¶ Capitulumdecimumſeptimum

ſantaſtica ÿmaginatione: a rerum naturaliuꝫfallaci proportione: a rerum temporalium pana delectatōne. Idem. Ab hoc ergo mundo reuertentes ad deum et quaſi abhinc ſurſum reuertentes. Per noſmetip̄os tranſire debemꝰ addeū. hoc eſt ītrare ad ſemetip̄m. Et intrinſecuspenetrans ſeipſum tranſcendit: et iſtinc ad deum aſcendit. Ab hm̄oi ergo cor noſtrū colligamus. et ad eterna gaudia reuocemꝰ. vt aliquādo radiū cogitatōnis in lumīe gr̄e figere valeamꝰ. Hec ē .n. requies cordis noſtri. cū deū ſuuꝫꝯtēplatur. ⁊ ip̄o ſua contemplatōe ſuauit̉ reficitur. Et dulce eſt illi ſemꝑ qd̓ ad deſiberanduꝫ.qd̓ ad laudāduꝫ. quod ad amādū ſemper ſuaueīuenitur. ¶ Terciū qd̓ exigit̉ ad caritatis ꝑfectōꝫ ē eleuatō que fit ꝑ tria. ſcꝫ a natura conāte. a gr̄a ſubleuante. a deo attrahente. Et de conamīe nature dictū ē ſupra de zacheo: qͥ ſtatura puſillꝰ erat. Et de ſubleuatōe gr̄e qͥ aſcēdit īarborē ſichomorū. quod deſignat gratiaꝫ ſacramētalē. et virtutis. Sed qꝛ nō ſufficit ad coniūctōem que eſt ī ꝑfectōe caritatis. nec conatusnature. nec ſubleuatō gr̄e ſine diuinitatis att̄ctiōe. Iō clamat ſpōſa Cant̉ .j. Trahe me pꝰ te.Et xp̄c Ioh̓. vj. Nemo pōt venire ad me niſi pater qͥ miſit me traxerit illū. ¶ Ad primū ſcꝫ conatū nature diſponūt an̄cedēter. pͥmo miſeriarū pn̄tiū ſtimulatō. Scd̓o ꝓprie defectibilitatiscognitō. Tercō ſūme ꝑfectōnis natural̓ appetitō. ¶ Ad ſecūdū .ſ. gr̄e ſubleuatōꝫ diſponūt antecedentes inchoatiue. Gratie ſacramētales ſanādo a malo culpe ⁊ pene. Gratie virtutū adijciēdo ⁊ ducēdo in bonū progreſſiue. Dona quoqꝫ ⁊ fructꝰ. Dona ad excellētiores actꝰ adiuuādo. Fructꝰ: laborantē reficiēdo. Completīe aūtẜm ſtatum vie beatitudines. ẜm ſtatū pr̄ie dotes. Sed de iſta attractōne nota ꝙ ī naturalibꝰtā tomaior eſt motꝰ quātomaior ē appropīquatō ad ſuū vbi. Nec ſola appropinqͣtō ē cā augm̄ti motꝰ. ſꝫ ſil̓itudo ⁊ cōuenientia ad ſuum vbi.Un̄ quātomagis lapis mouet̉ deorſū. tantomagis intenditur ſuus motus. et ſic ignis ad ſurſum. Sed in volūtarijs motꝰ naturalis nō ſufficit mutare ſitū ip̄iꝰ v̓tutis ad ſuū vbi. ſine ip̄ovbi. Et hoc eſt ꝙ ī naturalibꝰ eſt tm̄ vbi: ita ꝙnō motor. Sꝫ ī volūtarijs ip̄m vbi ē motor ⁊ cooꝑator. Et ita id ad qd̓ motus ē. ⁊ quod moueſꝑ ip̄m hꝫ motꝰ ꝙ ſit appropīquatō. Eſt at̄ hm̄oiappropinqͣtōis terminꝰ ꝑfecta conformitas voluntatis diuine ⁊ humane deiformis effectio.¶ Ad hāc autem attractōꝫ et appropinqͣtōꝫ etꝯformitatē tria ſpecial̓r diſponūt antecedēterī pia .ſ. oꝑa inſtructōis vel edificatōis. oꝑa patientie vel paſſionis. opera excellētie ſupererogatōnis. De operibꝰ inſtructōis dicit Auguſtinꝰ. Lex ē diuīe ꝓuidētie vt nemo a ſuꝑioribꝰ adiuuet̉ ad cognoſcēdā vel ꝑticipandā gr̄aꝫ. quēnō ad eandē q̄ ponit̉ affectu nō adiuuer̄t. Un̄ ⁊Ioh̓. xj. legit̉ de Caÿpha. ꝙ cū eſſet pōtifex anni illiꝰ ꝓphetauit. In qͦ dn̄s oſtēdit ꝙ etiā ī mal̓

