Prelati luceant opere et ſerꝑſone. nō ad correctionē culpe. reꝰ erit gehēneignis ⁊ pene determinate: qꝛ ſcd̓m gloſam nonmodicus furor ē quē deꝰ ſale ſapīe cōdiuit: ī fatuatū dicere ⁊ ſaliēti derogare. Aoÿſes gͦ ⁊ lexſecurim poſuit ad ramū arboris ꝓhibēs homicidiū. xp̄c d̓o tāꝙͣ ſapiēs agricola et euāgeliuꝫſecurī poſuit ad radicē ꝓhibēs irā: vt omnē radicē pcti d̓ cordibꝰ nr̄is auferret. qꝛ ꝑ iracūdiāetiā uſqꝫ ad homicidiū ꝑueniri pōt. Et bn̄ incipit ab ira. qꝛ ſcd̓m gloſam ianua oīm vicioꝝ eſtiracūdia. qͣ clauſa. v̓tutibꝰ intrinſecꝰ dabit̉ requies. aꝑta ea ad om̄e facinꝰ armabit̉ animꝰScd̓m Ieronimū. ira ē omnis malus motꝰ adnocendū. aut ergo ſurgit ſubito: ⁊ ſic eſt venialeaut ex deliberatōne et ꝯſenſu: ⁊ ſic eſt mortale.Conſiderādum tamen ꝙ licet ira ſit pct̄m: nō tn̄omnis ira. Ira enī eſt appetitus vindicte. Uindicta autē ſi ſit iuſta nō eſt pct̄m eā appete̓. Eſtautē iniuſta quadruplicit̓. vel quoniaꝫ appetit̉pena eius qͦ nō meruit. vel pluſꝙͣ meruit. ſi appetat̉ ordine debito p̄termiſſo. vel qꝛ appetiturꝓpter īdebitū finē: vt qn̄ appetit̉ ſolū ꝓpter vindictā nō ꝓpter iuſticiā. xp̄c itaqꝫ radices inimicitiaꝝ ip̄oſqꝫ fontes ꝑ quos caritas necari ſolꝫītercipiens ſtudet nos mutuis nobis caritatisnexibꝰ colligare qd̓ tn̄ heu parū curamꝰ aduertere. Un̄ Criſoſtomꝰ. Et nos qͥdē maiores nr̄oſ⁊ potētiores etiā ſi iniurijs et ꝯtumelijs cōtranos agāt ferimꝰ. verentes ne qͥd ab eis grauiꝰpaciamur. erga equales v̓o vel inferiores īterdū nec leſi iraſcimur: in tm̄ humanꝰ metus timore dei p̄ponit̉. noli īquit iraſci fratri tuo ſinecauſa. Nū multo hoc leuius ē ꝙͣ ſi tu aliū ferasiraſcentē tibi ſine cauſa. Cū gͦ qd̓ maiꝰ ē ꝓptertimorē hoīm feras. ꝓpter timorē dei ne minimūquidē patieris. Hec Criẜ. Et ſi ꝓhibet̉ ira r̄cēsmultomagis īueterata. vt dicit Augꝰ. ſi iraſcinō eſt fas fratri. aut dice̓ racha. aut fatue: multo magis in aīo tenere aliqͦd. vt in odiū īdignatio cōuertat̉. Ideo ex p̄miſſis ꝯcludit ꝙ volensofferre deo ī altari fidei et cordis ſui qd̓cūqꝫ munus .ſ. corbis. oris. oꝑis. ſiue hoſtiā. ſiue elemoſinā. ſiue doctrinā. ſiue oratōeꝫ. ſiue ymnū. ſiuepſalmū. ſiue aliud ſpūaliū vel corꝑaliū donorūpͥus debet recōciliari fratri leſo ſeu offenſo pereū v̓bo vel facto. damno corꝑali: vel ſpūali: qꝛmunus non accipit̉ niſi ante diſcordia ab aīorepellat̉. Deus quippe nō munꝰ repellit: ſꝫ caritatē ꝓximi querit. ⁊ ideo caritatē priꝰ ꝓximoexoluat qͥ munus ſuū deo place̓ exoptat. Munus enī deo oblatū nō ꝓficit ip̄i offerenti: niſiſit in caritate. caritatē aūt nō habet niſi proximo ꝑ eū leſo velit ſatiſfacere. Ubi ſciendū ꝙ ſicōmode poſſit haberi ip̄iꝰ fratris offenſi pn̄tia.tūc ꝑgendū ē ad eū pedibꝰ corꝑis et reuocāduseſt ī gratiā ſatiſfaciēdo: vel veniā poſtulando.Si aūt eius pn̄tia nō poſſit comode haberi. tūcſufficit ad eū ire pedibus mētis. ꝓſternendo etſubdēdo ſe illi pijs votis et affectu humili. ⁊ habendo ꝓpoſitū ſatiſfaciēdi loco et tꝑe cōpetentiEt hoc modo vtit̉ eccl̓ia romana: q̄ reuꝫ ꝯfitēmone. Et xp̄c legemtem abſoluit: ⁊ ſibi ſatiſfactōnē leſo faciēdā imponit. Sciēdū ē etiā ꝙ ſi offenſa nota ē fratripoſtulāda ē recōciliatio. ſi v̓o abſcōdita nō teneor ſibi manifeſtare ne cōcitet̉ ad irā. ſꝫ poſtulanda ē a deo ⁊ manifeſtāda ſacerdoti. Et ſcd̓mCriẜ. ſi cogitatu offendiſti recōciliare cogitatu. ſi v̓bis offendiſti recōciliare v̓bis. ſi oꝑibusoffendiſti recōciliare oꝑbꝰ. om̄e enī pct̄m qūocōmittit̉ eodē mō de ip̄a pnīa agit̉. Et ſi offēditqͥs v̓bo detrahēdo dꝫ recōciliare famā reſtituēdo. Attēde bn̄ iſta: qꝛ r̄lucet hic circa nos magͣdei miſericordia. qn̄ hoīm vtilitates plus aſpicit ꝙͣ ſuos honores. ⁊ plus diligit fideliū cōcordiā ꝙͣ munera ſibi oblata. Un̄ Criẜ. O admirabilē benignitatē atqꝫ īeffabilē erga hoīes amorē dei. honorē ſuū deſpicit: dū ī ꝓximo caritatēr̄quirit. Nihil enī ita ſtudet deꝰ: vt nos mutuisnob̓ caritatis nexibꝰ colligare. ꝓpt̓ hoc eī factaſūt oīa. id circo et deꝰ hō factus ē atqꝫ oīa illageſſit vt nos ī vnū ꝯgregaret. Hec Criẜ. Relucet ⁊ hic nihilominꝰ ſeueritas dei magͣ. qn̄ diſcordāciū vota recuſat et munera. Un̄ gregoriꝰEcce a diſcordātibꝰ acciꝑe nō pult ſacrificiū holocauſtū ſuſciꝑe r̄cuſat. Hinc gͦ ꝑpēdite quātūſit malū diſcordie ꝓpter qd̓ et illud abicit̉ ꝑ qd̓culpa relaxat̉. De hoc malo diſcordie ſic dicitCyprianꝰ. Diſcordās ⁊ diſſidēs et pacē cū fratribꝰ nō habēs: nec ſi ꝓ nomīe xp̄i occiſus fuerit. crimīe diſſenſionis fraterne poterit euade̓Quale delictū ē qd̓ nec baptiſmo ſanguīs pōtablui. qͣle crimē ē qd̓ martirio n̄ p̄t expiari. Etiō vt ait criſoſtomꝰ. mūera abel ſuſcepta ſūt adeo. Caÿn r̄porbata: qꝛ abel pura ac ſīplici mēce dn̄o munera offerebat. Caÿn v̓o irā aduerſꝰfr̄em tenebat. ⁊ iō ille placuit ī munere qͥ placebat ī corde. Sꝫ heu hodie multi huic caÿn ſuntſil̓es cū diſcordijs ⁊ dolis ad altare accedentes.Un̄ Criẜ. Cū deꝰ tm̄ cure r̄cōciliatōis nr̄e habeat: vt patiat̉ īterrūpi miniſteria ſua. donec tueas ⁊ reſoluas īmicitiā cū fr̄e tuo: nec nos hocip̄m erubeſcimꝰ. ſed dies multos patimur manere inimicitias: ⁊ trahimꝰ ſicut funē lōgū diſcordias. ignorātes ꝙ tāto lōgior erit nob̓ pena:ꝙͣto ⁊ diſcordiā. Et qꝛ dictū ē de ꝯcordia cū fr̄eoffenſo habenda īducit generalit̓ vt ꝯſenciamꝰaduerſario nr̄o: ⁊ cōcordemus cū eo cito buꝫ ſimus in bia: ⁊ in hac pn̄ti vitā: vbi ē locus ⁊ tēpus penitēdi ⁊ merēdi. ⁊ qd̓ poſſumꝰ hodie nondifferamꝰ ī craſtinū: qꝛ mora trahit ad ſe ꝑiculū: ⁊ nemo ſcit vite ſue terminū. Un̄ Criẜ. Nihilqͥppe ē ꝙ ita vitā nr̄aꝫ valeat euerte̓: vt opeꝝ actōeꝫ bonoꝝ diſſil̓are ſꝑ ſꝑqꝫ differri. Sepe enīiſtd̓ ex oībꝰ nos bōis fecit excide̓. Cito īꝙͣ ꝯcordemꝰ cū aduerſario. ne ip̄e adu̓ſariꝰ tͣdat nos.idē cā ſit vt tͣdamur iudici ī vltīo exaīe. ⁊ iudextͣdat nos mīſtro ⁊ exactori .i. maligno ſpirituiad vltionē qͥ mittet ī carcerē .i. ī īfernū. ⁊ penaexigit ꝓ culpa quā ſuggeſſit. vn̄ nō exibit hō donec reddat nouiſſimū qͣdrātē ⁊ minutum .i. luatet̄ minīa ⁊ leuiora pct̄a: quia nihil erit impunitū. donec eī ponit̉ hic ꝓ nūꝙͣ vt ſit abnegatm̄
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten