Iohannes confeſſus eſt ſeperitatis et exp̄ſſionis. Ac ſi dicat ẜm Criſ. Uidimꝰ gl̓am qͣlem decebat ⁊ ꝯueniēs eſt hr̄e vnigenitū filiū. Et ē modus loq̄ndi ẜm eūdē. ſicutſi aliqͥs vidiſſet regē valde ornatū. et in ml̓tiplici gl̓a īcedētē: ⁊ īcipiēs de hoc alijs narrare. necbalēs totū apparatū et ornatꝰ claritatē enūerare. diceret alijs ſic. Quid oꝑtet multa dice̓: qͣſirex ibat .i. ſicut decebat regem. Ita ⁊ h̓ euāgeliſta. cū nō poſſet ſub breui ẜmone om̄ia que d̓gloria v̓bi ꝯgnouerat enarrare: puta. quō āgeli ip̄m glorificauerāt vt ẜui paſtores. magi adducti ꝑ ſtellā. demones de corꝑibꝰ expulſi. mortui ſuſcitati. infirmi curati. ⁊ alia iā ſupͣ mēorata. Et breuiter oīs creatura cognouit et clamauit regē celorū adueniſſe: ÿmmo et pr̄ de celis ⁊ ſpūſſct̄s ſuꝑ ip̄m veniēs hec teſtati ſt̄. Hecet infinita alia gloriā v̓bi atteſtācia breuit̓ cōp̄hendēs ioh̓es dicit. ⁊ vidimus gloriā eiꝰ. quaſi vnigeniti a pr̄e: id eſt talem qͣlem decet vnigenitū dei. Eſt gͦ dei filius iuxta diuinitatis excellenciā. vnigenitꝰ a pr̄e: iuxta fr̄naꝫ v̓o ſocietatē pͥmogenitꝰ in grā. Inde eſt ꝙ frat̉ nūcupatur et dn̄s. fr̄ qꝛ pͥmogenitꝰ: dn̄s qꝛ vnigeītus.Cognitō at̄ verbi incarnati quā habuer̄t apl̓iet credētes. fuit qͣntū ad vtrāqꝫ naturā ſcꝫ diuinā et hūanā: qͣntū gͦ ad diuinā dicit. et vidimꝰgl̓am eꝰ qͣſi vnigeniti a pr̄e: ſꝫ ꝙͣtum ad hūanāſubiūgit. ⁊ vidimꝰ eū plenū gr̄e .i. cariſmatibꝰ.qꝛ oīa dona ſct̄iſpūs abſqꝫ menſura recepit: etperitatis qꝛ ꝓmiſſa adimpleuit. Et dīc plenū gͣtie ad exhauriēda pct̄a. ⁊ plenū veritatis adīplēda ꝓmiſſa. Et vere plenū. qꝛ in xp̄o hītat oīsplenitudo diuinitatis corꝑaliter. Et notādūꝙ iſtud euāgeliū cū ſit altiſſime intelligēcie. etꝯtineat ꝓfūdiſſima miſteria. ⁊ p̄cipue vbi dicitverbū caro factū ē: cuiꝰ miſterij moduꝫ explicare ille ſct̄iſſimꝰ ioh̓es ſe fatet̉ indignū: n̄ dubiū qͥn v̓ba ſint magne efficatie. Un̄ cōſuetudolaudabilis ē. ꝙ in fine miſſe iſtd̓ euāgeliū legit̉de cuiꝰ euāgelij efficacia. breuit̓ recito q̄dā exēpla. In aqͥtania fuerūt duo demoniaci. ambomēdici. ⁊ vidēs vnꝰ ꝙ alteri plꝰ daret̉: clam vniſacerdoti dixit. Si feceris id qd̓ tibi dixero. ſcꝫꝙ illd̓ euāgeliū. In pͥncipio erat v̓bū. legeris inaure ſocij mei. me tn̄ nō audiēte: ꝓcerto fugabit̉ demon ab ip̄o. Intelligēs at̄ ſacerdos d̓ſuciam demonis: alte illud euāgeliū legit. Et cū diceret. Verbū caro fct̄m ē. ſtatī demones euolauerūt et ambo liberati ſūt. Item narrat̉ diaboluꝫ dixiſſe cuidā ſct̄o hoī. eſſe qͦddaꝫ v̓bumeuāgelij valde tremebūdū demōibꝰ. qͦ int̓ rogāte qd̓ eſſꝫ illd̓ v̓bū: noluit dice̓. Uir at̄ ille cumꝓduce̓t ī mediū plures auctoritates: diabolusrn̄dit ad ſingl̓a n̄ eē illud. Tādem int̓rogatꝰ aneēt illud. Verbū caro fct̄m ē. n̄ rn̄dit: ſꝫ cū clamore diſꝑuit. Itē cuidaꝫ abbati apꝑuit dÿabolꝰ in for̄a ml̓ieris pulchre. alliciēs eū ad ꝯcubitū. cū ſoli eſſēt ī qͦdā viridario: ⁊ aduertēs abbas maliciā diaboli ſigͣuit ſe: dicēs. Verbū carofactū ē ⁊ hītauit in nob̓. ⁊ mox demō cū magnoſtrepitu diſparuit. Item