rōne prelatōis bona tribuit ad vtilitatē alioꝝEt de Saule legitur. ꝙ poſt vnctōem introiuitī eū ſpūs ⁊ ꝓphetauit. De oꝑibus patiētie ⁊ paſſiōis patet per id quod ait apl̓s. ij. coꝝ. xij. Uiꝫtꝰ ī infirmitate ꝑficitur. Et figurat̉ in Iob. qͥ pꝑfectā victoriaꝫ ꝑ patīaꝫ oīa bona ſua recepitduplicata. De oꝑbꝰ ſuꝑerogatōis .ſ. pauꝑtate.caſtitate ⁊ hm̄oi dicit xp̄c. Amē dico vob̓. ꝙ nemo ē qͥ reliq̄rit agros ⁊cͣ. qͥ nō recipiat centiestm̄ in vita. ¶ Conſiſtit gͦ iſta ꝑfectio caritatistrāſeūti de ſtatu vie ad ſtatū pr̄ie. In plena deputatōe. In oīmoda collectōe. In ꝑfectiſſīa eleuatōe. Pꝫ gͦ ꝙ ꝑfectō caritatis de ſtatu vie ī ſtatū pr̄ie tranſmutāde fit ſine ſubſtātiali additōeꝑ ꝑfectōꝫ ſui ī ſe. ꝑ actꝰ extēſionū. ꝑ actus et hītꝰ melioratōꝫ ⁊ nobilitatōꝫ: ⁊ ꝑ ſūmaꝫ cū ſummo bono cōiūctōem. Et qꝛ caritas ſola ꝑfectaeſt. q̄ eſt vīculū ꝑfectōnis. Alie aūt v̓tutes hn̄taliquid de imꝑfectōe. vt fides que ē de eo qd̓ n̄ videt̉. ⁊ hm̄oi. Cū aūt venerit quod ꝑfectū ē: aitapl̓s .i. ſtatꝰ patrie. euacuabit̉ qd̓ ex ꝑte eſt. Iōneceſſe eſt om̄es alias virtutes euacuari .ſ. ẜmvſū vite pn̄tis. vel ab actōibꝰ ſopiri. ſolam autēcaritatē dominari ⁊ exercere om̄s oꝑatōes. Ettūc implebit̉ illud. Diliges dn̄m deū tuū ex toto corde tuo ⁊cͣ. Qd̓ tūc implebit̉ qn̄ oīs actꝰ ceſſabit natural̓. ꝙͣtū ad actū. ⁊ oīs alteriꝰ v̓tutishabitꝰ erit ſopitꝰ ꝙͣtū ad actū. et aīa in eſſe ſuonobiliſſimo. tota nobiliſſimo hītu īplebit̉: ⁊ nihil niſi caritas in aīa ad actū egredit̉. Sicut gͦcaritas bt̄e marie ī ſtatu pr̄ie ē maior caritateoīs pure creature. ⁊ ꝙͣtū ad ſb̓aꝫ ⁊ ꝙͣtū ad actūita eadē caritas eiꝰ in ſtatu vie maior fuit om̄icaritate pure creat̉e ꝙͣtū ad ſb̓aꝫ. nō at̄ ꝙͣtū adactū. Et ſic ꝙͣtū ad ſubſtātiam fuit caritas bt̄emarie maior caritate oīm āgeloꝝ: ſꝫ ꝙͣtū ad actū mīor caritate mīmi āgeli. Ꝙ at̄ maior ſubſtātia mīor ē in actu facit ſubiectī ꝯditō ꝯtraricōiūctio minor motoris attractio.De ſpe beate marie dicē. §. iij.dū ē ꝙ vtiqꝫ eā habuit ꝑfectiſſīe. Nā habuit vtdictū ē ꝑfectiſſimā caritatē. q̄ mr̄ ē oīm v̓tutuꝫẜm Ambro. vt qͥ eā hēat ⁊ filias eꝰ ꝯtineat .i. alias v̓tutes. vnde et ſpem. Et cum ſpes ſit certaexpectatō future bt̄itudinis ex meritis ⁊ gr̄a ꝓueniēs. vt diffinit eā mgr̄ in. iij. ſen. Alij ſct̄i etſct̄e. qꝛ certitudinē ſcīe nō hn̄t de meritis ſuis ⁊gr̄a. ſꝫ ꝑ ꝯiecturas: iō nec certā expectatōꝫ habent de ſua bt̄itudine. ſꝫ conditōnalem .ſ. ſi hn̄tgr̄aꝫ ⁊ merita. Sꝫ bt̄a maria erat certa gratiaſe eſſe plenā. vnde ⁊ certa de ſua bt̄ificatōe quāexpectabat. Et ꝓpter ꝑfectā ⁊ habūdātem ſpemdr̄ Eccͣi .xxiiij. in ꝑſona eius. Ego mr̄ pulcre dilectōis. timoris. agnitōnis et ſct̄e ſpei. qꝛ nōſolū iſta in ſe habuit ī mente et actus produxit:ſꝫ ⁊ in alijs ꝓcurat. Un̄ ⁊ dr̄. Spes nr̄a .ſ. ad ſuffragādū in om̄ibus auxiliū procurādū. Et eccͣixxiiij. dīc. In me oīs ſpes vite. Et ī dicta aucͣtenotantur tres ille virtutes. Caritas ibi. pulcredilectōis .ſ. dei. vnde ꝓcedit timor reuerentialis