De officionoſſe volebat dulci affatu docentē habe̓t quiscapiet? Ꝙͣ quis mirabilis itaqꝫ ⁊ ineffabil̓ amoris affectus ꝯſiderari queat. inter hūc talē. tante matris filiū. ⁊ hanc talē. tanti filij matrē perpendāt hi ſaltē quoquomō qͥ vnico dilectōnisferuore ſepe altrinſecus amāt. mater ſcꝫ filiuꝫ.⁊ filius matrē. Nec putet̉ ab aliqͦ. vel paꝝ quidſentire in ſe quēlibet. d̓ affectu iſtius matris infiliū ſuū. Nullo ſiquidē mō crediderim. ꝙ is quiad eū intelligendū prouehi meruerit: ab amoris ip̄ius dulcedīe extraneus ē vſquequaqꝫ fieri poſſit. Qui aūt in huiꝰ dilectōnis ſuauitatemtrāſit. nullo pacto deficiēdū quin ⁊ in retributōnis eius ꝑticipiū. trāſiturus ſit. Hec Anſhelmus. Uidiſti quantā pauꝑtatē. vilitatem. etaſperitatē: vigilando. dormiēdo. abſtinēdo. ⁊ inomnibꝰ ſuis actibꝰ rex regū ⁊ deus eternus pertam lōgiſſimi tēporis ſpacia ꝓ nobis ſuſtinuitUbi ſūt gͦ querētes ocia ⁊ cōmoda. querētes ſuperflua ⁊ ornata. querētes curioſa ⁊ vana: Nōdidicimus in ſcolis magiſtri huiꝰ. qui talia volumus. Sed nūquid ſapiētiores eo ſumꝰ; Ipſenos docuit v̓bo ⁊ exēplo humilitatē. pauꝑtatēac corꝑis ⁊ laboris afflictōnē. Sequamur gͦ ſūmū magiſtrū. qͦ nec fallere vult. nec falſi poteſt⁊ hn̄tes iuxta doctrinā apl̓i victū ⁊ cū qͥbꝰ tegamur ad ꝯgruentē ſcꝫ neceſſitatē. nō ad ſuꝑhabundātiaꝫ: his ꝯtenti ſimus. Alijs etiā v̓tutuꝫexercitijs ⁊ ſtudijs ſpūalibꝰ ꝯtinue indeſinēter⁊ vigilāter ꝓpoſſe inſiſtamus. Ex hoc gͦ facto domini. accipe doctrinā ī tuā ꝑuitatē reſiliēdo. acteip̄m non ſolū ī tuo. ſedētiā alioꝝ ꝯſpectu vilificādo: ⁊ ꝑ exercitiū viliū ⁊ hūiliū oꝑm abiciendo. Uideas cōtinue defectꝰ tuos ⁊ pct̄a tua. etea aggͣua ꝙͣtum potes: alioꝝ v̓o defectus poſttͣgū ꝓicias. ⁊ nō videas: qd̓ ſi videris. alleuies etexcuſes. ⁊ ip̄is ꝯpaciaris ⁊ ſuccurras ꝓ viribꝰ:cogitās ſemꝑ ꝙ tu face̓s peius. niſi ſola ſua gr̄ate ꝯſeruaret ih̓s xp̄c. Auerte ocl̓os tuos. ⁊ mētis ⁊ corꝑis ab aſpectu alioꝝ: vt in lumīe vultꝰdei ꝯſpice̓ poſſis teip̄m. Nihil em̄ ad te hūiliādū vtilius reꝑire poteris: ꝙͣ ſi teip̄m bene īſpexeris. Unde Bern̄. Volo ꝓinde anīam pͥmo oīmſcire ſeip̄am. qꝛ talis ſciētia nō inflat ſꝫ hūiliat⁊ eſt q̄daꝫ p̄paratō ad edificādū. Niſi eī ſuꝑ hūilitatis ſtabile fūdamentū: ſpūale edificiū ſtaremīme pt̄. Porro ad ſe hūiliandā nihil aīa inuenire viuatius ſeu accōmodatius poteſt: ꝙͣ ſi ſein veritate ꝑſpexerit. tm̄ nō diſſil̓et nō ſit in ſpiritu eius dolus: ſtatuat ſe ante faciē ſuā. nec aſe auertere abducat̉. Hec Bern̄. Unde ⁊ Augꝰdicit. ꝙ nō eſt ꝑuus ad beatitudinem acceſſusꝯgnitō infelicitatis ſue. Teip̄m gͦ ſine ceſſatōneꝯſidera. ⁊ ſemꝑ ſine ſimulatōe diiudica. In om̄iactu tuo. in om̄i locutōe tua. ⁊ in om̄i cogitatōne tua teip̄m rep̄hende: et in te ſemꝑ cōpūctōismateriā ſtudeas īuenire. cogitando ꝙ etiā bona q̄ facis nō ſūt ad plenū excocta: nec illo feruorē qͦ deberēt facta. ſꝫ multis inqͥnata negligētijs. vt merito om̄is iuſticia tua pāno mēſtruate comꝑari debet mulieris. Cōſidera etiā diliet vitagenter. ⁊ cū magno pauore frequētiſſime rumina: ꝙ omnē aptitudinē ad bonū ⁊ ad omnē gͣtiam. ſeu quācūqꝫ ſolicitudinē circa virtutē acqͥſitōnem a teip̄o nō habes: ſꝫ xp̄c tibi dedit ſolaſua miſcd̓ia. qͦ ſi voluiſſet. potuiſſet ita cōferrecuicūqꝫ ribaldo te ī luto fecis ⁊ lacu miſerie derelicto. Quō em̄ ſibi aliqͥd tanꝙͣ ſuū attribuet.ac ſi ab ip̄o ꝓueniat: qͥ multociēs ſuā impoſſibilitatē in qͥbuſcūqꝫ bonis oꝑbꝰ magnis et ꝑuiseſt exꝑtus. qͥ tociēs cognouit ſe nō poſſe dū voluit. et qn̄ (vt ita dicā) n̄ voluit nec curauit necſuꝑ talibꝰ cogitauit. ſenſit ſe ſubito diuinitꝰ excitatuꝫ. feruore mirabili ad illa oꝑa faciēda. q̄pͥus cū om̄i ſuo conatu imple̓ nō potuit. Nam⁊ talē impoſſibilitateꝫ idcirco deus. tam longotꝑe dn̄ari in hoīe ꝑmittit: vt diſcat hūiliari. etnunꝙͣ in ſeip̄o inaniter gloriet̉. ſed deo om̄e bonū attribuat. nō ſolū ꝯſuetudīe quadā ⁊ labijsſed potius ex intimo ſui cordis. Cogita etiaꝫꝙ nō eſt ribaldus vel quicūqꝫ pct̄or. q̄ non magis aſſiſteret deo ſuo ꝙͣ tu. ⁊ q̄ nō magis recogͦſceret dei beneficia ꝙͣ tu: ſi recepiſſꝫ grās. quastu ſola dei gratuita bonitate. ⁊ non ꝓprijs meritis recepiſti: ꝓpter qd̓ potes teip̄m viliorē ⁊ inferiorē om̄i hoīe iudicare: ⁊ ne ꝓpter ingͣtitudinem tuā a ſuo ꝯſpectu te xp̄c foris abiciat. noninmerito formidare. ⁊ pct̄a alioꝝ in te ſub quadā ſil̓itudīe trāſformare: ſic te ī tua ꝯſciētia increpādo. Ecce ille ē homicida: ⁊ ego miſer multociēs occidi aīaꝫ meā. Iſte fornicator ē ⁊ adulter. et ego tota die fornicor et abulteror. a deomeo ocl̓os auertēdo. et dÿabolicis ſuggeſtiōibꝰſupponēdo. ⁊ ſic de alijs ſuo mō. Debes etiamhr̄e ī ꝓprio tuo ſentimēto. duo videlicꝫ. ꝙ ſentias de teip̄o ſic de vno corꝑe mortuo fetenti plenō v̓mibꝰ ⁊ male olēti. ⁊ ſic̄ de vno cadauere qd̓hoīes dedignāt̉ vide̓. īmo claudūt nares ꝓpt̓ epeſſimū fetorē. ⁊ auertūt facies vt nō videāt talē ac tātā abhoīatōꝫ. Et ꝙ ſiqͥs de tuo corꝑe iuſticiā face̓t. ſētias ꝙ iuſtū eēt vt tibi ocl̓os erueret. ac naſū ⁊ aures ⁊ os abſcide̓t. ⁊ ſic de alijsſenſibꝰ ⁊ mēbris corꝑis: qꝛ deū offēdiſti cū eis ⁊ꝙ tātū de hoc gaude̓s vt nūꝙͣ aliud de te tantūdeſiderares aut velles. et ꝙ oīa vituperia. ve̓cūdias. ⁊ diffamatōes. pluſꝙͣ poſſēt imagīari l̓ cogitari vt vinū bibe̓s. ac cū ſūmo gaudio ⁊ letitia cordis reciꝑes: īmo ī facie ridēs ſplēdēs ⁊ alacer appares. ⁊ ꝙ oēs te vidētes faces admirari. ⁊ ad ſeip̄os ꝯuerti. ⁊ ꝙ crederēt nō poſſe ſinedeo hoc fieri. Deinde oꝫ ꝙ diffidas de teip̄o totalit̓. ⁊ de oībꝰ bonis tuis. ⁊ d̓ tota vita tua. ⁊ cōuertas te totum ⁊ reclines ſuꝑ brachia ih̓u xp̄ipauꝑrimi. hūilimi. īproꝑati. deſpct̄i ⁊ mortui ꝓpter te. uſqꝫ qͦ tu ſis mortuꝰ ī oībꝰ tuis ſētimētishūanis: ⁊ ꝙ ih̓s xp̄c crucifixus viuat ī tuo corde ⁊ ī aīa tua. ⁊ totꝰ trāſformatꝰ ⁊ trāſfiguratꝰ ⁊viuꝰ: ⁊ hec cordialit̓ ſētias ī te. ī tātū. vt nūqͣ vibeas vl̓ audias niſi ſolū ih̓m ſtātē ī cruce ſuſpēſū ⁊ mortuū ꝓpt̓ te. ad exēplar beate v̓ginis mortuꝰ mūdo ⁊ viuēs ī fide. Et ꝙ ī illa fide biuat tota tua pita. vſqꝫ ad reſurrectōꝫ. ī qͣ deus mittet
Einzelbild herunterladen
verfügbare Breiten