nō ſoluit. ſꝫ adimpleuitattēdite ne iuſtitiaꝫ prāꝫ faciatis corā hoībꝰ: qꝛī oꝑe bono q̄rēda ē gl̓a diuina ⁊ ſic loqͥt̉ hic. ſꝫfugiēda gl̓a ꝓpͥa ⁊ hūana. ⁊ ſic loqͥt̉ īfra Deinde incipit eos iam īformare qd̓ doceant preueniēdo pͥmo fl̓am opinionē quam habe̓ poterāt. Tanꝙͣ ſi q̄rerēt dicētes. Ecce volūꝰ doctrīaꝫtuā nō abſcōde̓. ſed qͥd ē hoc ip̄m qd̓ vetas abſcōdi: Nūquid alia docturꝰ es. cōtra ea q̄ ī lege⁊ ꝓphetis ſcripta ſūt? Non īquit. Nolite putarene ſcilicet ī errorē īcidatis. qm̄ beni ſolue̓ legēaut ꝓphetas: ꝓhibēdo ſcilꝫ ne ſpūaliter fiant.vt em̄ dīc auguſtinꝰ. oīa q̄ ī veteri teſtamēto cōſcripta ſūt noui teſtamēti tÿpū ⁊ imaginē p̄tuler̄t. Non veni ſolue̓ et deſtrue̓ legē ſꝫ pociꝰ adimplere eam. In hac at̄ dn̄i ſentētia ſcd̓m auguſtinū duplex ē ſēſus Nam adīplere legē eſt.aut addēdo aliqͥd qd̓ minꝰ habꝫ. aut faciēdo qd̓habꝫ. Dn̄s gͦ addit qd̓ minꝰ habꝫ. nō vtiqꝫ ſoluit qd̓ īuenit: ſed magis ꝑficiēdo ꝯfirmat. Oīaetiam q̄ lex ⁊ ꝓph̓e de eo ꝓmiſerāt. iā ꝓ ꝑte ī ip̄oꝯpleta ſūt. et an̄ꝙͣ celū et t̓ra trāſeāt et elemētamutēt̉ ab hac mutabili forma in īmutabilē ſcilicet an̄ꝙͣ iſte mūdꝰ qͦ ad figurā nō qͦ ad materiā finiat̉. oīa q̄ de eo ſcripta ſūt ſpiritualit̓ implebūt̉. nec vnū iota aut vnꝰ apex. id eſt mīmūetiā legis p̄ceptū pt̄ cadere ab effct̄u impletōisvt remaneat irritū et īane. Iota mīma lrā eſtīter alias. ⁊ vnoductu fit: apex at̄ ē particulalr̄e q̄ ponit̉ in ſūmitate ad diſtīctōnem. ⁊ notatmīma p̄cepta. qꝛ mīmū preceptū vl̓ minima p̄cepti ꝑticula nō p̄teribit a lege: ideſt nō remanebit quī īpleat̉ ſuo tꝑe vel ī capite vl̓ ī corpore. Deinde poſtmodū implēdi et docēdi ipſixp̄o ꝓpriū oſtēdit modū implēdi a ꝑte doctoꝝ:⁊ qͣliter debet ei ꝯfirmari doctrina p̄latorum. Etponit quandā diuiſionē bimēbrē doctorū. Quidam em̄ ſūt qui male viuūt et bene docēt. ſicutſcribe et phariſei faciebāt. ⁊ de iſtis dicit̉. Quiergo ſoluerit male ſcilꝫ viuēdo ⁊ trāſgrediendovnū de mandatis iſtis mīmis. id eſt de mādatisdecalogi q̄ dicūt̉ mīma qꝛ īchoant hominē ⁊ advitam ꝑtinēt incipientiū. ⁊ docuerit ſic homīesmalis exēplis corrūpēdo mīmꝰ vocabit̉ ī r̄gnoceloꝝ. id eſt ī eccl̓ia militāte: qꝛ ſcd̓m gregoriū.cuiꝰ vitā deſpicit̉: reſtat vt eiꝰ p̄dicatō ꝯtemnatur. O quot ſūt hodie in eccl̓ia tales mīmi. quitn̄ ſibi vidēt̉ valde magni. Ubi auguſtinꝰ. Cōſequens eſt. vt qͥ mīmꝰ ē in regno celoꝝ qͣlis nūcē eccl̓ia. nō ītret in regnū celoꝝ qͣlis tunc eriteccleſia. qm̄ docēdo qd̓ ſoluit: ad eoꝝ ſocietatē qͥfaciūt qd̓ docēt nō ꝑtinebit. Un̄ ⁊ Criſ. Docereet nō face̓: nō ſolū nihil lucri. ſed et damni plurimū ꝯfert. Grādis em̄ damnatō ē ꝯponēti qͥdēſermonē ſuum: vitā v̓o ſuam atqꝫ oꝑa negligēti. Alij autē ſunt qui bn̄ viuūt et bene docēt. ettales debēt eſſe p̄lati eccleſie: ⁊ de iſtis ſb̓ditur.Qui autē fecerit et docuerit. hic maior vocabitur in regno celoꝝ: qꝛ ſcd̓m Criẜ. ꝑ verba philoſophari facile eſt: que v̓o per oꝑa demōſtratōgeneroſi cuiuſdā et magni eſt. Magni qͦꝫ erunt.etſi nō adeo magni: qui faciunt et nō docēt. fa-Capitulū .xxxiiij.ctores em̄ legis iuſtificabunt̉ apud deum. Oīaauteꝫ mandata deputant̉ fct̄a qn̄ quicqͥd nō fitignoſcit̉. Ideoqꝫ dice̓ debemꝰ: dimitte nobis debita noſtra. Deinde ꝯfirmat qd̓ dixit. qꝛ intm̄ n̄ſoluit legē ſꝫ ſuꝑhabundant̉ bult eam impleri.