Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum. Sextum Titulus. Secundus

Eduratōne pͥtutū. vtꝝdurēt pꝰ hāc vitā. Ad qd̓ dīc b. thopͥma ſcd̓e. q. lxvij. v̓tutes intellectuales burāt ꝙͣtū ad id qd̓ eſt formale ī eis. ꝙͣtū ad id qd̓ ē materiale. Eſt aūtformale ī eis ſpēs ītelligibil̓ ꝯgnitoꝝ. r̄manꝫī ītellectu poſſibili pꝰ actū ītelligēdi. qͥbꝰ mediantibꝰ ītelligit. Materiale v̓o ī eis ſūt fantaſmata. ad fātaſmata aſpiciēdo. ītelligitī hac vita. applicādo ea ad ſpēs ītelligibiles. hecorrūpūt̉ corrupto corꝑe. qꝛ potētie ſēſitiue. ſfātaſia mēoria ſūt affixe organis corꝑis. Etſic ītelligit̉ illd̓ apl̓i. Sciētia deſtruet̉ .ſ. ꝙͣtumad id qd̓ ē materiale: qꝛ nec fātaſmata r̄manebūt corrupto corꝑe. nec erit oſꝰ ſcīe ꝯuerſio ad fātaſmata. Uirtutes at̄ morales ſil̓r remanebūt ꝙͣtū ad id qd̓ ē formale ī eis. Et hoc ēordo rōis. ſꝫ ꝙͣtū ad id qd̓ ē materiale. hocē moderare paſſiōes appetitꝰ īclinātis ad illicita. vl̓ exerce ꝯmutatōes diſtributōes ad iuſticiā. ī alia vita ſūt. Un̄ augꝰ dīc. prudētia ibi erit ſine vllo ꝑiculo erroris. fortitudo ſine moleſtia malorū ⁊cͣ. Sꝫ prudētie erit nullūbonū deo p̄pone̓ vl̓ eqͣre. Fortitudīs firmiſſīecohere̓ tꝑātie. nullo noxio delectari. iuſticie ſb̓ditū deo. Ꝙͣtū ad v̓tutes theologicas. Caritas ſola r̄manet. qꝛ imꝑtat ī ſui rōne imꝑfectōeꝫ: qꝛ fides ē crede̓ qd̓ videt̉. ſpes ſperareqd̓ habet̉. Ibi at̄ tollit̉ oīs īꝑfectō. clare videt̉ ꝑfecte poſſidet̉. Ꝙͣtū ad dona remanētdem ꝙͣtū ad eſſētiā. vt dīc Ambro. mgr̄ ī. iij.ſentē. at̄ ꝙͣtū ad materiā circa quā oꝑant̉Et ſic hn̄t nūc oꝑatōeꝫ circa aliquā materiā.quā habebūt in patria. beatus thomas. Titulꝰ ſcd̓us. de prudētia. Quō dr̄ prudētia. mediū p̄figit in om̄i v̓tute. Capi. pͥmūOſt tractatū de vtutibꝰ ī ꝯmuni. vidēdūē de ſingul̓ eaꝝ ī ꝑticl̓ari. Etmo qͣtuor cardīalibꝰ. Deindede alijs. Et tͣctatꝰ iſte cardīalibꝰ fere totꝰ extͣctꝰ ē de li. quē fecit Heinricꝰ deArimino. ordīs he̓mitaꝝ v̓tutibꝰ cardīalibꝰ.Sūt tn̄ ml̓ta addita. vt materia exigit v̓tutibꝰ ānexis iſtis qͣtuor. Et q̄dā etiā de ip̄is qͣtuorde li. ip̄o exerpta. al̓n abreuiata. Sciēdū ēv̓tꝰ hūana ad ꝑfectōꝫ vite ciuil̓ r̄qͥrit̉. ad duop̄cipue ordīat̉ .ſ. ad moderatōꝫ paſſionū meritoriū. ad debitā oꝑatōꝫ reꝝ exterioꝝ. circaregulāda. ncc̄e ē adeſſe qͣtuor v̓tutes. circapaſſiōes r̄frenēdas reqͥrūt̉ tꝑantia fortitudoSi .n. ſit paſſiōes circa delctabilia tactꝰ guſtus. vt ꝯtīgit ī cibis venereis: ad eas repͥmēdas tꝑantia ordīat̉. Si d̓o ſit paſſiōes a t̓ribilibꝰ ꝯſurgētes. cuiuſmōi ſt̄ timoris audacie:ad eas moderādas ordīat̉ fortitudo. ī aīo firmitatē ꝯſtituit. Ꝙͣtū aūt ad res exteriores adalteꝝ rite cōicādas. ordīat̉ iuſticia. rectitu

