Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulus Sextus

etiā dici ẜm tho. caſtitas īportet ab delct̄atōe venerea illicita abſtinētiā. Cōtinētia etiā alicita. vt a mr̄ionio viduitatē v̓ginitatē ⁊cͣ. Titulus ſextꝰ de Caritate. De caritatetute theologica.Capitulum primum.Vnc manent fides.ſpes. et caritas triahec. maior at̄ hoꝝ ē caritas aitapl̓us. j. ad Co. xiij. He qͥdē virtutes dicūt̉ theologice. qꝛ hn̄tdeū obiecto: ideo nobiliores ꝑfectōresbus alijs. moralibꝰ intellectualibꝰ. ac etiamdonis ſpūſſancti. Quaꝝ noticiā habueruntph̓i infideles: ideo de ip̄is tractauerūt. ſi aliqn̄ nominēt fidē ſpem caritatē: ſumūt eodē eas ſic ſct̄i theologi. ſꝫ caritatē appellāt amicitiā v̓tutē moralē. Spem paſſioneꝫvel fiduciaꝫ ꝑtem fortitudinis. fidem vel fidelitatē vl̓ habitū ītellectualē qͥs aſſentit firmiter inhe̓t his non videt: ſic qͥlibꝫ etiā infideliscredēs patrē ſuū talē. de hoc ht̄ fidē. Omniuꝫaūt excellētiſſima etiā theologicaꝝ ē caritas.ideo ab ea inchoet̉ tractatꝰ. Eſt at̄ differentia inter amorē. beniuolētiā. amicitiā. caritatē dilectōeꝫ. amor eſt qͦd generale ad omneꝫamorē licitū illicitū. ꝓut eſt paſſio ē coīsbis brutis: qn̄ ſic aliqͥd amamꝰ. vt rei amate velimꝰ bonū. ſed ip̄m bonū rei velimꝰ nobis. ſic dicimꝰ amare vinū. equū hmōi: dicit̉ amor amicitie. ſꝫ amor ꝯcupīe. Sꝫ qn̄ aliqͦtamamꝰ vt ei bonū velimꝰ. dr̄ amor beniuolētieẜm ph̓m. viij. ethi. Un̄ beniuolētia imꝑtat amo ꝓcedēteꝫ ex volūtate rōnali. ſufficit aūtbeniuolētia ad rōeꝫ amicitie. ſꝫ reqͥrit̉ q̄dā mutua amatō. qꝛ amicꝰ eſt amico amicꝰ. Beniuolētia at̄ imꝑtat ſolā amatōeꝫ vniꝰ ad alteꝝ. etiam ſi ille reamet amat̉. Talis mutua beniuolētia amicitie. fūdat̉ ſuꝑ aliqͣ coīcatōe. Caritas aūt eſt amor fūdatus ſuꝑ coīcatōne ſuꝑne beatitudīs. em̄ ſit aliqͣ coīcatō homīs atdeū. ẜm quā nobis ſuā beatitudinē ꝯmūicat. dequa ꝯmūicatōe dicit̉. j. ad Co. j. Fidelis deusquē vocati eſtis in ſocietateꝫ filij eius. Oportetaliquā amicitiā ſuꝑ hac coīcatōe fūdari. hecamicitia dicit̉ caritas. Dilectō at̄ dr̄ actꝰ ip̄iuscaritatis. qui ē habitꝰ quidā. Et ſic caritas ēdam amicitia: quecūqꝫ. ſed homīs ad deuꝫ.Eſt ergo differētia inter amicitiā caritatē. qꝛamicitia fundat̉ ſuꝑ honeſtate v̓tutū. Caritasſuꝑ bonitate diuina. Et ſit q̄daꝫ habitꝰ. actꝰeiꝰ pͥmus pͥncipalis ē dilectio. Hec tn̄ nominaaliqn̄ ſumūt̉ vnū altero large. Et nota ꝙͣuis amicitia honeſti habeat̉ ad v̓tuoſū. caritas ſit maxime amicitia fūdata ſuꝑ re honeſta. obſtat ex caritate diligamꝰ etiā pct̄ores. amicitia honeſti habet̉ ad v̓tuoſū. ſicut adpͥncipalē ꝑſonā. Sed tn̄ reſpectu eiꝰ diligūt̉ etiam attinētes. ſi ſint pct̄ores: etiam qui nosoffenderēt ſi attinerēt ad amicū. Et hoc reſpectu ip̄oꝝ. ſed reſpectu amici nr̄i. ad queꝫ illi

