¶ Pecimuſquītus¶ Titulus
ꝯiugē. om̄s arbitrati eſſent d̓ fornicatōne xp̄mfuiſſe ꝯceptū: ⁊ ſic xp̄m tanꝙͣ illegittimū deſpexiſſent. Nā iura tales deteſtant̉ ⁊ honoribꝰ priuāt. Un̄ Amb̓. ſuꝑ Lucā. Quid iudeis: qͥd herodi poſſet aſſcribi .ſ. mali ⁊ īiuſtitie: ſi natū viderent̉ ex adulterio ꝑſequi. Scd̓a ratō vt ꝯſuetomō genealogia eiꝰ ꝑ virū deſcriberet̉. vn̄ Amb̓ſuꝑ lucā. Qui ī ſeculū venit: ſeculi debuit moredeſcribi. Uiri aūt ꝑſona querit̉: q̄ in ſenatu etreliqͥs curijs ciuitatū generis aſſerit dignitatēCōſuetudo etiā nos īſtruit ſcripturaꝝ: q̄ ſꝑ virioriginē q̄rit. hec ille. Quia igit̉ ẜm legē deſpōſari nō poterat niſi viro qͥ eēt de tribu iuda etfamilia dauid. ex genealogia ſpōſi .i. ioſeph dep̄hendit̉ genealogia marie: et xp̄i filij eiꝰ. Ubietiā aduertēdū ꝯſuetubinē ī his q̄ mala nō ſūtī agendo ⁊ ſcribēdo ſeruādā. Tertio ad tutelaꝫpueri nati: ne dÿabolꝰ ꝯͣ eū vehemētius nocumēta ꝓcuraſſet. Sciebat em̄ dÿabolꝰ dei filiū īcarnandū ꝓ redēptōne humani generis: ſꝫ tempus ignorabat. vn̄ caute obſeruabat ad ſciēdūqn̄ mūdū intraret: vt redēptōnē nr̄am īpediretEt ideo vt Hieroꝰ. refert ſuꝑ Math̓. hāc cauſaꝫaſſignauit Ignatiꝰ martir deſponſatōis mr̄isdei: vt .ſ. ꝑtus eius dÿabolo celaret̉. Dū em̄ vidit dÿabolus mariā ſponſuꝫ hr̄e. putauit ih̓mnō de virgine: ſed de vxorē ⁊ ioſeph generatū.Et Orign̄. Cōiugē dico dÿabolo v̓ginitatē eiusoccultē. xxvij. q. ij. Inuēta. Ꝙͣuis em̄ dÿabolea que corporalit̓ fiūt ꝑſpicacitate ſenſus cognoſcat per ſigna exteriora: multa tn̄ vt dicitAugꝰ. in. iij. d̓ trini. q̄ pt̄ virtute nature ſue: avirtute diuina ꝓhibet̉. Et hoc mō ẜm. b. Tho.vbi ſupͣ pt̄ dici. ꝙ et ſi virtute ſue nature cognoſcere potuiſſet mr̄em dn̄i nō fuiſſe corruptā: ſꝫvirginē. ꝓhibitꝰ tn̄ ē a deo cognoſce̓ modū partus diuini. Ꝙͣuis em̄ poſtmodū eo p̄dicāte aliqualit̓ virtutē eiꝰ agnoſcerēt: ꝓpter qd̓ clamabāt: qꝛ tu es filiꝰ dei Luc̄. iiij. Nō ita incōgruūqꝛ iam virtutē ſuā oſtendēdi ꝯͣ dÿabolū temperat. Sed ī infantia oportebat īpediri malitiadÿaboli: ne eum acrius ꝑſequeret̉. qn̄ nec xp̄opati diſpoſuerat: nec dū virtutē ſuā oſtendere:ſed ꝑ oīa ſil̓em alijs infantibꝰ. Amb̓. tn̄ dīc hocfactuꝫ: vt falleret principē mūdi. nō ſolū dÿabolū: ſed ⁊ pͥncipes ſeculi: ad innuēdū .ſ. ꝙ quiſecularibꝰ vanitatibꝰ occupāt̉. ſcire diuina nōpoſſunt. Quarta ratō vt a ioſeph nutriret̉ paruulꝰ ip̄e. decuit em̄ ꝑ oīa ait apl̓us fratribꝰ aſſimilari ad heb̓. Et iō ſic̄ pueri indigēt nutricijs⁊ ip̄e voluit hr̄e ioſeph ſct̄m: vt nutriciū ſpōſuꝫmr̄is ſue. Et id̓o pr̄ xp̄i dictꝰ ē: nō effectu geniture: ſꝫ officio ⁊ cura ꝓuidendi: vt dīc gratianxxvij. q. ij. §. iuxta. Eſt pr̄ hic cura dicit greciſmꝰ ¶ Ex ꝑte mr̄is aſſignat. b. Tho. tres ratōnes qͣre fuit deſponſata: vbi ſupͣ. Parū prima ēquia reddit̉ ꝑ hoc īmunis a pena: ne .ſ. lapidaret̉ a iudeis tanꝙͣ adultera: vt dicit Hieroꝰ. ſeuex ſtupro. Si em̄ nō habuiſſet maritū eſtimaſſent om̄s ex fornicatōe ꝯcepiſſe: ⁊ ſic fuiſſet lapi
