De mutatione⁊ iō īuitauit filiū quē ad hoc potētem ſciebat.Plena qͥppe ſpūſct̄o iā tunc illud miraculū preuidebat. qd̓ filiꝰ eiꝰ facturꝰ erat. Qd̓ gͦ face̓ cogitabat: hoc illa vt face̓t: āmonebat. ẜm Hiero.Cōgruū ē ꝙ vbi deꝰ īuitat̉ tꝑalis vinū iocunditatis defice̓ debeat. hoc eī vino ſct̄i nō delectāt̉qꝛ īebriat ad dei obliuionē: ⁊ īcēdit ad ꝯcupīaꝫnec dubiū ē qͥn xp̄c ad delectātes ī vino iocunditatis nūꝙͣ ītroiſſꝫ. ⁊ iō ꝯgruū ē vt in nuptijsſanctorum deficiat. Reſpōdit ih̓s. Quid mihi ⁊ tibi eſt mulier? Quid me moleſtas: Scd̓mAugꝰ. Maria mulier dicta ē. nō corrupta v̓ginitatē: ſꝫ appellatōe gētis ſue. Mulieres eī oēsfemīas illi appellauerūt: ꝓprietate līgue hebreeUn̄ ⁊ mulier de eua v̓gine cū adhuc ī ꝑadiſo eſſet: dicitur. mulier quā dediſti mihi ſociaꝫ ⁊cͣ.Scd̓m Origenē ꝯgrue vocat mariā mulierē ꝓſexu ⁊ ppͥetate cordis ꝑ miſericordiam emolliti.qm̄ miſcd̓ia emollita. mollia ſēſit de nuptijs celebrātibꝰ. qͥ ex pauꝑtate vini ī ꝓxīo manifeſtāda ve̓cundati fuiſſēt. Et addidit. Nondū venithora mea .i. nōdū vini defectū ſētiunt qͥ aſſuntSine ergo eos pͥmū hoc ſētire. qꝛ cū nccͣitateꝫcognouerīt. magis reputabūt bn̄ficiū qd̓ recipiūt. Naꝫ ẜm Criẜ. beata v̓go ex pietate motuboluit p̄occupare tēpus debitū faciēdi miraculū. ⁊ qꝛ iſtud miracl̓m īter miracula xp̄i erat p̄mū. ⁊ ad confirmatōeꝫ diſcipuloꝝ: ideo debuiteē notū ibidē exiſtētibꝰ. ⁊ gratū ipſis ꝯuiuātibꝰhoc aūt magis fuit ex eo qd̓ factū ē poſt totalēvini defectū. ꝙͣ ſi ante fuiſſet factū. Et quia (vtdictū eſt) mater ih̓u voluit p̄uenire totalē deſectū. et ꝙ ſtatī anteꝙͣ eſſet oportunū. xp̄c face̓tmiraculū: ideo xp̄c matre (haut dubiū) ſapientior eam repreſſit: dicens. Quid mihi ⁊ tibi eſtmulier. q. d. Scire tempus aptū ad facienduꝫmiracl̓m fiēdū. nō ē mihi ⁊ tibi cōe ſꝫ mihi ſoliꝯueīt. ꝓpt̓ qd̓ ſubdit̉. Nondū venit hora mea.id ē hora ꝯueniēs faciēdi miraculuꝫ a me ſolocognita. Sed ẜm Augꝰ. Face̓ miracula ꝯpetebat xp̄o ẜm diuinā naturā. quā a matre nō habuit. et iō p̄dicto mō reſpōdendo matri. oſtēde̓poluit: ꝙ ī hoc nō tenebat̉ ei obedire. qꝛ ī natura dīna nihil habuit a mr̄e. nec ꝑ ꝯſeq̄ns cūea aliqͥd cōmune. iō dicit. Quid mihi ⁊ tibi eſtmulier. q. d. Uis fieri miracl̓m. ſed ad hoc agendū quid commune habeo tecū? Quaſi dice̓t. exnatura coī tecū hoc nō ago. ſed ex eo ꝙ habeoa patre. qꝛ b̓tutē faciēdi miraeula a pr̄e habeonō a te. Sed qꝛ humanitatē ī. qua paſſus ē traxit a mr̄e: iō addidit. Nondū venit hora mea ame diſpoīta. hora .ſ. volūtatis nō neceſſitatis.id ē tp̄s patiēdi ex coī mihi et tibi .