¶ Capitulum

¶ Tercium

dus crudelis ⁊ cruentus videt̉. qꝛ genꝰ hūanūdiluuio deleuit. Sodamitas igne et ſulphureegiptios mari ſubmerſerit: filios iſrl̓ ꝓſtrauerit in deẜto: ſcitote ideo ad pn̄s reddidiſſe ſuꝑplicia. ne in eternuꝫ ꝑirēt. xxiij. q. v. Quid gͦ:qd̓ intelligit̉ de illis qͥ int̓ flagella ip̄a ꝯpūctiſūt. ⁊ ad pnīam reuerſi. Nō gͦ timēde pene corporis tꝑales. q̄ breues ⁊ tenues ſūt reſpectiueſcꝫ eternal̓. Et hoc ē qd̓ dn̄s nr̄ iubebat attendere: dicēs Math̓. x. Timete eum q̄ pt̄ aīam ⁊corpꝰ in gehēnā ꝑdere. Narrat̉ in li. de. vij. donis. ꝙ cū pr̄familias iaceret mortuꝰ dū ei pararent̉ exeqͥe. circa mediā noctē ſurgēs t̓ruitom̄s qͥ aderāt. ⁊ vadēs ad eccl̓iaꝫ grās deo egitde ſui reſuſcitatōe. Reuerſuſqꝫ domū oīa bona ſua in tres ꝑtes diuiſit. vna vxori. aliaꝫ filijs. terciā pauꝑibꝰ diſtribuit. Et ad heremuꝫꝑgens cella iuxta fluuiū aque gelide ꝯſtruxitEt cū frigus erat. veſtitꝰ in illū fluuiuꝫ ſe iactabat. ⁊ vſꝫ qͣſi ad vite extrema morā ibi trahens. egreſſus ī aquā calidiſſimā introibat:ſic freq̄ntiſſime ꝑ hūc ⁊ alios modos ſe crucians. Et cuꝫ ab alijs ſuꝑ his argueret̉ de indiſcretōe ⁊ ſuip̄ius occiſione. Rn̄debat. ſi aſpexiſſetis q̄ ego vidi. maiora hoꝝ faceretis. Dixit eniꝫ ꝙ egreſſus de corꝑe ſpūs ductꝰ fuit aquodā viro lucido .ſ. āgelo ī vallē maxīe longitudinis ⁊ latitudinis. Cuiꝰ vnū latꝰ erat plenū flāmis feruētibꝰ. aliud plenū gelū ⁊ grandine furētibꝰ. Eratqꝫ vtrūqꝫ latꝰ plenū aīabꝰtrāſeūtibꝰ de flāma ignis ad frigꝰ intenſū. adqd̓ facit illud Iob. xxiiij. Trāſibūt ab aqͥs niuium ad calorē nimiū. Poſtea duxit eū ꝑ tenebras denſiſſimas. viditqꝫ globos ignium debaratro aſcendētiū. aīaſqꝫ inde aſcendentes ⁊reincedētes in modū fauillaꝝ. ⁊ fetorē ſenſit īde exalātes. intollerabilē fletū audiuit et eiulatū incōꝑabilē. et te t̓rimos demōes forcipes⁊ fuſcinulas igneas hn̄tes. ⁊ eū caꝑe voluerūt⁊ in ignē illū ꝓijce̓. Sed ille lucidꝰ qͥ euꝫ duxerat demōibꝰ īꝑauit ne eū ꝯtingerēt. qꝛ dn̄s mābauerat eū ad corpꝰ reduci. vt ſi vellet pnīaꝫageret de p̄teritis. Sinaūt ad loca illa deueīret. Reuerſus gͦ ad corpꝰ. qꝛ recolo q̄ vidi nōtimeo iſtas penas corporeas vt euadā et̓nas.ſil̓e fct̄m narrat vene̓abil̓ beda ī geſtis āgloꝝli. v. c. xiij. Et illū viꝝ vocat drūghelinū. et refert hoc accidiſſe. Anno dn̄i ſexīgēteſiopͥmo.¶ Quarto timor hūanꝰ. §. iiij.ē euitādus. ꝓpt̓ carnis hoſtilē ꝯtrarietatē debilitandā. nō timet qͥs illd̓ pn̄ hoſtis debilitat̉eiꝰ. ſꝫ vn̄ fortificat̉. Caro aūt ē hoſtis aīe ẜmillud gala. v. Caro ꝯcupiſcit aduerſus ſpm̄. adeo vt eū ad mortē et̓nā inducat: ꝓpt̓ qd̓ idemapl̓s ait ad Ro. vij. Uideo aliā legē in mēbrismeis. repugͣntē legi mētis mee ⁊ captiuū meducentē ⁊cͣ. Infelix ego hō qͥs me liberabit decorꝑe mortis hꝰ .i. d̓ corꝑe. cꝰ ꝯcupīa q̄ eſt lexmēbroꝝ ſenſualitas. inclinās ad d̓lectabilia ⁊