legit̉ de qͦdā monanon eſſe xp̄mcho qui cū audiēs legi iſtud euāgeliū. In pͥncipio erat v̓bū. et ꝑuento ad v̓bū caro factū eſtnō genuflecteret nec aliquā reuerēciā face̓t: diabolꝰ ei alapā dedit: dicens. Si legeret̉ v̓bū demon factū ē. nos nūꝙͣ genuflectere ceſſaremꝰ.Et exꝑimēto patet. ꝙ vidīꝰ eū plenū gr̄e ⁊ veritatis. qꝛ de plenitudīe eiꝰ nos om̄s accepimꝰ etgrām ꝓ grā. Quaſi diceret. etiā nos oēs duodecim. et oīs plenitudo fideliū ⁊ qͥ nūc ſūt et futuroꝝ. de plenitudīe eiꝰ accepimꝰ: et ideo plenuꝫfuiſſe dicere poſſumꝰ. Ubi ſciēdū ꝙ ml̓tiplexdiſtinguit̉ plenitudo. Una ē vniuerſitatis ſiuenūeroſitatis ⁊ corporeitatis q̄ generalit̓ ẜm diuerſas ꝑſōas ē ī eccl̓ia cui nullū donū deeſt. Alia ē ſufficiētie. q̄ fuit ī ſtephano ⁊ ī alijs ſct̄is: ⁊eſt in ſingl̓is iuſtis. in vno qͦꝫ ꝓ ſua capacitate.Tercia ē p̄rogatiue ſiue habūdācie. q̄ fuit ī beata v̓gine. q̄ om̄s ſct̄os excedebat in donis gr̄e.Un̄ ſicut in ſole deꝰ poſuit v̓tutes oīm ſideꝝ: itaet in Maria v̓tutes oīm ſanctoꝝ. Quare nō ſufficit eī hr̄e cū alijs plenitudinē ſufficiēcie. niſihabeat eā cū ſingl̓ari p̄rogatiua ⁊ in tanta habūdancia: ꝙ poſſit ſuꝑeffluere ⁊ redūdare ſuꝑpct̄ores. cuiꝰ tn̄ gr̄e auctor ē xp̄c. Quarta ē plenitudo ꝯſumatōis ſiue excellētie ⁊ ſuꝑeffluētieque fuit in xp̄o. et de qͣ dicit hic ioh̓es. Nō ſolūem̄ habuit plenitudīeꝫ in alijs reꝑtā. ſꝫ etiā inalios redūdantē. qꝛ de hac plenitudīe donoruꝫquā habuit. om̄s nos electi tanꝙͣ huiꝰ capitismēbra. qͣſi per ꝑuos riuulos qͦſdaꝫ. ſupͣ meritanr̄a accepimꝰ ſcꝫ grām ꝓ grā. Grām recōciliatōnis ⁊ ſalutis. ꝓ grā fidei qua in eū credimꝰ: gratiā vite et̓ne. ꝓ grā p̄ueniēte ⁊ iuſtificāte: grāꝫremūeratōis. ꝓ grā meriti: dedit em̄ nob̓ grāmvt ꝑ eam gl̓am ꝯſeqͣmur q̄ eſt grā ꝯſumata. Etbreuiter qͦcqͥd de grā addit̉ gr̄e p̄ueniēti. totuꝫeſt grā ꝓ grā. Un̄ eſt illud. Quicqͥd habes meriti p̄uentrix grā donat. Nil deꝰ ī nobis p̄ter ſuadona coronat. Un̄ Augꝰ. Quā grāꝫ pͥmo accepimus; Fidē: vocat̉ em̄ grā qꝛ gratis dat̉. hācergo accepit grām primā pct̄or. vt eiꝰ peccatadimitterent̉. Et iteꝝ grām ꝓ grā. i. ꝓ hac grā īqͣ ex fide viuimꝰ. recepturi ſumꝰ aliā. id ē vitaꝫeternā: vitā em̄ et̓na qͣſi merces ē fidei. Sed qꝛip̄a fides grā ē: vita eterna grā ē ꝓ grā. Et qͥavt dictū eſt. de plenitudīe eiꝰ om̄s grām accepimus: in fonte at̄ pleno vas acciꝑe poteſt aquāqͣntū pōt ẜm ſuā capacitatē. et ſi paꝝ accipiatnō eſt defectus fontis ſed vaſis: ſic in xp̄o qui ēfons vite plenus. nos gratiam recipimus ſcd̓mcordiū noſtroꝝ capacitatem. Sed videmus ꝙplus capit vas baſſū et latū. ꝙͣ vas altū et ſtrictū: ſic cor baſſū ꝑ humilitatē. ⁊ latum ꝑ caritatem. plus recipit et magis eſt capax gr̄e: ꝙcor altū ꝑ ſuꝑbiaꝫ et ſtrictū ꝑ auaritiā. Un̄ exꝑte dātis nō eſt defectus. ſꝫ ex ꝑte noſtra ē defectus: ſi nō accipimꝰ per humilitatē ⁊ dilectōnēquantuꝫ poſſumus. Un̄ ÿſidorꝰ. Nullo magisdei ⁊ hoīm grāꝫ meremur. ꝙͣ ſi hūiles ī ſinu caritatis eē ſtudeāꝰ. Vt autē dicit Augꝰ. Nō eratiſta grā ī veteri teſtamēto. qꝛ lex minabat̉ non