¶ Capitulum¶ Tertiū

dÿabolū ſuꝑauit. Math̓. iiij. ꝓut ī figurā dauidin p̄lio ſingulari cuꝫ lapide ſcripture occidit īmanē goliath: vt habet̉. .jͣ. ℟. xvij. Et etiā peneomnia p̄lia q̄ habent̉ ī ſacra ſcriptura. figurātp̄lia temptatōnū. Et ī ip̄a ſcriptura habent̉ remedia ꝯͣ omnia temptamēta: vt ait Grego. inmoralibꝰ. ¶ Sextū remediū ad vincendas tēptatōnes ē reuelatio tēptationū pr̄i ſpūali: etꝑmaxime ī ꝯfeſſionē. Unde ī figurā dicit̉ iudicū pͥmo. ꝙ iudas qui īterpretat̉ ꝯfeſſio factuseſt dux belli tanꝙͣ .ſ. p̄cipuus: ad ſuꝑanda bella temptationū. Ad hoc facit qd̓ dicit̉ in ꝓuer.Qui reuelat ſecreta .i. occultas temptationesꝑdet fidē amici .i. dÿabolus qͥ erat amicus eiusꝑ pct̄m ꝯſentiendo: nō ꝯfidit de eo. timēs ne reuelet ī ꝯfeſſione: vel pr̄i ſpūali occultas tēptationes: ⁊ ſic remaneat ip̄e ꝯfuſus. Quidā etiāpatrū dicebat. ꝙ nihil ita elidit virtutē demonū: ſicut ſi quis reuelet ſecreta malarū cogitationū ſanctis patribꝰ. Naꝫ reuelare ſocijs niſiſint bene timorati. hoc ē ſibi augere certamen⁊ alteri ꝑiculum. In collat̉. patrū habet̉ credoabbatis Aoÿſi. de abbate Iohāne adoleſcentulo: ꝙ cū ſimularet ſe cū alijs ieiunare. occulteaccipiebat pane̓ quē in ſec reto comedebat. Cūaūt quidā veniſſent ad viſitandū patrē eiꝰ ſpiritualē cauſa edificatōis ⁊ doctrine. cōtigit eūloqui de hac materia .ſ. temptationū aꝑiendarū pr̄i ſuo ſpūali. ꝙ hoc multū vtilitatis aufferret. Quibꝰ ſermonibꝰ p̄ſens Io. p̄fatus. cōpunctus corā eis manifeſtauit deceptōnem ſuā: etfurtū. ponēs in mediū panē queꝫ iam acceꝑatocculte ad comedendū. pater aūt ſuus ꝯſolateſt eum: qꝛ nō tam ip̄e ꝙ dÿabolus ex hoc confuſus erat. Et ſic liberatus fuit a malo illo.¶ Septimū remediū eſt eukariſtie deuota frequētatio. pͥſ. Paraſti in ꝯſpectu meo menſam.i. eukariſtiā in menſa altaris. ponit̉ em̄ ꝯtinēsꝓ cōtento. aduerſus eos qui tribulant nos: vtſcꝫ nō p̄ualeant. Hinc Criẜ. Uelut leones flammā inſpirātes: ſic ab illa menſa dn̄i diſcedimdÿabolo terribiles effecti. In cuiꝰ figuram helias labore fatigatꝰ: ⁊ tedio ex ꝑſecutōne iezabelis: cū dormitaret exꝑgefactus ab angelo: ⁊ꝯfortatus ſubcineritio pane ſignāte venerabile ſacramentum. ambulauit in fortitudine cibiilliꝰ vſqꝫ ad montē dei. iij. ℟. xix. ¶ Octauū remediū eſt paſſiōis xp̄i deuota meditatio: ⁊ crucis ſignatio. ÿſa. xiij. dicit̉. Suꝑ montē caliginoſum leuate ſignū .ſ. crucis .i. ꝯͣ dÿabolū. Perſignū crucis de inimicis libera nos deus noſter.In cuiꝰ figurā: vt habet̉ numeri. xxj. illi qui īdeſerto erāt a ſerpentibꝰ venenati. ſi aſpic iebātin ſerpenteꝫ eneum ſanabant̉. alij moriebant̉.Ita qui tēptatōnibꝰ vrgent̉: ſi ad xp̄m crucifixum reſpiciūt. ſanant̉ a temptatōnibꝰ. ¶ Notūeſt ī aliquo bono occupatio. Sicut em̄ ociū: vtdicit Gernardꝰ eſt mater nugarū. nouerca virtutū. oīm temptationū ⁊ malarū cogitationūnutrix. Propter qd̓ dicit ſapiēs. Omnia mala

