¶ Titulus

¶ Pecimuſquartus

dunt eſſe tamen aliqͥd tale. qd̓ corꝑe maiꝰ eſtIp̄e quippe animus cuius pn̄tia corpus viuitet regit̉. ⁊ dolorē pati poſſit. et mori nō poſſitEcce inuēta eſt res: que cum ſenſum dolorishabeat īmortalis eſt. Hoc igr̄ tunc erit in corporibus dānatorū. quod nūc eſſe ſcimꝰ in animis omnium. Sed diligenter conſideremꝰ. dolor corꝑis magis ad animū ꝑtinet. Dolet itaqꝫ anima cū corpore in eo loco eius. vbi aliqͥdcontingit vt doleat. Dolꝫ ⁊ ſola ꝙͣuis ſit ī corpore. cū aliqua cauſa etiā inuiſibili triſtis eſtip̄a corpore īcolumi. Dolet etiā nō ī corporecōſtituta. Nam vtiqꝫ dolebat diues apud inferos cū diceret. Crutior in hac flamma. Corpaūt examine nec dolet. nec animarū ſine anima dolet. Si ergo a dolore argumentuꝫ recteaſſumeret̉ ad mortē: vt ideo mors poſſit accidere. quia potuit accidere et dolor: magis adanimā ꝑtine̓t mori ad quā magis ꝑtinet ⁊ dolere. Cum v̓o illa q̄ magis dole̓ pōt nō poſſitmori. qͥd momēti affert. cur illa corꝑa qm̄ futura ſunt ī doloribꝰ. ideo etiā moritura eē credamus; Et ſi platōni quidā dixerūt. Un̄ ⁊ virgiliꝰ ex moribundis terreni corꝑis membrisaīas habere vt metuāt. doleāt ⁊ hm̄oi. Cur īcredibile eſt ita ignes illis corporibus doloreꝫpoſſe īferre. nō mortē. ſicut ip̄a corpora dolereanimas faciunt: quas tn̄ ideo mori nō cogūt¶ Idē. c. iiij. Sicut qui naturas aīaliū curioſiꝰ indagarūt. ſalamādrā referūt in ignibꝰ viuere. Et quidam notiſſimi ſicilie mōtes. qͥ tāta temporis diuturnitate ⁊ vetuſtate uſqꝫ nūcac deinceps flammis eſtuant atqꝫ integri ꝑſeuerant: ſatis ÿdonei teſtes ſunt. nō omne qd̓ardet abſumi. Et anima indicat nō om̄e quoddolere poteſt. poſſe etiam mori. Quid adhuca nob̓ rerū poſtulātur exempla. quibus doceamꝰ nō eſſe incredibile. vt hoīm corꝑa ſempiterno ſupplicō punitoꝝ. ⁊ ī igne aīaꝫ nō amittāt. ⁊ ſine interitu doleāt. Habebit .n. tūc carnis ſub̓a iſtā qͣlitatē ab illo inditā. qͥ tāmiraset varias tot rebus indidit. quas videmꝰ ꝓprietates. vt eas quia multe ſunt non miremur.Quis enim niſi creator omnium dedit pauonis carni mortui ne putreſceret? qd̓ dicit Auguſtinus ſe exꝑtum: vt ꝑ annū illam reẜuaſſet coctā. nec putreſce̓t. ſꝫ ſolū corpulētie ſiccioris fuiſſe. Quis palee dedit vel tā frigidā vimvt obrutas niues ẜuet. vl̓ tāferuidā vt pomaīmatura maturet. De ip̄o igne mira qͥs explicet. quo queqꝫ aduſta nigreſcūt cū ip̄e ſit lucibꝰ. ⁊ pene om̄ia ambit ⁊ lābit colore pulcherrimꝰ decolorat. atqꝫ ex pruna fulgida. carbonē teterrimū reddit. Neqꝫ id qͣi regulariter definitū eſt. Nā ecōtrario lapides ignē cādēte ꝑcocti ⁊ ip̄i fiunt cādidi. Et ꝙͣuis magis ille rubeat illi albedo colore niteſcant. Congruit tamē luci quod albū eſt. ſicut nigrum tenebris.Cuꝫ itaqꝫ ignis ī lignis ardeat vt lapides coquat: cōtrarios habet. nō ī rebꝰ ꝯtrarijs effe-