horrens grauia. ⁊ ꝑ hoc debellās ꝯͣ rōnem q̄ ēlex mētis. q̄rit eā ſuffocare. Et ad idē dicebatꝓph̓a micheas. c. vij. Inimici homīs domeſticieiꝰ. Hi ſunt domeſtici nr̄i qͥnqꝫ ſenſus. ſignatiẜm Criẜ. ꝑ qͥnqꝫ fratres diuitis epulonis. ſecum cruciandos in inferno. Quanto aūt ſuntmagis domeſtici. tanto ſūt ꝑiculoſiores. nulla enim peior peſtis ad nocenduꝫ. ꝙͣ familiaris inimicꝰ inquit boecius de ꝯſolatōne. Hincet ambro. in lib. de penitētia tractās illud pͣsQuomodo cantabimꝰ canticū dn̄i in terra aliena: dicit. Si caro mēti repugnat nec ſubdita eſt animi gub̓naculo ⁊ mētis imperio. aliena terra ē: que niſi domatur cultoris exercitio. fructus nō pt̄ caritatis penitētie et pacisafferre. hec ille. Et ſic impedit caro aliena .i.repugnās menti. ꝙ nō apte et lete cantet̉ cāticum domini .i. fiant bona oꝑa de pe. diſ. iij.In ſalicibꝰ obſeruandū autē quod ibi ſubditAmbro. videlꝫ ſane cū caro repugnat. mensad deum ſemꝑ debet eſſe intenta. vt ſcꝫ timoreeius abiciat̉ timor carnalis. Cum igitur caroaffligitur et torquet̉ inimicꝰ noſter debilitat̉.propte rea dicebat apl̓s. ij. Cor. ij. Cum eniminfirmor tūc fortior ſū ⁊ potens .ſ. ſpū. Quodetiā ꝯfirmat Ambro: dicēs. Quod nocet corpori iuuat ſpm̄ de pe. di. ī. Poteſt fieri. Hec intelligēs quidā ſct̄s abbas vt legit̉ in li. de. vij.donis. Cū lumē oculoꝝ amiſiſſet ait. Gratiasago deo meo. qui me vīdicauit de aduerſariomeo ſcꝫ corꝑe qͥ mihi ſolebat tot mala inferreꝑ iſtos duos ꝓditores ⁊ raptores ocl̓os meos:dicit̉ em̄ tren̄. iij. Oculus meus dep̄datꝰ ē aīaꝫmeā. De bt̄o etiā franciſco legitur. ꝙ cum inor̄one maneret. vidit cateruas demonū ſuperdomū diſcurrentes cū ſtrępitu tanꝙͣ ei nocere volentes. Qui concitus exiens et crucis ſignum ſibi imprimens dixit. Ex ꝑte omnipotentis dei vobis dico demones. vt quicqͥd vobis ꝑmiſſum ē. faciatis ī meo corꝑe. Oīa eniꝫlibenter ſuſtinebo. Quia cū maiorē inimicuꝫnō hēam corꝑe: vīdicabitis me de aduerſariomeo. dum in ip̄o vice mea exercebitis vltōnēQui ꝯfuſi diſparuerūt. Ex qͦ igr̄ ꝑ infirmitates et afflictōes corꝑis debilitatur ip̄m quodeſt inimicꝰ nr̄. ⁊ ꝑ mortē occidit̉: nō ē timendum carnaliter. vt ꝑ hoc deuietur a bono.¶ Quinto timor carnalis. §. v.eſt refrenādus ꝓpter veritateꝫ clarius intuēdam. ph̓us in li. ęthicoꝝ. ponit ſūmā hoīs felicitatem conſiſtere in actu ſupreme potentieque eſt intellectus erga nobiliſſimuꝫ obiectūquod eſt deus .i. mihi ſpeculando ſūmam veritatem. Sꝫ corpus ad hoc impedit. Naꝫ om̄isnr̄a cognitō ortū hꝫ a ſenſu ẜm ph̓um: et ideointelligi nō pōt deus ab anima in corꝑe mortali exiſtente. in ſua pura ⁊ nuda eſſentia: dūvtitur ſenſibꝰ corꝑis: quia quicqͥd intelligit. ꝑmodum rei corꝑalis intelligit. Sed ſpiritꝰ ēdeꝰ. vt dicit̉ Ioh̓. iij. nō corpꝰ vel res materia-