ꝑtinent vt res ſue. Sic pct̄ores et amicos debemus ex caritate dilige̓. inꝙͣtuꝫ ſūt creature ip̄iꝰdei. ad quē pͥncipl̓r ē amicitia caritatis. Iteꝫnota ē triplex caritas .ſ. eſſentialis. ꝑſonalis. o̓tualis. Prīa ē deꝰ trinitas Hiere. xxxj. In caritate ꝑpetua dilexi te ait dn̄s. in ÿmno trinitatis. tu caritas. tu puritas ⁊cͣ. Caritas aūt dei ē accidēs ſic ī nob̓. ſꝫ ē ip̄a eſſentia dei. Namẜm Bohe. Accidēs trāſlatū ī deū trāſit ī ſubſtātiā: nihil ē ī deo accidētale. Caritas ꝑſonalisē ſpūſſct̄us de dicit̉. jIo. iiij. Deꝰ caritas ē ⁊cͣQd̓ exponit Augꝰ de ſpū ſancto. Dicit̉ at̄ ſpūſſanctꝰ caritas. ꝓpt̓ appropriatōeꝫ. qꝛ ꝓcedit permoduꝫ amoris. vn̄ Gregꝰ dīc. Ip̄e ſpirituſſctusamor ē. Hiero. Spūſſct̄us ē amor pr̄is ī filiū filij in patrē: tn̄ accidēs ſic amor nr̄. ſed dehoc dicet̉ infra. Caritas p̓tualis ē amor creature in creatorē gr̄a formatꝰ. de qua ad Ro. v. dr̄.Caritas dei diffuſa ē ī cordibꝰ nr̄is ſpm̄ ſct̄m: magis det̉ nobis a ſpū ſancto ꝙͣ a pr̄e filio. inſeꝑabilia ſūt oꝑa trinitatis .ſ. ꝑſonarūdiuinaꝝ ab extra. vt dicit̉ de ꝯſe. bi. iiij. omnes.Sed qꝛ gratis dat̉ et ex amore: ideo ſibi magisattribuit̉ qui dicit̉ amor. Et dicit̉ dilectō quaſi dei electō. Caritas qͦi careitas vl̓ cara vnitas. De caritate que ē in crea­ .§. jtura qͥd ſit. Utꝝ aliqͥd creatū vl̓ increatū: Prohuiꝰ declaratōe dīc. b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxiij. ar.ij. mgr̄ ſentēciaꝝ in pͥmo li. di. xvij. totumſcrutat̉ hāc materiā. Et ponit caritas eſtaliqͦd creatū in aīa. ſed ē ip̄e ſpūſſct̄us menteminhabitās. Nec ē ſua intentō iſte motꝰ dilectōnis quo deū diligimꝰ ſit ip̄e ſpūſſct̄us: ſed iſtemotus dilectōnis eſt a ſpūſancto immediate. mediāte aliquo habitū. ſic a ſpūſancto ſuntalij actus virtuoſi. mediātibꝰ habitibꝰ aliaꝝtutū: puta ſpei. fidei hmōi. hoc at̄ dicebat ꝓptexcellentiā caritatis. Sed ſiqͥs recte ꝯſide̓t. hocmagis redundat in detrimētū caritatis. em̄ita ꝓcedit a ſpūſancto. mouēte hūanā mentem hūana mens ſit mota tm̄. ſit pͥncipiumhmōi motꝰ aliquo modo: ſicut aliqd̓ corpusmouet̉ ab exteriori mouēte. Hoc em̄ eēt ꝯͣ rōeꝫvolūtarij. cuiꝰ oportet pͥncipiū ī ip̄o eſſe. Un̄ ſequeret̉ dilige̓ eſſet volūtariū. qd̓ implicatꝯtradictōeꝫ: amor de ſui rōne importet ſitactus volūtatis. Similit̓ etiā pt̄ dici: ſicmoueat ſpūſſct̄us ad actū diligēdi volūtatē ſicmouet̉ īſtrumētū. ſi ſit īſtrumētū pͥncipiuꝫactꝰ tn̄ ē in ip̄o age̓ vl̓ age̓. Sic em̄ tolleretur ratō volūtarij. excluderet̉ ratō meriti. cuꝫtn̄ caritas ſit radix merēdi. Sꝫ oꝑtꝫ ſic volūtas moueat̉ ad actū diligēdi. etiā ſit efficiēshūc actū. Nullus aūt actꝰ ꝑfecte ꝓducit̉ ab aliqua potētia actiua. niſi ſit ei ꝯnat̉al̓ aliquaꝫformā. que ē pͥncipiū illiꝰ actōnis. Unde deꝰ quiom̄ia mouet ad debitos fines. ſingl̓is rebꝰ īdibitformas qͣs inclināt̉ ad fines ſibi p̄ſtitutos. Etideo ẜm hoc diſponit oīa ſuauiter. vt dr̄ Sap̄.viij. Manifeſtū eſt aūt actꝰ caritatis excedit