¶ Titulus¶ Sextus
etiā dici ẜm tho. ꝙ caſtitas īportet ab oī delct̄atōe venerea illicita abſtinētiā. Cōtinētia etiā alicita. vt a mr̄ionio ꝑ viduitatē ⁊ v̓ginitatē ⁊cͣ.¶ Titulus ſextꝰ de Caritate. ¶ De caritate d̓tute theologica.Capitulum primum.Vnc manent fides.ſpes. et caritas triahec. maior at̄ hoꝝ ē caritas aitapl̓us. j. ad Co. xiij. He qͥdē virtutes dicūt̉ theologice. qꝛ hn̄tdeū ꝓ obiecto: ⁊ ideo nobiliores ⁊ ꝑfectōres oībus alijs. ⁊ moralibꝰ ⁊ intellectualibꝰ. ac etiamdonis ſpūſſancti. Quaꝝ noticiā nō habueruntph̓i infideles: ⁊ ideo de ip̄is nō tractauerūt. Nā⁊ ſi aliqn̄ nominēt fidē ⁊ ſpem ⁊ caritatē: nō ſumūt eodē mō eas ſic ſct̄i theologi. ſꝫ caritatē appellāt amicitiā v̓tutē moralē. Spem paſſioneꝫvel fiduciaꝫ ꝑtem fortitudinis. fidem vel fidelitatē vl̓ habitū ītellectualē qͦ qͥs aſſentit ⁊ firmiter inhe̓t his q̄ non videt: ſic qͥlibꝫ etiā infideliscredēs patrē ſuū eē talē. de hoc ht̄ fidē. Omniuꝫaūt excellētiſſima etiā theologicaꝝ ē caritas. ⁊ideo ab ea inchoet̉ tractatꝰ. ¶ Eſt at̄ differentia inter amorē. beniuolētiā. amicitiā. caritatē⁊ dilectōeꝫ. Nā amor eſt qͦd generale ad omneꝫamorē licitū ⁊ illicitū. ⁊ ꝓut eſt paſſio ē coīs nōbis ⁊ brutis: ⁊ qn̄ ſic aliqͥd amamꝰ. vt rei amate nō velimꝰ bonū. ſed ip̄m bonū rei velimꝰ nobis. ſic dicimꝰ amare vinū. equū ⁊ hmōi: nō dicit̉ amor amicitie. ſꝫ amor ꝯcupīe. Sꝫ qn̄ aliqͦtamamꝰ vt ei bonū velimꝰ. dr̄ amor beniuolētieẜm ph̓m. viij. ethi. Un̄ beniuolētia imꝑtat amorē ꝓcedēteꝫ ex volūtate rōnali. Nō ſufficit aūtbeniuolētia ad rōeꝫ amicitie. ſꝫ reqͥrit̉ q̄dā mutua amatō. qꝛ amicꝰ eſt amico amicꝰ. Beniuolētia at̄ imꝑtat ſolā amatōeꝫ vniꝰ ad alteꝝ. etiam ſi ille nō reamet qͥ amat̉. Talis mutua beniuolētia amicitie. fūdat̉ ſuꝑ aliqͣ coīcatōe. Caritas aūt eſt amor fūdatus ſuꝑ coīcatōne ſuꝑne beatitudīs. Cū em̄ ſit aliqͣ coīcatō homīs atdeū. ẜm quā nobis ſuā beatitudinē ꝯmūicat. dequa ꝯmūicatōe dicit̉. j. ad Co. j. Fidelis deus ꝑquē vocati eſtis in ſocietateꝫ filij eius. Oportetaliquā amicitiā ſuꝑ hac coīcatōe fūdari. ⁊ hecamicitia dicit̉ caritas. Dilectō at̄ dr̄ actꝰ ip̄iuscaritatis. qui ē habitꝰ quidā. Et ſic caritas ē q̄dam amicitia: nō quecūqꝫ. ſed homīs ad deuꝫ.Eſt ergo differētia inter amicitiā ⁊ caritatē. qꝛamicitia fundat̉ ſuꝑ honeſtate v̓tutū. Caritasſuꝑ bonitate diuina. Et cū ſit q̄daꝫ habitꝰ. actꝰeiꝰ pͥmus ⁊ pͥncipalis ē dilectio. Hec tn̄ nominaaliqn̄ ſumūt̉ vnū ꝓ altero large. Et nota ꝙ ꝙͣuis amicitia honeſti habeat̉ ad v̓tuoſū. ⁊ caritas ſit maxime amicitia fūdata ſuꝑ re honeſta.nō obſtat ꝙ ex caritate diligamꝰ etiā pct̄ores.Nā amicitia honeſti habet̉ ad v̓tuoſū. ſicut adpͥncipalē ꝑſonā. Sed tn̄ reſpectu eiꝰ diligūt̉ etiam attinētes. ⁊ ſi ſint pct̄ores: ⁊ etiam qui nosoffenderēt ſi attinerēt ad amicū. Et hoc nō reſpectu ip̄oꝝ. ſed reſpectu amici nr̄i. ad queꝫ illi
