¶ Capitulum¶ Primum
Un̄ etiam ẜm ꝙ ad rōnem meriti requirit̉ ꝙſit voluntariū. pͥncipl̓r meritū caritati attribuit̉. ¶ Sciendum etiā ꝙ nullꝰ p̄t ſibi mererireꝑatōem pꝰ lapſū. nec merito ꝯdigni. nec merito ꝯgrui. Merito quidē ꝯdigni hoc n̄ p̄t ſibimereri. qꝛ rō huiꝰ meriti pēdet ex motone diuine gr̄e. q̄ maxime interrūpit̉ ꝑ ſeq̄ns pct̄mAeritū etiā ꝯgrui qͦ quis meret̉ alteri pnīaꝫimpedit̉ ne ꝯſequat̉ effectū in eo cui qͥs meretur. Multo gͦ magis impedit̉ talis meriti efficatia. ꝓpter impedimentū qui ē etiā in eo quimeret̉. et in eo cui meret̉. Vtrunqꝫ em̄ hoc invnā ꝑſonam ꝯcurrit. Unde ſimpl̓r homo poſtlapſum p̄t ſibi mereri reꝑationē. Un̄ Ezech̓.xviij. dr̄. Si auerterit ſe iuſtus a iuſticia ſua ⁊fecerit iniquitatē: om̄s iuſticie eius nō recordabūtur. Ubi Greg. Conſiderādum nobis ē qꝛin ꝑpetratōne maloꝝ. nulla dꝫ eſſe fidutia bonoꝝ p̄teritoꝝ. de pe. di. iiij. ¶ Notandū etiā ꝙhomo p̄t mereri augmentū gr̄e ⁊ caritatis inmerito ꝯdigni. ẜm tho. di. vbi ſupra. arti. viij.Huius rō eſt. qꝛ vt dictum eſt. Illud cadit ſubmerito ꝯdigni. ad qd̓ motio diuine gr̄e ſe extēdit. Motio aūt alicuius mouentis. nōſolum ſeextendit ad vltimū terminū motus: ſed etiaꝫad totū ꝓgreſſum in motu. Terminus aūt motus gr̄e eſt vita eterna. Progreſſus aūt in hocmotu eſt ẜm augmētum caritatis vel gr̄e. ẜmillud ꝓuer. iiij. Iuſtoꝝ ſemita quaſi lux ſplendens ꝓcedit. et creſcit uſqꝫ ad ꝑfectum diem qͥeſt glorie. In quo verbo Greg. ſuꝑ Ezech̓. Iniuſtoꝝ animo bonū deſideriū atqꝫ intellectuslucis intime. iaꝫ ꝑs diei eſt. Sꝫ qꝛ uſqꝫ in finēvite in virtute ꝓfitiūt ad ꝑfectū diem. tunc veniūt qn̄ ad regna celeſtia perducti. in ea lucequā deſiderāt iam minus aliqͥd nō habebūt. depe. di. ij. nō reuertebāt̉. Et ſciendū. ꝙ quolibeˢactu meritorio meret̉ homo augmentuꝫ gr̄e.ſicut et gr̄e ꝯſumatōem. que ē vita eterna. Sꝫſicut vita eterna nō ſtatim reddit̉: ſꝫ ſuo tꝑe.ita et grā non ſtatim auget̉ ꝑ quodlibet opusmeritoriū: ſꝫ ſuo tꝑe. cū .ſ. aliquis ſuffitienterdiſpoſitus ē ad augmētū gr̄e. ¶ Item nota ꝙꝑſeuerātia in bono uſqꝫ in finē nullus p̄t mereri. Rō eſt ẜm tho. vbi ſupͣ. arti. ix. qꝛ iſta depēdet ſolū ex diuina motionē que ē pͥncipiū oīsmeriti. Sꝫ deus gratis donū ꝑſeuerātie largit̉quibuſcūqꝫ largit̉. Nec obſtat. qꝛ pro ea hn̄daoramus qͣi poſſimus eā mereri. qꝛ etiā que nōmeremur orando impetͣmus. Namet pct̄oresdeus exaudit. veniā nō merētes quā petunt ⁊accipiūt. Alioqͥn fruſtra dixiſſet publicanusDeus ꝓpitius eſto mihi pct̄ori. Sil̓r et ꝑſeuerantie donū aliquis petendo a deo īpetrat ſibipel alij. ꝙͣuis non cadat ſub merito.¶ De bonis temporalibꝰ. §. iiij.qūo cadāt ſub merito ſic declarat tho. primaſcd̓e. q. vlt̓. arti. vl. Id qd̓ cadit ſub merito. eſtp̄miū vel merces qd̓ hꝫ rōnem alicꝰ boni. Gonū aūt hoīs eſt duplex. Unū ſimpl̓r. aliud ẜm
