⁊ eiꝰ p̄dicatōediſcipuli ꝯmēdāt̉ a feruore audiēdi xp̄m. qꝛ ꝙͣuis tarde eēt. ⁊ adhuc forte ieiunarēt: nō tn̄ retardabāt̉ a ſeq̄ndo eū. ⁊ cū hora veſꝑtīa ſoleāthoīes reuerti ad domicilia ꝓpͥa: tn̄ omībꝰ dimiſſis manſerūt cum eo uſqꝫ ī craſtinuꝫ: deſiderioaudiēdi ip̄m. Scd̓m Criſo. Hinc docemur om̄etp̄s ponere ad diuinā auditōem: qꝛ omne tēpꝰad eā aptuꝫ ē. ⁊ nullū intꝑaneum. Unde ⁊ theophilus. Non fruſtra tempus notauit euangeliſta. vt tam doctores ꝙͣ diſcipulos erudiret. ꝙdoctrina ꝓpter tēpus nō eſt p̄termittenda. Hectheophilus. Hoꝝ igit̉ exemplo nullā horā pretermittamus. ad diſponendū nos vt xp̄m recipiamus. ⁊ cuꝫ eo habitemꝰ: qꝛ neſcimus qn̄ dominꝰ ſiue in nocte ſiue in die ſiue ī mane ſiue īſero ſiue ī gallicātū vēturꝰ ſit iuxta mare huiꝰmūdi: iudicare ⁊ dānare amaritudinē pctōꝝ q̄fecimꝰ. Queramus gͦ ī nocte culpe vbi xp̄c habitet. ſequamur eū ꝑ verā penitētiā. vt nos clementer reſpiciat: rogemus eū ſolicito corde vthabitatōeꝫ māſionis eterne nobis dignet̉ oſtēde̓: et vt nos ſecum habitare faciat. in cuiꝰ domo beati qͦ habitāt. Per decimā etiā horā exp̄mūt̉ illi diſcipuli fuiſſe obẜuatores decalogi. qꝛvenerat hora ipſum implendi. Un̄ Augꝰ. Numerꝰ etiā iſte legē ſignificat: qꝛ in decē p̄ceptisdata ē. Uenerat tēpus vt īpleret̉ lex ꝑ dilectōnem: que a iudeis īpleri non poterat ꝑ timorēScd̓m Criſo. Non alterius alicuiꝰ cauſa vel gͦtia xp̄m ſecuti ſūt ꝙͣ ꝓpter doctrinā. qua ita cōpioſe voluptati ſūt ī nocte vna vt ꝯfeſtī alt̓ut̉⁊ ad alioꝝ venatōꝫ veniret. Un̄ ādreas auditaxp̄i doctrīa ſtatī iuit ad q̄rēdū fr̄eꝫ ſuū ad audiēdū ih̓m xp̄m. ⁊ hoc ē qd̓ ſeqͥt̉. Inuenit hicſ. andreas primū ſymonē fratrē ſuū. cui ex cognatōne carnis plꝰ tenebat̉ ꝙͣ alijs. Nō inueniteū a caſu ſꝫ diligēter q̄ſitū. deſiderās euꝫ haberefr̄eꝫ ī religione fidei: ſicut ⁊ īꝓpinqͥtate carnaliꝯtͣ illos qͥ ꝓp̓os amicos retrahūt ab īgreſſu religionis. vel aliqͦs a via v̓itatis ⁊ v̓tutis. Et dixitei. Inuenimꝰ ſicut lapidē p̄cioſū ⁊ ſicut thezaurū abſcōditū Meſſyam ī lege ⁊ ꝓphetis ꝓmiſſuꝫac diu expectatū ⁊ queſitū. qd̓ eſt interp̄tatumxp̄c. id ē vnctꝰ. Et bn̄ dicit īuenimus. qꝛ ſufficienter fuerat a. xp̄o inſtructus: ꝙ ip̄e erat verexp̄c. Et (vt dicit Beda) Hoc ē vere dn̄m īuenire. vera illiꝰ dilector ferue̓. frat̓ne qͦꝫ ſalutis curā gere̓. Aeſſyas hebraÿce. xp̄c grece. ⁊ vnctuslatine dicit̉. Xp̄c em̄ a criſmate .i. onctꝰ ab vnctōe dr̄. a quo om̄s xp̄iani vngūt̉. Ille aūt ſinviiutim tmri ngulariter vnctꝰ ē oleo inuiſibili .ſ. ſpūſſct̄i p̄ ꝑticipibꝰ ſuis. ꝑticipes em̄ eius ſūt om̄s ſct̄i. quiaiſto oleo vngunt̉ ⁊ ip̄i: ſed ille eſt ſingulariterſanctꝰ. ſingulariter unctꝰ. Un̄ cÿrillꝰ. Fuit at̄vnctꝰ ſaluator ſpūſancto humanitꝰ ī forma ſerui. vngēs vt deꝰ ſpūſācto credētes ī eū. Xp̄c ergo eſt rex ⁊ ſacerdos vnctꝰ. nō vnctōe humanaſꝫ diuina: qꝛ ī hūanitate ꝓ nob̓ aſſūpta fuit vnctꝰ a deo pr̄e. īmo a tota t̓nitate. pleītudīe gr̄e ſicut reges ⁊ ſac̄dotes ī vet̓i teſta. vngebant̉ corꝑali vnctōe (vt dicit albinꝰ) ī fide