ꝙ niſi ſui eaꝫ ſuꝑhabundāt̉ īpleuerīt. ⁊ iuſtitiaeoꝝ ſuper ſcribaꝝ et pharizeoꝝ qͥ dicūt ⁊ nō faciunt ſuꝑhabūdauerit: ⁊ nō ſolū doceāt. ſedētiāfaciant. qꝛ ad ſalutē nō ſufficit bona doctrīa niſiadſit bona vita. vl̓ ſcd̓m Auguſtinū. niſi nō ſolū illa legis mīma p̄cepta īpleuerīt ſed etiā iſtaq̄ ab eo addunt̉. negat eis ītroituꝫ r̄gni celoꝝ: ꝑiuſtitiā eī legis nll̓ꝰ ītrae̓ potuit ī r̄gnuꝫ celoꝝ.licꝫ iuſtitia ꝓpͥe ſumat̉ ꝓ v̓tute cardīali. qͣ r̄d̓dit̉vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē. large tn̄ ſuīt̉ hic. qꝛ (vt dīc Ieronimꝰ) oēs v̓tutū ſpēs vno iuſtitie noīe ꝯtinēt̉Et ſcd̓m hoc dicit Augꝰ. duas eſſe ꝑtes iuſtitieſcilꝫ declīare a malo et face̓ bonū: qꝛ ſic iuſtitiadiſtīguit̉ ꝯtra pct̄m. Ubi ſciendum ꝙ ſicut ſuntbaria dona grāꝝ dei ita ſūt varij ſtatꝰ et ꝯditōnes hominū. ꝓpter qd̓ his qͥ ſūt in ſtatu maiorireſpectu minoꝝ. apte dici poteſt. niſi habūdauerit iuſtitia vr̄a plꝰ ꝙͣ tl̓iū ſcilꝫ minoꝝ nō ītͣbitisin r̄gnū celoꝝ. Hic aduertendū ē. ꝙ ſaluatorp̄c epta decalogi replicat. et ad obẜuatōnē eorūhoīes īducit. veꝝ ītellct̄m eoꝝ declarādo ⁊ errores iudeoꝝ circa hec excludēdo. Nā doctores iudeoꝝ dicebāt ꝑ p̄cepta decalogi negatīa. tm̄ actū exteriorē. nō motū animi eē ꝓhibitū: ⁊ ꝙ volūtas mala nō ē pct̄m niſi exeat ī effectū. Un̄ dicebāt d̓ hoc p̄cepto. Nō occides. ꝙ ꝑ hoc ꝓhibet̉occidēdi factū. ⁊ nō occidēdi ꝓpoſitū: et hoc ē qd̓dīc. Audiſtis qꝛ dictū ē ātiqͥs. Nō occides ſcilꝫhominē. hoc ē ſic īt̓p̄tabāt̉ p̄ceptū hoc. Sꝫ hūcerrorē excludit ſaluator ꝓhibēs iraſci ſn̄ cauſa.Un̄ nō occidere hoīem īiuſte maū et actu ꝑtīetad iuſtitiā legis. qͥ at̄ ſic occiderit: reus erit ẜmlegē iuditō mortis. ſeu accuſatōe ⁊ hānatōne inmortē. qꝛ lex punit ſcd̓m talionē. Sꝫ ꝑfct̄ꝰ ſuꝑaddit. ꝓhibēs ne qͥs ſn̄ cauſa iuſta iraſcat̉ fr̄i incorde: vl̓ ſignū ꝯmoti animi on̄dat ī poce dicēsracha. q̄ vox īdignātis ē abſqꝫ certa exp̄ſſiōe vituperij vl̓ blaſpheīe: aut certā īiuriā ſb̓ exp̄ſſione v̓bi irroget. dicēs fatue qd̓ ē magis īiuriariꝙͣ dice̓ racha: ꝓhibet̉ gͦ pͥmo motꝰ ire in aīo. ſecūdo indigͣtōnis in ſigno. tercio vituꝑatōis in v̓bo. Tribꝰ at̄ generibꝰ et gͣdibꝰ culpe aſſigͣt tresgͣdus pene. Prima culpa ē ira vel odiū in cordelatēs. ſcd̓a ē ira in generalē ꝯtumeliā ꝓrūpens.tercia ē ira in ſpēalē ꝯtumeliā ꝓcedēs. His tribꝰ culpis debet̉ pena differēs eis corrn̄dēs. Nāqͥ iraſcit̉ motu interiori vl̓ odio fr̄i ſuo. nō viciovt ſit ira ꝑ viciū. nō ꝑ zelū: qͥ deliberat odiū conceptū implere opere ſi oportunitas adeſſꝫ. reꝰerit iudito. id eſt dignꝰ accuſatōne apud deū. etin foro ſūmi iudicis. licet nō hoīs. cū de volūtate non poſſit accuſari corā homine. Qui autemdixerit fr̄i ſuo racha ex indignatōe ⁊ cōtemptu.reus erit ꝯſilio id eſt cōſēſu iudicij. de dāda ī eūſentencia et determimanda pena. qꝛ iam venitin otitiā culpa. Qui at̄ dixerit: fatue ad ꝯtēptū