qͥd. Simpl̓r quidē bonū hoīs ē vltimus finis.ẜm illd̓ pͣs. Mihi adhere̓ deo bonū ē. Et ꝑ ꝯn̄som̄ia illa q̄ ordinātur vt ducētia ad hūc finē.et talia ſimpl̓r cadūt ſub merito. Bonū autēhoīs nō ſimpl̓r: ſꝫ ẜm quid. ē illud qd̓ ē eī bonū vt nūc. Uel qd̓ ei ẜm aliqͥd eſt bonū. Et hꝰnō cadūt ſub merito ſimpl̓r: ſꝫ ẜm qͥd. Scd̓mgͦ hoc dicendum. ꝙ tꝑalia bona ꝓut ſūt vtiliaad oꝑa virtutū quibꝰ ꝑducimur ad vitā eternā: ſꝫ hoc directe cadūt et ſimpl̓r ſub merito.ſicut et augmentū gr̄e. et omnia illa quibꝰ hōiuuat̉ ad bt̄itudinē poſt primā grām. Tātumem̄ bat deus iuſtis de bonis tꝑalibꝰ. et etiaꝫ demalis. quātū eis expedit ad ꝑueniendū ad vitā eternā. et intātū ſūt ſimpl̓r bona hꝰ tꝑaliaUn̄ dr̄ in pͣs. de timētibꝰ deuꝫ. Nō deficiēt om̄ibono. Et alubi. Nō vidi iuſtū derelictū. Si at̄ꝯſiderent̉ tꝑalia bona ẜm ſe. ſic nō ſūt ſimpl̓rbona hoīs: ſꝫ ẜm quid. Et ita n̄ ſimpl̓r cadūtſub merito: ſꝫ ẜm quid .ſ. inꝙͣtum hoīes mouētur a deo ad aliqͣ tꝑalit̓ agenda. in quibꝰ ſuumꝓpoſitū ꝯſequūtur deo fouēte. vt ſicut vitā eterna eſt ſimpl̓r p̄miū oꝑm iuſticie ꝑ relatōnemad motionē diuinā vt dictū eſt ſupͣ. ita tꝑaliabona in ſe ꝯſiderata hn̄t rōnem mercedis. habito reſpectu ad motionē diuinā. qͣ volūtateshoīm mouētur ad hec ꝯſeq̄nda. Licet interdūin his hoīes nō habeāt rectam intētionē. Cūaūt dr̄ Eccͣs. ix. Uniuerſa eque cūctis eueniūtiuſto et īpio. bono ⁊ malo ⁊cͣ. Hoc veꝝ ē ꝙͣtuꝫad ſub̓am bonoꝝ ⁊ maloꝝ tꝑaliū: ſꝫ nō ꝙͣtumad finē. Nā ꝑ hꝰ boni manuducunt̉ in bt̄itudinem. non aūt mali. Item ꝙ tꝑalia bona fuerint ꝓmiſſa in veteri lege. vt merces iuſticie.vt patet Deut̉. xviij. Dicit Augu. Ꝙ in illisfuerunt figure futuroꝝ .ſ. ſpiritualiū bonoꝝque implentur in nobis.Titulus decimus de bonis ſpirituſſancti.De ſeptem donis ſpūſſancti in cōi. Capi. j.Scēdiſti in altum.cepiſti captiuitateꝫ.dediſti dona hoībꝰ. pͣs. Nrā tn̄tranſlatio habet. Accepiſti dona hominibꝰ. Quod p̄t exponidupl̓r. Accepiſti tu xp̄e de quoꝓprie loquit̉ inhominibꝰ .i. inter homīes ꝯſtitutus accepiſti.ſ. a deo dona ſpirituſſancti. Uel dona que a teinfuſa in apoſtolis intenſoꝝ deſideriorū accepiſti: accepiſti. ex quibꝰ miſiſti dona ſpūſſancti copioſiſſime. Sꝫ ſequēdo primā lrām quāinducit apl̓us ad Eph̓. Aſcendit xp̄c in altumabſolute. qꝛ ī ſupremū locū celi empirei. qͦ nilaltius. Uel in altum crucis. cepit captiuitatēid eſt multitudinē ſanctoꝝ. qua diabolus tenebat in limbo carceris obſcuri captiuaꝫ. ꝓpterdebitum originalis nōdum ſolutum. Et ꝑ crucē quidem de manibꝰ eiꝰ liberādo. In aſcēſione