ꝑtinent vt res ſue. Sic pct̄ores et amicos debemus ex caritate dilige̓. inꝙͣtuꝫ ſūt creature ip̄iꝰdei. ad quē pͥncipl̓r ē amicitia caritatis. ¶ Iteꝫnota ꝙ ē triplex caritas .ſ. eſſentialis. ꝑſonalis.⁊ o̓tualis. Prīa ē deꝰ trinitas Hiere. xxxj. In caritate ꝑpetua dilexi te ait dn̄s. in ÿmno trinitatis. tu caritas. tu puritas ⁊cͣ. Caritas aūt deinō ē accidēs ſic ī nob̓. ſꝫ ē ip̄a eſſentia dei. Namẜm Bohe. Accidēs trāſlatū ī deū trāſit ī ſubſtātiā: nihil eī ē ī deo accidētale. Caritas ꝑſonalisē ſpūſſct̄us de qͦ dicit̉. jIo. iiij. Deꝰ caritas ē ⁊cͣQd̓ exponit Augꝰ de ſpū ſancto. Dicit̉ at̄ ſpūſſanctꝰ caritas. ꝓpt̓ appropriatōeꝫ. qꝛ ꝓcedit permoduꝫ amoris. vn̄ Gregꝰ dīc. Ip̄e ſpirituſſctusamor ē. ⁊ Hiero. Spūſſct̄us ē amor pr̄is ī filiū⁊ filij in patrē: nō tn̄ accidēs ſic amor nr̄. ſed dehoc dicet̉ infra. Caritas p̓tualis ē amor creature in creatorē gr̄a formatꝰ. de qua ad Ro. v. dr̄.Caritas dei diffuſa ē ī cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ ſct̄m:nō ꝙ magis det̉ nobis a ſpū ſancto ꝙͣ a pr̄e ⁊ filio. cū inſeꝑabilia ſūt oꝑa trinitatis .ſ. ꝑſonarūdiuinaꝝ ab extra. vt dicit̉ de ꝯſe. bi. iiij. omnes.Sed qꝛ gratis dat̉ et ex amore: ideo ſibi magisattribuit̉ qui dicit̉ amor. Et dicit̉ dilectō quaſi dei electō. Caritas qͦi careitas vl̓ cara vnitas.¶ De caritate que ē in crea .§. jtura qͥd ſit. Utꝝ aliqͥd creatū vl̓ increatū: Prohuiꝰ declaratōe dīc. b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxiij. ar.ij. Ꝙ mgr̄ ſentēciaꝝ in pͥmo li. di. xvij. ꝑ totumſcrutat̉ hāc materiā. Et ponit ꝙ caritas nō eſtaliqͦd creatū in aīa. ſed ē ip̄e ſpūſſct̄us menteminhabitās. Nec ē ſua intentō ꝙ iſte motꝰ dilectōnis quo deū diligimꝰ ſit ip̄e ſpūſſct̄us: ſed ꝙ iſtemotus dilectōnis eſt a ſpūſancto immediate. ⁊nō mediāte aliquo habitū. ſic a ſpūſancto ſuntalij actus virtuoſi. mediātibꝰ habitibꝰ aliaꝝ d̓tutū: puta ſpei. fidei ⁊ hmōi. hoc at̄ dicebat ꝓptexcellentiā caritatis. Sed ſiqͥs recte ꝯſide̓t. hocmagis redundat in detrimētū caritatis. Nō em̄ita ꝓcedit a ſpūſancto. mouēte hūanā mentemꝙ hūana mens ſit mota tm̄. ⁊ nō ſit pͥncipiumhmōi motꝰ aliquo modo: ſicut cū aliqd̓ corpusmouet̉ ab exteriori mouēte. Hoc em̄ eēt ꝯͣ rōeꝫvolūtarij. cuiꝰ oportet pͥncipiū ī ip̄o eſſe. Un̄ ſequeret̉ ꝙ dilige̓ nō eſſet volūtariū. qd̓ implicatꝯtradictōeꝫ: cū amor de ſui rōne importet ꝙ ſitactus volūtatis. Similit̓ etiā nō pt̄ dici: ꝙ ſicmoueat ſpūſſct̄us ad actū diligēdi volūtatē ſicmouet̉ īſtrumētū. ꝙ ⁊ ſi ſit īſtrumētū pͥncipiuꝫactꝰ tn̄ nō ē in ip̄o age̓ vl̓ n̄ age̓. Sic em̄ tolleretur ratō volūtarij. ⁊ excluderet̉ ratō meriti. cuꝫtn̄ caritas ſit radix merēdi. Sꝫ oꝑtꝫ ꝙ ſic volūtas moueat̉ ad actū diligēdi. ꝙ etiā ſit efficiēshūc actū. Nullus aūt actꝰ ꝑfecte ꝓducit̉ ab aliqua potētia actiua. niſi ſit ei ꝯnat̉al̓ ꝑ aliquaꝫformā. que ē pͥncipiū illiꝰ actōnis. Unde deꝰ quiom̄ia mouet ad debitos fines. ſingl̓is rebꝰ īdibitformas ꝑ qͣs inclināt̉ ad fines ſibi p̄ſtitutos. Etideo ẜm hoc diſponit oīa ſuauiter. vt dr̄ Sap̄.viij. Manifeſtū eſt aūt ꝙ actꝰ caritatis excedit