ctus. Et ſicut ⁊ ligna ⁊ lapides diuerſa quidēſunt. ſꝫ nō ſunt cōtraria: ſicut albū et nigruꝫquoꝝ ī lapidibus vnū facit. alteruꝫ in lignis.clarus illos clarificās. hec offuſcans. cū in ill̓deficeret. viſi in iſtis viueret. Quid ī carbonibus? nōne miranda res eſt. ⁊ tāta infirmitasvt ictu leuiſſimo frāgātur. preſſu facilimo ꝯterantur: et tanta firmitas vt nullo humorecorrūpantur. nulla etate vincātur. uſqꝫ adeovt eos ſubſterne̓ ſoleant. qui limites figūt adcōuīcēdū litigatorē. Qui eos ī terra humidaīfoſſos. vbi ligna put reſcerēt. tandiu durareīcorruptibil̓r poſſe. niſi rerum ille corruptorignis effecit. ¶ Intueamur etiā miraculū calcis (excepto eo d̓ quo iā ſatis dixi) ꝙ igne cādidat̉. quo alia tetra reddūt̉. Etiā occultiſſime ab igne ignē cōcipit. Cunqꝫ iam gleba tāgentibus frigida tamlatēter ſeruat. vt nullonr̄o ſēſui ꝓrſus appareat. Sꝫ comꝑtꝰ exꝑimento etiā dū nō apparet. ſciatur ineſſe ſopitus. ꝓpter quod eaꝫ calcē viuā loquimur. velut ip̄eignis latēs. aīa ſit īuiſibil̓ viſibil̓ corꝑis. Iamb̓o ꝙͣmirum eſt. ꝙ cum extinguitur tūc accēditur. Ut .n. occulto igne careat aque infūdū.tur. aqua ve ꝑfūditur. Et cū ante ſit frigida.inde ferueſcit. vnde feruētia cūcta frigeſcunt.Uelut expirante gͦ illa gleba: diſcedens ignisqui latebat: apparet. Ac de inde tāꝙͣ morte ſicfrigida eſt. vt adiecta nuda non ſit arſura. Etquā calcem vocabamꝰ viuā: vocemꝰ extīctaꝫQuid ē qd̓ huic miraculo addi poſſe videat̉: ⁊tn̄ addit̉. Nā ſi n̄ adhibeas aquā ſꝫ oleū. quodmagis fomēs eſt ignis. nulla eius ꝑfuſione vl̓īfuſione ferueſcit: hoc miraculū ſi de aliquo īclito lapide legeremꝰ ſiue audiremꝰ. ⁊ ī noſtrūexꝑimentū benire nō poſſet ꝓfecto aut mēdaciū putaremꝰ. aut certe grāditer miraremur.Quarum v̓o rerū ante oculos nr̄os quottidiana documēta verſāt̉. nō genere minꝰ mirabili: ſed ip̄a aſſiduitate vileſcūt: ita vt ex ip̄a india que remota ē pars orbis a nob̓ deſierimnonnulla mirari. que ad nos potuerunt miranda ꝑduci. ¶ Adamātē lapidē multi apudnos habent. et maxime aurifices inſignitoreſqꝫ gēmaruꝫ: qui lapis nec ferro. nec igne. necalia vi vlla ꝑhibetur preter hircini ſanguineiunci. Sed qui eū habent atqꝫ nouerunt: nūqͥd ita mirantur vt hi quibus potentia pͥmuꝫeius oſtenditur? Quibus auteꝫ nō oſtēditur.fortaſſe nec credunt: aut ſi creduli īexꝑta mirantur. Et ſi contigerit exꝑiri adhuc qͥdē mirantur īſolita. Sꝫ aſſiduitas exꝑiendi paulatim ſubtrahit admiratōnis incitamentū. Magnetem lapidē nouimus mirabilē ferri eſſe raptorē. Quod cū p̄mū vidi vehemēter īhorruiQuippe cernebā a lapide ferreū anulū raptuꝫatqꝫ ſuſpēſū. Deinde tāꝙͣ ferro qd̓ rapuerat vībediſſꝫ. ſuā cōemqꝫ feciſſet: id ē anulus alteriadmotus ē. eundemqꝫ ſuſpēdit. atqꝫ vt ille pͥori lapidi: ſic alter anulꝰ priori anulo cohe̓bat