¶ Capitulum¶ duodecimum

pͣs. xviij. Et iterum. In labijs meis ꝓnūtiauioīa iudicia oris tui .i. precepta. De iudicijs b̓odiſpoſitōnū dei ī mūdo dīc apl̓s ad Ro. xj. Oaltitudo ſapīe ⁊ ſcīe dei. ꝙͣīcōp̄hēſibilia ſt̄ iudicia eius. Et pͣs ad dn̄m ait. Iuditia tua abiſſꝰml̓ta. abiſſus dr̄ profūditas aqͣꝝ. cuiꝰ terminꝰnō inuenitur. Et de his ⁊ ab his iudicijs timēdū eſt. Sꝫ timore initiali vt inde nob̓ ſit meritū. Et int̓ cetera ſeptē ſūt iudicia dei .i. diſpoſitionū que timenda ſunt et admiranda.Circa primi hoīs ꝓuiſionē ⁊ correctōeꝫ.Circa hūani generis a dÿabolo redemptōeꝫ.Circa aduerſitatis ⁊ ꝓſperitatis habitōeꝫ.Circa hoīm electione ⁊ reprobatōeꝫ.Circa ſtatuū eoꝝ diuerſificatōnem.Circa maloꝝ tolleratōnem.Circa bonoꝝ multam variatōnem..§. j.¶ De primo iuditio aitaugꝰ li. ij. de ciui. dei. c. j. Ultra iudiciū nouiſſimū ⁊ nunc iudicat deus. ⁊ ab humani generisinitio iudicauit: emittens de paradiſo. et a ligno vite ſeparans primos homīes magni pct̄iꝑpetratores: īmo etiam quādo angelis peccantibus nō pepercit. quoꝝ princeps homines aſeipſo ſubuerſus in videndo ſubuertit. proculdubio iudicauit: nec ſine illius alto iuſtoqꝫ iuditio. ⁊ in hoc aereo celo ⁊ in terris. et demonum ⁊ hominuꝫ miſerrima eſt vita. erroribuserūpniſqꝫ pleniſſima. hec ille. Si igitur ruineincelo. ruine in paradiſo. quid erit in terra:Si angelus primus in tanta excellentia gratie ſublimatus. Si primus homo in tanta virtute et perfectione decoratus lapſus eſt. quisquātecūqꝫ ſanctitatis exiſtat. tante audatie ⁊temeritatis eſt: vt non timeat de lapſu ſuo. cūconceptus in peccatis ⁊ natus ſit. ⁊ cuncta cogitatio ꝓna ſit ad malum ab adoleſcentia ſua:Abam exemplum meum ab adoleſcētia mea.Inſuper et exemplum eſt timendi et cauendimalam ſocietatem. Nam vt ait Ambroſius. depeni. diſ. ij. Adam cum inuentus eſt ſolus nōeſt preuaricatus. quia mens eius adherebatdeo. Sed recepta ſocietate eue. poſtꝙͣ trāſgreſſa eſt mandatum praua effecta. ad inobedientiam dei virum adduxit ſua ſuaſione deuictū.nō carnali concupiſcentia (que adhuc nō vigebat) ſed quadā familiaritate amicitie. quafit frequenter inter homines. vt offendat̉ deus. ne contriſtetur amicus. Exemplum quoqꝫeſt abam timendi et cauendi excuſationes inpeccatis. perpetrata enim culpa: ideo deꝰ miſericors eos vocauit: dicens. Adam vbi es: vtconfitentibꝰ peccatum ſuum et accuſantibusindulgeret: inquit Gregꝰ li. moral̓. Sed quiahoc facere recuſarunt. excuſantes ſe alter inalterum culpam retorquētes: vir in mulieremmulier in ſerpentem: quīimo deum inculpareniſi ſunt. quia ⁊ ſociam ip̄e dedit et ſerpentemipſe creauit: ideo iuſto dei iuditio factum eſt.bt de paradiſo eicerent̉ in mundum. cum om̄i