data. Nā vt dīc. b. Tho. iudicio adulteroꝝ cōbemnabat̉. nō ſolū q̄ nupta erat ī adulterio dep̄henſa: ſed etiā v̓go q̄ fornicata fuiſſet ī domopr̄is q̄ cuſtodiebat̉: vt v̓go qn̄qꝫ nuptura: vt pꝫDeut̉ o. xxij. vl̓ etiā ẜꝫ qͦ ſdā virgo genere ſacerdotali ꝓpter ſtuprū occidebat̉: vt Leuit̉. xxj. Etbt̄a maria aliqͦ mō erat ex ſtirpe ſacerdotali deſcendēs. Pōt etiā referri dictū Io. de lapidatōead lapidatōeꝫ infamie. Igit̉ hūit ſpōſuꝫ beatamaria: vt ſaltī crederēt hoīes eā ex ſpōſo nō exfornicatōne ꝯcepiſſe. Secūda rō ē vt ab īfamialiberaret̉. hāc rōneꝫ aſſigͣt amb̓. ſuꝑ lucā dicēſId̓o deſpōſata ē: ne temerate v̓ginitatis adureret̉ īfamia: cui gͣuis aluus corruptele videret̉īſigne p̄ferre. Maluit aūt dn̄s d̓ ortu ſuo .i. ꝙ nōeſſꝫ natꝰ ex v̓gine: ꝙͣ de mr̄is pudore dubitari .i.caſtitate. ſi nō hūiſſet ſpōſuꝫ ⁊ gͣuida appar eretSciebat em̄ tenerā eſſe v̓ginis verecūdiā ⁊ lubricam famā pudoris. Nec putauit ortus ſui fidē. mr̄is īiurijs aſſcribendā. hec Amb̓. Tertiarō vt ei a ioſephmīſteriū exhiberet̉ ī occurrētibꝰ q̄ expediebāt: vt eaꝫ aſſociādo cū acceſſit ībethleem vbi peꝑit: ⁊ cū ea ad templū ī purificatōne ꝓficiſceret̉. In egiptū ꝑgens ⁊ inde rediens ī nazareth. In his em̄ q̄ neceſſaria erāt adſuſtentatōeꝫ eoꝝ ⁊ ꝑuuli. ip̄e ꝓcurabat de labore manuū ſuaꝝ. Nā ẜm Criẜ. carpētariꝰ erat īhoc om̄s labore docēs ꝓ ſuſtentatōe ſui ⁊ ſuoꝝAddat̉ ⁊ quarta q̄ ē alberti: vbi ſupͣ .ſ. vt dignitas mr̄is hūilitati ſociet̉: vt ſit ſil̓is mat̉ dei etvxor fabri .i. ioſeph. vn̄ ī vilipenſionē xp̄i dicebāt phariſei. Nōne h̓ fabri filiꝰ ē .i. ioſeph. Nōneſorores eiꝰ ſūt apud nos? q̄ erāt pauꝑcule. Et ſichoc exemplo obſeruet̉ a nob̓ illud eccl̓i. Quātomaior es: tātomagis hūilia te ī omībꝰ: ⁊ īuenies gr̄aꝫ. Quāto em̄ qͥs maior ē: tā tomagis hūilitas laudat̉ ī eo. ¶ Ex ꝑte nr̄e vtilitatis qͣdrūplex etiā ratō aſſignat̉ ẜm. b. Tho. vbi ſupͣ. primo: qꝛ teſtimonio ioſeph ſponſi cōprobatū eſtxp̄m ex v̓gine natū. vnd̓ Amb̓. ſuꝑ lucā. Locupletior teſtis pudoris .i. caſtitatis maritꝰ adhibet̉: qͥ poſſit ⁊ delere īiuriā: ⁊ vindicare obprobriū ſi nō agnoſceret ſacramētū. Et Gregoꝰ. inomel̓. Sicut diſcipulꝰ dubitās ⁊ palpās .ſ. thomas apl̓us. factꝰ ē teſtis vere reſurrectōis: ſicſponſus .ſ. ioſeph ſuerat cuſtos ītegerrime v̓ginitatis. xvij. q. ij. Sic quippe. Ex qͦ magis ꝯfirmamur ī fide hꝰ miſterij .ſ. ꝙ cōceptꝰ ex virginetāto teſtimonio. Ip̄a etiā verba virgīs magiscredibilia reddunt̉ ſuā v̓ginitatē aſſerētis. Un̄Amb̓. Fides marie verbis aſſerit̉ magis: ⁊ mēdacij cauſa remouet̉. Cauſaꝫ em̄ mēcienbi deſponſata nō hūit: cū cōiugij p̄miū ⁊ gr̄a nuptiarū ſit partus feminaꝝ. Scd̓a rō ē vt tolleret̉excuſatio virginibꝰ: q̄ ꝓpter īcautelā ſuā nō vitāt īfamiā vn̄ Amb̓. nō decuit v̓ginibꝰ ſiniſtraopinionē viuētibꝰ velamē excuſatōis relinqͥ. ꝙīfamia mr̄ dn̄i notaret̉. O ꝙͣpulchra ē caſta generatio ait ſapiēs cū claritate. Sap̄. iiij. .i. cumclara fama. Nā vt ait augꝰ. Due res ſūt. ꝯſcīa