ſ. in naturaquā a te habeo: ⁊ tūc te recognoſcā. ⁊ tibi cōdeſcendā. vn̄ cum veniſſet hora qua vt hō more̓t̉de cruce cognitā mr̄eꝫ rēcōmendauit diſcipulo. quē p̄ ceteris diligebat. Prime tamē ſētētieſcꝫ Criſoſtomi magis ꝯſonat lr̄a ſequēs. quiamater ih̓u ex eiꝰ rn̄ſione nō oſtēdit petitōnemſuam repulſā: ſꝫ ꝯueniēter dilataꝫ. vn̄ de domīrn̄ſione non diffidens. ſed de ſua benignitate p̄aque in vinumſumens. redijt ad mīſtros qͥ ſeruiebant in nuptijs illis. ⁊ fiducial̓r mittens illos ad filiū ſuum: dixit eis. qd̓cunqꝫ dixerit vob̓ facite. expectās hora ꝯueniēti a filio ſuo cognita īpletōeꝫpetitōis ſue. q. d. Licꝫ abnegare videat̉ tn̄ faciet. Intellexit .n. ī ill̓ verb̓ domī ſe nō exaſꝑatā⁊ iō fiducial̓r īꝑauit mīſtris: vt p̄cepta īplerētfilij iubentis. Sciebat .n. eū tāte miſericordie⁊ pietatis. ꝙ compateret̉ īdigētibꝰ. et face̓t qd̓petebatur. licet aſpere loqui ⁊ negare videretur. Sana doctrina v̓gīs marie. vt ſemꝑ debeamus xp̄o obedire. Et ꝑ hoc etiaꝫ monemur dedomīo. non deſperare. ſi nobis cū oramus videatur de facto durius reſpondere. ſed cū bt̄a virgīe fiducial̓r eius miſcd̓iam expectare. Sꝫ cūxp̄c maximā reue̓ntiam mr̄i detulerit. miꝝ videt̉ ꝙ ſic extranee ei rn̄dit. Dura qͥdē videt̉ p̄dicta dn̄i reſpōſio. ſed ſcd̓m Augꝰ. īſtructoria ē.qꝛ ī diuinis que dei ſunt: matrē recognoſce̓ nōdebemus. Et ſil̓r ẜm Bern̄. ad īſtructōnem noſtram fuit. qͥ de hoc loco ſic dicit. Quid tibi et illi domīe? Nōne qd̓ filio ⁊ mr̄i? Quid ad illam ꝑtines queris. cū ſisb enedictus fructus vētrisſui īmaculati? Nōne ipſa ē que ſaluo pudore cōcepit. ⁊ ſine corruptōne te peperit? Nonne ipſaeſt ī cuius vtero nouē menſibꝰ moratꝰ es. cuiꝰd̓gineis vberibꝰ lactatꝰ es. cū qua duodecī ānorū factꝰ de hirl̓m deſcendiſti. ⁊ eras ſubditꝰ illi?dicis. Quid mihi ⁊ tibi? multū ꝑ oēꝫ modū. Sꝫmanifeſte iā video. ꝙ nō velut īdignās aut cōfūde̓ volēs. v̓gīs ⁊ mr̄is tenerā ve̓cūdiā dixerisqͥd mihi ⁊ tibi. cū veniētibꝰ ad te iuxta p̄ceptuꝫeiꝰ mīſtris. nihil cunctatꝰ: facias qd̓ ſuggeſſitVt qͥd ergo fr̄es: vt qͥd rn̄derat prius? Utiqꝫ ꝓpter nos. ⁊ cōuerſus ad dn̄m. vt iā nō ſolicitetcarnaliū cura ꝑntū: ⁊ neceſſitudīes ille nō īpediāt exercitiū ſpūale. Ꝙͣdiu em̄ de mūdo ſumꝰ.debitores nos coſtat eſſe ꝑntibꝰ. At poſtꝙͣ relīqͥmꝰ noſmetip̄os. multomagis ab eoꝝ ſolicitudīe liberati ſumꝰ. Un̄ legimꝰ fr̄eꝫ q̄ndā ī he̓moꝯuerſātē. cū ad eū carnal̓ frater auxilij gr̄a aduētaſſꝫ reſpōdiſſe: vt adiret alteꝝ fr̄eꝫ eoꝝ. cūille vtiqꝫ iā dbiſſꝫ. Cū admiratꝰ qͥ venerat rn̄deret qꝛ ille obijt. he̓mita ſe qͦꝫ ſil̓r obijſſe reſpondit. Optīe ergo nos docuit dn̄s. ne ſoliciti ſimꝰſuꝑ ꝓpīqͦs carnis nr̄e. plꝰ ꝙͣ religio poſtulet qn̄ip̄i mr̄i ⁊ tali mr̄i rn̄dit. Quid mihi ⁊ tibi ē mulier. Sic ⁊ ī alio loco cū ſuggere̓t ei qͥdam. qm̄mr̄ eiꝰ ⁊ fr̄es foras ſtarēt. q̄rentes ei loqui: rn̄dit. Que ē mater mea ⁊ fr̄es mei? Ubi mō ſuntqͥ tā carnal̓r ⁊ īaniter ſuꝑ carnalibꝰ ꝓpīqͥs ſuisſoliciti ſūt. ac ſi adhuc viuerēt et ip̄i cū eis. hecBern̄. Erant aūt ibi lapidee ÿdrie ſex poſite ẜmpurificatōem .i. ẜm morē ⁊ ritū purificatōis iudeoꝝ. hoc ē baſa aquatica ⁊ aqͣꝝ receptui parata. ab ÿdor qd̓ eſt aqua ſic dicta. vt ſi forte contigiſſet aliquē de cōuiuis vel mīſtris lauare ſevel paſa. aquā ad hoc īueniret ⁊ habe̓t parataCrebro em̄ manus et baſa epulatoria iudei baptizabant. id eſt lauabant ⁊ purificabant. ⁊ ſicaſu īmundū aliqͥd cetigiſſent. niſi pͥus loti nō