¶ Capitulum¶ Quartum

aliter ꝯſiſtit ꝑfectō. ẜm tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxx.iiij. ar. iiij. Sꝫ etiā cōprehēdit ꝯſilia que ſuntinſtrumēta ad ꝑfectionē. Queſtio igr̄ iſta querit vtꝝ pauꝑtas ꝑtineat ad ꝑfectōeꝫ eſſētialē.q̄ ꝯſiſtit in v̓tutibꝰ ⁊ actibo eaꝝ vt dictū ē ⁊ pͥncipal̓r in caritate. Iſte ē ergo intellectꝰ q̄ſtiōis¶ Ꝙͣtum gͦ nunc ad ſcd̓m .ſ. ad queſtionē reſpondēdo. ponunt̉. vj. ꝯcluſiones ⁊ ꝓbāt̉. quārum pͥma ē. ꝙ pauꝑtas ẜm animi p̄paratōneꝫꝑtinet ad ꝑfectionē eſſentialit̓. Hoc ſic ꝓbat̉.Qd̓ eſt v̓tus vel actus v̓tutis. ꝑtinet eſſentialiter ad ꝑfectionē: qꝛ vt on̄ſuꝫ ē. ꝑfectio cōſiſtiteſſentialiter in v̓tutibꝰ ⁊ actibꝰ eaꝝ. Sꝫ pauꝑtas ẜm animi p̄paratōeꝫ ē virtus ſi ſit habitualis: vel actus v̓tutis ſi ſit actual̓. talis p̄paratio animi. gͦ ⁊cͣ. Ainor ꝓbat̉ .ſ. ꝙ talis paupertas ſit v̓tus. Nā diffinit̉ v̓tus a ph̓o. ij. ethico.ꝙ virtus eſt hītus electiuꝰ in medio cōſiſtens.determīato a recta ratōe. ꝓut ſapiēs determinabit. Sꝫ inclinatō habitualis mētis ad tꝑalium abdicatōeꝫ ꝓut ſunt impebitiua carit atis. ē habitus electiuꝰ vt de ſe ptꝫ. Et eſt conſiſtens in medio rōnis. qꝛ ē ad abdicatōeꝫ tꝑalium. ꝓut ſūt impedimēta vite ſpūalis. que ē ꝑcaritatē. Et hoc ꝓut ſapiēs determīat. qꝛ quilibet ſapiēs determīaret bona minima abiciēda ꝓpter maxima: ſicut abiciunt̉ merces ī mari vt ꝯẜuetur vita hominū. que ē pͥncipaliꝰ eismercibꝰ. Cū gͦ temꝑalia ſūt mīma bona. ⁊ vitaſpūalis ꝑ caritatē ſit maximū bonū: ſequiturꝙ ſapiens det̓mīaret temꝑalia abicienda. inqͣtum ſūt impeditiua vite ſpūalis. cum vita anime ſit magis ꝯſeruanda ꝙ corꝑis. Ergo talisinclinatō ad abicienda temꝑalia. ꝓut ſunt impeditiua caritatis eſt virtus. Sed talis inclinatō ad hmōi ē pauꝑtas ẜm p̄paratōeꝫ animi¶ Secūda ꝯcluſio ē ꝙ pauꝑtas ẜm effectū exteriorē nō ꝑtinꝫ ad ꝑfectōeꝫ eſſētialit̓. Hoc ꝓbat̉ aucͣtoritatibꝰ ⁊ rōne. Auctoritate qͥdeꝫ ſicpͥmo ꝯſtitutōnis ip̄iꝰ Io. xxij. Ad ꝯditorē: vbidicit. ꝙ ꝑ temꝑaliuꝫ abdicatōeꝫ via diſponit̉.Qd̓ aūt ſe ht̄ diſpoſitiue ad aliqueꝫ effectū. nōꝑtinꝫ eſſētialit̓ ad ꝑfectōeꝫ illiꝰ rei: cū diſpoſitio nō ſit de eſſētia rei ad quā diſponit. Secūda auctoritas eſt abbatis moyſi ī collat̉. pr̄m.quā inducit. b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. clxxxiiij. ar. iij.dicēs vigilię. ieiunia. meditatō ſcripturaꝝ. nuditas ⁊ priuatō omniū facultatū. nō ꝑfectō. ſꝫꝑfectōis inſtr̄a ſunt. Probat̉ eadē ꝯcluſio rōne ſic. Illud ſine quo pt̄ hr̄i eſſētialit̓ ꝑfectionō ꝑtinet eſſētialit̓ ad ꝑfectōem. qd̓ ptꝫ. qꝛ resnō pt̄ hr̄i ſine eo qd̓ eſt de eſſentia eius. Sꝫ ꝑfectio pt̄ hr̄i ſine tali pauꝑtate. īmo ⁊ cū multis diuitijs. vt ptꝫ in abrahā. iob. ludouico rege francoꝝ ⁊ alioꝝ qui fuerūt ꝑfectiſſimi viriqui tn̄ nō habuerūt pauꝑtatē iſtam .ſ. ẜm effectum exteriorē. Probat̉ idem ſic. Perfectō eſſentialis cōſiſtit in virtutibꝰ vt dictū eſt. Sedomnis virtus conſiſtit ſubiectiue in intellectuvel appetitu. Sed pauꝑtas ẜm exteriorē effectum in nullo hoꝝ eſt: qꝛ nec in intellectu nec

