Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulus Septimus

Titulus ſeptimus de Spe. De triplici ſpe eius quidditate fructibꝰ. Capi. j.Equitur de ſpe queeſt ſecūda pͥtus theologica ad quā hortatur ſcriptura: dicēs. pͣs. Sperā in deo⁊cͣ. Triplex aūt eſt ſpes. videlicet. Naturalis. v̓tualis. et criminalis. Spesnaturalis ē quedam paſſio. Un̄ et ph̓s dicitiuuenes ſūt magne ſpei. Hec ē ꝯmune nob̓ etbrutis. Per exꝑientiā em̄ videmꝰ. canis mouet̉ ad inſequēdū leporē. et ancipiter auē. Ethoc quidē faceret. niſi qꝛ ſperat aſſequi. Eſtat̄ hec paſſio in vi iraſcibili. que ē etiā in brutis. ẜm Tho. in. iij. ſen. diſ. xxvij. em̄ om̄ispaſſio ſit ī ꝯcupiſcibili vel iraſcibili. om̄is illapaſſio de cuius intellectu ē appetitus in bonūvel ꝯueniens: ſimpl̓r eſt in ꝯcupiſcibili. ſicutamor. delectatō. et hꝰ. et oppoſita hoꝝ. Omnisaūt illa paſſio de cuius intellectu ē motꝰ in bo. circūſtantia difficultatis: ē in iraſcibili. Et hꝰ ſunt om̄ia illa importāt bonum velmalū. duratōne alicꝰ quātitatis. ſicut iraexurgit ex magna leſionē. quā qͥs p̄t vindicare: ſꝫ in ꝓmptu. Timor eſt de qͦlibet malo: ſꝫ de magno cui p̄t reſiſti. vel difficulter.Spes importat modū appetitus ī aliqd̓ bonūꝯmēſuratū appetēti. Non em̄ ē de bono tantaad qd̓ nullo p̄t ꝑueniri. Nec tn̄ de paruoqd̓ pro nullo habeat̉: ſꝫ de eo qd̓ ē difficile hr̄iet tn̄ p̄t haberi. ꝓpter quod dr̄ arduum. Et ſicarduū addit quādā ſpālem rōnem bonitatis.ſ. p̄cioſitatem quandā ex hocip̄o defacilip̄t haberi ſicut dr̄. Omne rarū caꝝ. Differt at̄in hoc ab audatia. qꝛ audatia importat extēſionē appetitus in aliqd̓ arduum malū vt repellat̉. ſpes aūt extēſionē appetitus in arduūbonū vt acqͥratur. Sꝫ qꝛ de ſpe ꝓut eſt paſſio.dictū eſt ſupͣ in prima ꝑte. ideo hic aliud deea. Naturalia tm̄ non ſunt vitia nec virtutes Spes virtualis eſt virtus theologica. depͣs. Tu es dn̄e ſpes mea. et eſt ibi p̄dicatio percauſam .i. tu es cauſa ſpei mee. Ubi etiam ſciēdum ẜm Tho. in. iij. ſenten. di. ij. ſpes vltraacceptōnem predictā .ſ. pro paſſione. ẜm ſumitur in bonū. accipit̉ qͣdruplicit̓. Uno modo ꝓut noīat habitū inclinātem. ad actum volūtatis. ſil̓em actui ſpei que ē paſſio ꝑtis ſenſitiue. vt ibi.. corin. xiij. Nūc manēt fides. ſpes.caritas. Secundo ꝓut nominat actū ꝓcedentem a tali habitu. et ſic eſt actus virtutis.vt ibi in pͣs. Aoab olla ſpei mee. Aōab ſignatmalos qui ſunt olla. facientes ſua ꝑſecutioneferueſcere et coq̄re .i. ꝑficere ſpem nr̄am. Tertio ꝓut nominat rem ſperatā. et ſic ē obiectum v̓tutis. vt ad thitū. ij. Expectātes beataſpem .i. viſionē beataꝫ ſperatā. Quarto modoꝓut nominat certitudinē que ſequitur ſpem.