bocuit ocioſitas. Et poeta. Uariā dant ocia mētem. Ita econtra dicit mgr̄ in. iiij. di. j. Nō facile capit̉ a tēptatore: qui alicui bono vacat exercitio. Et ideo ait Hieronimꝰ. de conſe. di. v.Semꝑ aliquid boni facito: vt te dÿabolus īueniat occupatū. Un̄ ⁊ venerabilis Io. caſſi. narrat ī tractatu d̓. viij. vicijs. ꝙ cū quidā ſanctusvir tranſiret ante cellā cuiuſdā anachorice: vidit dÿabolū aliqn̄ ītrantē: ⁊ aliqn̄ exeuntē. Etīgreſſus ad illū queſiuit ab eo oꝑa ſua que agebat tūc: ⁊ īuenit. ꝙ cū ſtabat bene occupatusdÿabolus recedebat a tēptatōne eius: et foriscellā manebat. Cū aūt ſtaret ocioſus: tūc dÿabolus ītrabat ⁊ eū temptabat. ¶ Decimū ⁊ vltimū eſt vitatio ⁊ fuga occaſionum. Qui enimamat ꝑiculū ait. Salomon ī illo peribit. Nonem̄ ē fortitudinis: ſꝫ p̄ſumptōis ⁊ temeritatis.expone̓ ſe ad ꝑicula. vbi quis pt̄ bene declinarefugite ait apl̓us. j. cor̄. vj. fornicatōeꝫ. Non em̄meliꝰ vincit̉ iſtud viciū ꝙͣ fugiendo .ſ. occaſiones eius: vt cogitatōnes ⁊ locutiones de ea: qꝛcorrumpūt bonos mores colloquia praua aitTherentiꝰ. Similit̓ et malas ſocietates. Dicit̉em̄. xxviij. q. j. Sepe maloꝝ ꝯſortia ad crimeninducūt īnocētes: qͣntomagis eos qui ad vitiaꝓni ſunt. Sicut em̄ vt dicit̉ in pͣs. Cū viro īnocente īnocens eris: ita cum ꝑuerſo ꝑuerteris.Petrus apl̓us cū ſocijs apl̓is ꝯfeſſus eſt xp̄mcū iudeis malis aſſociatꝰ in domo Caÿphe xp̄mnegauit. Et ÿſi. ait di. lxxxj. Ualet ꝙ ꝯgruū eſtinde corꝑaliter euelli: vbi qͥs illecebris deſeruiuit. Et in figurā lotheducto de ſogdomis mandatū fuit: vt ī ciuitate nō maneret neqꝫ in omīcirca regione. Nō em̄ ſufficit pct̄m dimittere:ſed ⁊ circūſtantias ⁊ occaſiōes maloꝝ. Ande ⁊abſtinere ab aſpectu vano: ⁊ cibis ſuꝑfluis. vjq. j. Ex merito dicit̉. Officiū ſinguloꝝ km̄i nōſolum oculos hr̄e caſtos: ſꝫ et linguā et cor. EtPieronimꝰ inquit. Sine cerere ⁊ bacho frigetpenus. His decem cornibꝰ iuſti. ꝯfringunt̉ cornua pct̄orū: quibꝰ draco iſte infernalis ꝑcutittemptādo. ¶ Ad hoc etiā .ſ. dincendū temptatōnes: vt habet̉ in li. de. vij. donis ponit̉ talis figura ꝓ diuerſis remedijs. Fuit quidā cecus: qͥvolens euadere tÿrānidē dn̄i ſui. aſcendit equūruſum. p̄termiſſis omībꝰ bonis ſuis ad locū tutū. pueꝝ equo ſuppoſuit: cuiꝰ ducatu dirigeret̉⁊ effugeret. Cūqꝫ incederēt ꝑ viā. clamauit puer: dicens. Ecce quidā inſequit̉ nos cū equo nigro. quo audito vrgens cecus equū ſuū calcaribus euaſit. poſtea mittitur alius a domino cūequo albo ad eum capiendū. Clamat puer inſinuans inſecutionē huiꝰ cū equo albo. Et cecusſimilit̓ vrgens equū ſuū calcaribꝰ euaſit. Cumaūt paululū ꝓceſſiſſet clamauit puer. Ecce alicū equo ſil̓i nr̄o .ſ. rufo venit poſt nos. Tūc cecus valde timuit: ⁊ cū multū eū inſequeret̉: vtpene attingeret ad eū. clamauit cecus ad pueꝝdirige me ꝑ biam lapidoſam: ſi forte equꝰ nosinſequens deferrat̉ ⁊ fatiget̉. Quo facto et illo