in appetitu ſubiectiue. ergo ⁊cͣ. ¶ Ꝙ ſi arguatur contra. quia inuenitur ille cui xp̄c dixit.Si vis ꝑfectus eſſe ⁊cͣ Math̓. xix. Obẜuaueratprecepta vt ip̄e dixit xp̄o. in quibꝰ cōſiſtit ꝑfectio eſſenti aliter vt dictū eſt: et tn̄ xp̄c ei dixitSi vis ꝑfectus eſſe vende om̄ia ⁊ ba pauꝑibꝰ:loquens nulli dubiū de pauꝑtate ẜm exteriorēeffectum. Ex quo videtur. ꝙ ꝑ obſeruatōeꝫ preceptoꝝ nondū acquiſiuiſſet ꝑfectionē eſſentialem. Sed ſi vellet eā cōſequi. oſtendit modumconſequendi eā .ſ. ꝑ pauꝑtatē exteriorē. Ergopauꝑtas ẜm exteriorē effectū videt̉ nccͣia adꝑfectōeꝫ eſſētialē. Ad qd̓ etiā vidēt̉ face̓ aucͣtoritates aliq̄ ſct̄oꝝ vt Hiero. ad demetriadē dicentis. Apl̓ici faſtigij ꝑfecteqꝫ v̓tutis ē: vende̓omnia ⁊ dare pauꝑibꝰ. Et Amb̓. Sūma iuſtitia eſt vende̓ om̄ia ⁊ dare pauꝑibꝰ. Sed ſūmaiuſticia eſt ꝑfecta v̓tus. Et Augꝰ ꝯtra fauſtū.Illi ſūt ꝑfecti qui omnia ſua dimittūt ⁊ ſequūtur xp̄m. ¶ Sed ad hec reſpondet̉. Primo deiuuene illo. quia aliqui doct. vt origenes ⁊ Criſoſ. dicunt illum fuiſſe mentitū. Sed dimiſſaiſta reſponſione. que nō videtur multū ꝯgruacum euāgeliſta dicat Mar̄. x. xp̄m eum intuitum dilexiſſe: qd̓ nō videt̉ feciſſe ſi fuiſſꝫ fietꝰ⁊ trāſgreſſor p̄ceptoꝝ. pt̄ aliter reſpōderi. Naꝫſuppoſito etiā ꝙ verū dixerit. cū ſit duplex perfectio .ſ. eſſentialis que cōſiſtit in virtutibꝰ vtdictū eſt. ⁊ accidentalis que eſt qd̓dam inſtr̄maccōmodatum ad acquirendū maiorē ꝑfectōnem eſſentialē: quia ⁊ ip̄a ht̄ gradus. ⁊ ad cōẜuandā quācunqꝫ acquiſitā. de accidentali loquutus ē xp̄c. Si vis ꝑfectꝰ eſſe ⁊cͣ. quā adhucille nō habebat. Uel pt̄ ſic dici. ꝙ in illa aucͣtoritate xp̄i. aliquid ibi ponit̉ vt via ⁊ inſtrumētum ad ꝑfectionē acquirendā vel conẜuandāillud .ſ. vende omnia ⁊ da pauꝑibꝰ. Aliquid vtid in quo eſſentialiter ꝑfectio conſiſtit .ſ. ſequela xp̄i. Unde ⁊ Hiero. ſuꝑ illud Mat̉. xix. quodait petrus. Ecce nos reliquimꝰ omnia et ſecuti ſumus te. dicit. Non ſufficit relinque̓ om̄iaSꝫ adiūgit qd̓ ꝑfectū ē .ſ. ſequi xp̄m. Et amb̓.ſuꝑ illud. Sequere me ait. Iubet ſequi nō corporis greſſu. ſꝫ mētis affectu. qd̓ fit ꝑ caritatē.Ad auctoritatē etiā rn̄detur. quia illud Io. intelligendū ꝙ relinque̓ omnia ſit ꝑfecte v̓tutisi. inſtrumentū ꝑfecte virtutis que eſt caritas.Ad illud ambroſij ꝙ relinque̓ omnia ſit ſūmaiuſticia. ē ibi p̄dicatio nō formal̓ ſed cauſalis.Et ē ſenſus. ꝙ a ꝑfecta iuſticia que ē ꝑ caritatē cauſat̉ hoc .ſ. relinque̓ oīa. Ad illud augu.qꝛ nō in dimiſſione temꝑaliū ſꝫ in ſequela xp̄iquā ibi adiūgit ē ꝑfectō eſſential̓. Relinquereaūt temꝑalia ē vt inſtrumentū accomodū. ducens ad ſequelam xp̄i ⁊ ꝑfectionē eſſentialemRemanet ergo concluſio vera. ꝙ pauꝑtas exterior nō facit eſſentialit̓ ad ꝑfectōeꝫ. ¶ Tertia cōcluſio ē. ꝙ pauꝑtas exterior nō facit adꝑfectionē. ſicut inſtrumētū nccͣio reqͥſitū ad ꝑfectionē: qꝛ cuꝫ eius oppoſito pt̄ ſtare ꝑfectioqd̓ ꝓbat̉ ſic. Impoſſibile eſt habe̓ aliquid. ſine