dinē īportat. Quia v̓o paſſiōes viriū inferioꝝmodificari pn̄t. nec res exteriores rite diſtribui. niſi iudiciū rōnis adſit reqͥrit̉ qͣrta v̓tꝰ inrōe ꝯſiſtēs. hec ē prudētia: ſit rct̄a agibiliū vt dic ph̓s. vj. ethi. mediū ī om̄i moraliv̓tute p̄figit. dirigēdo vilꝫ qͣlit̓ mediaī oꝑādo attīgat regulā rōis. Has qͣtuor v̓tutes cardr̄ales dicimꝰ ſeu pͥncipales. eo alietutes morales ad has r̄ducūt̉. vt docꝫ tulliꝰ inſua rethorica. Un̄ ī li. de officijs oct̄as tm̄ v̓tutes ponit ꝑtes honeſti. qꝛ vilꝫ ī vita ciuili hūa honeſtatē ītegrāt ꝑficiūt. Ulteriꝰ qꝛ ordinat̉ ad finē ſuꝑnaturalē. ē diuiſio dīne eſſentie ī hoīs bt̄itudo ꝯſiſtit. Nullꝰ at̄ pt̄ ī finēīcognitū ſuos actꝰ ordīare. niſi de eo ꝯgnitōeꝫhabeat: ncc̄e ē homī adeſſe aiquā v̓tutē perquā dictū finē ꝯgnoſcat. Hec at̄ ē fides. deoqui ē finis nr̄aꝝ oꝑatōnū verā facit ꝯgnitōemhabe̓: habita at̄ ꝯgnitōe de fine nr̄o fidē. nullus in ip̄m actū ſuos actꝰ dirige̓t. niſi ſperaretſe dictū finē ꝯſeqͥ poſſe. Un̄ ſcd̓o neceſſe eſt ponere v̓tutē ſpei. quā tēdat̉ ī finē ꝯgnitū. tanꝙͣ ī bonū poſſibile haberi. Iteꝝ nullꝰ tēde̓t ī aliqd̓ bonū ꝯn̄dum. niſi amorē ad ip̄m affice̓tur. Neceſſe ē tertō pone̓ v̓tutē caritatis. quenos deū ꝓpt̓ ſe dilige̓ facit. ꝓximū ꝓpt̓ deū. Patet ad hoīs ꝑfectōeꝫ. ſeptē v̓tutes ī vniuerſo reqͥrunt̉: qͣtuor reſpectꝰ vite ciuil̓. tres reſpectu vite bt̄e. Vt at̄ hꝰ diſciplīe auditor. adcapeſcēdaꝫ poſſit aptiꝰ manuduci. exēpla reꝝgeſtaꝝ. ſeu ſil̓itudinū iuxta doctrinā adiūgēt̉.Ad ſignādū igr̄ p̄dicti ſeptenarij ꝑfectōꝫ ſacraſcriptura ait ꝓuer. ix. Sapīa edificauit ſibi do excidit colūnas ſeptē. ſic dīc Gregꝰ. Domus iſta ē mens hūana. quā dei ſapīa. v̓bū ſcꝫincarnatū ſibi habitaculū ꝯſtruit. qn̄ in ſuiamorē adducit. tūc colūnas. vij. excidit eiv̓tutes. vij. quibꝰ ip̄a mens ſuſtētat̉ īfūdit. Excidit nāqꝫ ī domo mētis colūnaꝫ vnā prudentiā intellectū illumīat circa agēda. Scd̓am iuſticiā volūtatē rectificat circa diſtribuenda. Terciā fortitudinē iraſcibilē ordīatcirca ſuſtinēda. Quartā v̓o colūnaꝫ excidit tꝑantiā ꝯcupiſcibilē mobificat. circa carnalia tꝑanda. De ſūt qͣtuor colūne āgulares.dictas qͣtuor vires aīe ꝑficiūt. ſolū ī vita ciuiliUnde ad ꝯſtructōeꝫ vite ſpūalis ſufficiuntqꝛ ſicut dicit. b. gregꝰ ſuper illo verbo Iob. repente ventus vehemēs irruit a regione deẜti. ꝯcuſſit qͣtuor angulos domus. Temptatōisimpulſus v̓tutes quatit. qͣſi quaſſatis angul̓domꝰ ruit: qꝛ pulſatis v̓tutibꝰ ꝯſcīa tͣbat̉. Adſtabiliēdū igr̄ domū mētis in p̄dictis virtutuꝫcolūnis: dīna ſapīa ſeip̄am tres alias his fortōres excidit .ſ. fidē qua id qd̓ videt̉ credit̉:ſpem qua id qd̓ non capit̉ ſperat̉: caritatemqua id qd̓ ſūme diligēdū ē. ex toto corde diligat̉Et ſic ſeptē ſunt colūne quibꝰ aſcendimꝰ ad patriā diuine manſionis. Un̄ Ezechieli ī viſione