poſteritate ſua. laboribꝰ ⁊ erūpnis repleti uſqꝫad verticē. Uerū quia vt dicit Caſſiodorꝰ ſuꝑpſalteriuꝫ. he due res. miſcd̓ia et beritas .i. iuſticia in om̄i iuditō dei ꝯiūcta ſūt: ita ex iuſtitia puniuit hoīeꝫ. vt eū miſcd̓ia nō deſereret. ꝓuidens miſerijs corporis ac anīe multipl̓r. Dicat gͦ quilibet domino. A iudicijs tuis timuiqm̄ timor domini expellit peccatum.¶ Secūdū iudiciū diſpoſi­ §. ij.tōnis dei timēdum ⁊ reuerēduꝫ. eſt redempto adÿabolo hūani generis. de quo inqͥt Abacukꝫ.iij. c. Dn̄e audiui auditū tuū ⁊ timui. Et qd̓ ſitiſtud audituꝫ qd̓ audiens timuit. infra ſubditdicens. Cornua .ſ. crucis in manibꝰ eius. ibi abſcondita eſt fortitudo eius. ante faciē eius ibitmors .ſ. mortua. Egrediet̉ dÿabolꝰ ante pedeseius .ſ. deuictus ab eo. Hoc ē illud iudiciū de qͦxp̄c dixit diſcipulis appropinquante paſſione.Nūc pͥnceps huiꝰ mūdi eicietur foras Ioh̓. xij.Princeps mūdi dr̄ dÿabolꝰ. qui pͥncipabaturin amatoribꝰ mūdi. qui eiectus ē a mentibꝰ ecrū ꝯuerſis ad xp̄m ꝑ miſteriū paſſionis. Siq̄deꝫ pͥnceps vitioꝝ hoſtis antiquꝰ fraude hominē ſuperās. ꝓmiſſa ſibi diuinitate ex ligni eſuꝑ quinqꝫ milia. cic. ẜm euſebiū annoꝝ tirānice poſſidebat. Sꝫ dei filius homīs captiui miſeratus hoīeꝫ ſuſcepit. iudiciū faciēs inter hominē ⁊ dÿabolū iuſtū. Nō em̄ potentia vti voluit ad hoīeꝫ liberandū de manibꝰ eius. ſed iuſticia ⁊ equitate. In carne em̄ ꝓthoplaſti edita penam īmenſam crucis ⁊ mortis volūtarieferens. a iudeis ⁊ gentibꝰ ſibi dÿabolo inſtigāte illatam: eterno patri ꝓ nobis ade debitū rapine exoluit. et veteris piaculi cautōnem piocruore deterſit: vt vnde mors oriebat̉. inde vita reſurgeret: ⁊ qui ꝑ lignū vincebat fructusvetiti. ꝑ lignū crucis vince̓t̉ ꝑ xp̄m dn̄m nr̄mEcce iuſticia ī hoc iuditō. Iuſtū em̄ ⁊ equumfuit. vt dÿabolus qui xp̄m innocentē hominēoccidi fecit ſua inſtigatione. nocentē hominēquē friuole ſubiugarat āmitteret. ⁊ qui ꝑ xp̄mhominem per crucem ſatiſfecerat pro offenſadeo. eidem reconciliaretur ⁊ relegatus in mūdo ad patriam redire valeret. Unde cum xp̄oaſcendenti angeli interrogarent. Quis eſt iſtequi veīt de edom tinctis veſtibus de boſra? Reſpondit xp̄c. Ego qui loquor iuſticiā. ⁊ diſputo iudicium ſalutare Iſa. lxiij. ẜm lrām quamponit dÿoni. Edom interpretatur ſanguinea.boſra interpretat̉ munita. Ueniebat gͦ aſcendens de mundo ſanguineo .i. pct̄is pleno. et deboſra .i. de inferno munito ⁊ firmato in malo.Ueniebat inde tinctis veſtibꝰ. Ueſtes erāt mēbra corporis quibus anima ⁊ deitas tegebat̉.Tinctura veſtium erat ſignum vulnerū .i. cicatrices corpore reſeruate. In ipſa autem paſſion cuius ſigna aſcendens reſeruauerat. Loquutus ē iuſticiā ⁊ iudiciū ſalutare vt dictuꝫē. Sꝫ o qͣnta cecitas. qͣnta ꝑuerſitas: qꝛ cū diabolꝰ iam per virtutem crucis eiectus ſit tanto