vt ibi ad Ro. v. ꝓbatio d̓o ſpei .i. ſpei certitudinē. et ſic nominat ſtatū ꝑfectionis in t̓tuteꝙͣtum ad certitudinis intētionē. Eſt etiā ſciē. ſpes ē v̓tus opponit̉ tīori ē donū. ꝙͣuisilla ſit bono futuro. iſte malo fut̉o. Et ēqꝛ ſpes ſe extēdit ī deū ex ꝯſideratōe diuīe laigitatis. timor v̓o dicit reſilitōꝫ ex ꝯſideratōneꝓprie ꝑuitatis. Et ita ē ẜm idē. reſilitō timoris et extēſio ſpei. Un̄ ſunt ꝯͣria ꝯͣria ſintẜm idē. Spes criminalis ſolo noīe et improprie dr̄ ſpes. ꝓpter aliquā apparentē ſil̓itudinēquā hꝫ cum ip̄a. de qua dr̄ in pͣs. Nolite ſꝑarein iniqͥtate. Et in euange. lu. vj. Autuū datenihil inde ſꝑantes. Nam talis ſpes tn̄ improprie et large dr̄ ſpes. in mutuo inducit bſurāextͣ. vſu. ꝯſuluit. Qd̓ intelligit̉ qn̄ talis ſpesē cauſa pͥncipalis mutui. De iſta tn̄ materiaplene ſupͣ. in. ij. ꝑte. ti. j. Et dr̄ ſpes ẜm ethimologiā. quia ē pes ꝓgrediendi ad ardua. qͣſi pesdicta. vt dicitur in catholicon. Nota ẜm iſtam largaꝫ ac. §. j.ceptōem ſpei .ſ. in malū ẜm Vilh̓. in ſum. v̓tu. ip̄a eſt triplex. Prima ē ꝯfidētia de ſeip̄o. ſecūda ē ꝯfidētia de alio. tertia ē ꝯfidētia de aliqͦvano. De pͥma dr̄ ꝓuer. xxviij. Qui confidit incorde ſuo: ſtultus ē. Uere aūt ſtultus ē ꝯfidēsde ſe. que ꝓprius loquēdo p̄ſumptō eſt.ē ſuffitiēs ex ſe. nec ad ſuſtinēdū. nec ad defendendū ſe. nec ad merenduꝫ. homo nec aliqͣcreatura ſit ſuffitiēs ad ſuſtinēdū ex ſe. on̄ditGreg. dicēs. Eſſe oīm que de nihilo ſūt in nihi tenderent. niſi ea oīm actor manu regimīsretine̓t. Secūdo eſt ſuffitiēs defendere ſe abhoſtibꝰ. īmo a demonibꝰ cito ꝑimeretur. niſi adeo ꝓtegeret̉ Tren. iij. Miſcd̓ie eius non ſumus ꝯſumpti. Tertio ē inſuffitiēs ad merēdūqꝛ nec ex ſe ſufficit bonū vnū inchoare ſeu bonam vitā acciꝑe. ij. corin. iij. ſuffitiētesſimus aliquid cogitare a nob̓ qͣi ex nobis ⁊cͣ.Cogitatio aūt primū opus eſſe videt̉. Pōt homo ſe ꝑimere: ſꝫ non ſe reſuſcitare Oſee. xiij.Perditio tua ex te iſrahel. tm̄ in me auxiliuꝫtuū. Secūdo eſt inſuffitiens in bono inchoatꝭꝑſeuerare Greg. Cito bonū amittit̉. niſi a laigiēte cuſtodiat̉. Tertō in bono inſuffitiēs eſtꝓficere. pͣs. Beatus vir cuius ē auxiliū abs te⁊cͣ. Confidētia ſeu ſpes in alio hoīe ē fallaxet ꝯfundens hominē Iſa. xx. Confundētur abethiopia ſpe ſua. Et ꝯfidūt homines in alteroaliqn̄ ratōne pt̄atis. Sed dr̄ his Iſa. xxxj. Uequi deſcendūt in egiptū ad auxilium ſperādūet ſunt ꝯſiſi ſuꝑ ſanctū iſrl̓ ⁊cͣ. Aliquandoratōne ꝯſāguinitatis. Sꝫ dr̄ Hiere. xvij. Maledictus vir qui ꝯfidit in hoīe. ponit carnemi. ꝑntelam brachiū ſuū .i. robur ſuum. Aliqn̄ratōne malitie et iniquitatis. pͣs. Nolite ſperare in iniquitate aſtutias hominū putantesobtinere que volunt. Cōfidentia in re vanaē ꝯfidentia vel in vita tꝑali que breuis momētanea eſt Sap̄. v. Spes impij qͣi lanugo