nō q̄rit̉ anCapitulū. xxiiij.noꝝ ml̓titudo nec paucitas. Andreas mīor erat ſymōe etate. ⁊ tn̄ ih̓m pͥmo īueīt. ſtatīqꝫ inuētū nunciat fratri. traditurꝰ ei bona q̄ ſuſcepit. vt ſicut ſāguīe ſic germanꝰ eēt ⁊ fide. Uerapietas ſtatī thezauꝝ īuētū fr̄i nūciauit. qꝛ euꝫpͥmū īuenit. ⁊ ſi aliū priꝰ īueniſſꝫ ei nunciaſſet⁊ ad ſaluatorē eū adduxiſſet. nullius em̄ bonoinuidit. Et adduxit eū ad ih̓m .i. ſaluatorē. qꝛnō ꝯfidebat de ſe. ꝙ poſſet eū ſufficiēter īſtrue̓.Et ex hoc accepit eccl̓a. ꝙ ī ſacͣmēto baptiſmi⁊ ꝯfirmatōis. vtit̉ adducētibꝰ. qͥ p̄ſentēt ſuſcipientes ſacͣmentum. qͥ patrini ſolēt vocari. Ih̓sb̓o alacriter eū ſuſcepit. ſciebat em̄ quid de ip̄ofacturus eſſet. Uide hic petri humilitatē ⁊ obedientiā. qꝛ nō dedignat̉ maior ſeqͥ minorē. ſꝫ ꝯfeſtī occurrit ⁊ nihil tardans obedit. Intuitusaūt eum ih̓s oculo miſericordie. nō ſolū exterius. ſed ⁊ interius videns deuotōem eiꝰ. qꝛ cor ītuetur: dixit ei. Tu es ſymon. id ē vere obediēsquaſi dice̓t. nomē tuū ē ꝓpͥetati tue ꝯſonū. filiꝰiohanna ſeu bariona .i. eius ī quo ē gr̄a ſeu filius colūbe. quaſi dice̓t. hoc cognomē cōſonat̉tuo nomī: qꝛ ille qui eſt vere obediēs ē filiꝰ gr̄eſpūs ſct̄i. que ꝑ colūbā deſignat̉. merito ſymonfiliꝰ iohāna ſeu bariona dicit̉ ſiue vocat̉. Sÿmō em̄ īterpretat̉ obediēs. iohāna gratia. barfilius. ⁊ iona colūba. Quaſi ei dice̓t. Tu es obediēs filiꝰ gr̄e vel filiꝰ colūbe .i. ſpūſſct̄i. qꝛ huīlitatē de gr̄a ſpūſſct̄i accepiſti vt vocāte andreavidere me deſiderares. Cōgruunt ergo hec nomina miſterio. vt īſinuet̉ ꝙ obedīa nccͣia ē cōuerſis ad xp̄m ꝑ fidē. ⁊ ꝙ hoīes ꝑ grāꝫ veniuntad fidē xp̄i: ⁊ ꝙ ꝑ ſpm̄ ſct̄m firmamur ī amoredei. Tu vocabeis cephas qd̓ latīe īterp̄tat̉ Petrꝰ. ⁊ ī greco caput ſiue capitaneꝰ: ⁊ ꝯgruit miſterio. vt ille qͥ debeat alioꝝ eē caput ⁊ xp̄i vicariꝰ: firmitatē hēat quā deſignat petrꝰ. Sÿmōq̄ppe erat nomē eius ante vocatōem ⁊ conuerſionē. ſꝫ poſt īpoſitū fuit ſibi nomē petrꝰ. ſic etiāqn̄ baptizat̉ adultꝰ. ⁊ qn̄ aliqͥs ī papā ē creatꝰ.mutat̉ nomē eꝰ. Symō gͦ ē ꝓpriū nomē. Petrꝰb̓o eſt cognomē. Gariona eſt hebreū. ⁊ ſonat filiꝰ ionā. Sed ẜm alium euangeliſtā dicit̉ filiusiohanna. quia ẜm quoſdaꝫ idem erat nomē patris iona ⁊ iohanna. aliqualiter tn̄ ꝓpter ſubtractōnem vniꝰ ſillabe diuerſificatū. ſicut ī latino Nicolaus ⁊ colinus. Uel dicendum ꝙ pater Petri erat binomius. et ſic iona ⁊ iohannaſūt duo nomina. et hoc videt̉ ex eorum interp̄tatōne diuerſa. quia iohanna interpretatur inquo gratia. et iona īterpretat̉ colūba. Cephashebreum eſt et ſyrum. Petrus grecum et latinum. ⁊ in vtraqꝫ līgua nomē petri a petra ē deriuatum. Uocatur em̄ petrus qd̓ interp̄tat̉ ſirmus. ob robur mentis ⁊ firmitatē fidei. et propter fidelē confeſſionē xp̄i. qua dixit. tu es xp̄cfilius dei viui. cui tanꝙͣ ſolidiſſime petre firmiter adheſit. Utrum autem hoc nomē modo ei īpoſuit an promiſit imponendū eſt īcertū. Tutiꝰ tamen dici poteſt. ꝙ non promiſit. qꝛ cū dicitur: vocaberis. non impoſitō ē ſed p̄dictō: qͣi de