Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum Quintum

minabit te xp̄c: ſic ē intelligēdū tota exurrectō a pctō p̄cedat illuminatōeꝫ gr̄e: ſꝫ qꝛ liberū arbitriū a deo motū ſurge̓ conatur a pct̄o. recipit lumen gr̄e iuſtificantis. Ꝙtum ad quartū .ſ. ſi. §. iij.ne gr̄a pt̄ a pct̄o abſtine̓. Hoc ſic declarat tho. pͥma ſcd̓e. q. cix. ar. viij. De hoīe poſſumꝰ loqui dupl̓r. Aut ẜm ſtatū nature integre.Aut ẜm ſtatū nature corrupte. Et ẜm ſtatuꝫnature ītegre poterat ſine dono gr̄e hītua.li peccare. nec mortalit̓ nec venialit̓. qꝛ peccare ē aliud ꝙͣ recede̓ ab eo qd̓ ē ẜm naturāqd̓ vitare poterat ī ſtatu nature ītegre.tn̄ hoc potero ſine auxilio dei ī bono ꝯẜuātis. ſubtracto ip̄a etiā natura ī nihilū decideret.Sꝫ in ſtatu nature corrupte. indiget gr̄ahītuali. natura ſanante ad hoc oīno a pct̄oabſtineat. Hec ſanatō pͥmo ſit ī pn̄ti vitā. ẜmmētē appetitu carnali nōdū totalit̓ reꝑato. vn̄apl̓s in ꝑſona hoīs reꝑati dīc Ro. vij. Ip̄ete ẜuio legi dei. carne at̄ legi pct̄i. In quo qͥdēſtatu pt̄ abſtinē a pct̄o mortali qd̓ ē ī rōe. aūt pt̄ abſtine̓ ab om̄i pct̄o veniali. ꝓptercorruptōeꝫ inferioris appetitꝰ ſēſualitatis. Cmotus ſingl̓os repͥmere pt̄. ex hoc habētrōnem pct̄i volūtarij. aūt om̄s: qꝛ dumvni reſiſtere nitit̉. fortaſſis aliꝰ inſurgit. Et qꝛratō pt̄ ſemꝑ ꝑuigil ad hmōi motꝰ vitandos. Sic igr̄ anteꝙͣ ratō hoīs in ē pct̄m mortale repararet̉ grāꝫ iuſtificantē. pt̄ ſingulapct̄a mortalia vitare ẜm aliqd̓ tēpus. qꝛeſt neceſſe ꝯtinuo peccet in actu. Sꝫ diumaneat abſqꝫ pct̄o mortali eſſe pt̄. Ut eniꝫdicit Gregꝰ ſuꝑ ezech̓. Peccatū qd̓ penitētiā diluit̉. mox ſuo pondere ad aliud trahit.Et huiꝰ eſt. qꝛ ſicut rōni ſubdit̉ inferior appetitus: ita etiā debet ſubdi deo. in ip̄o eoſtituere finē ſue volūtatis. Per finē aūt oportet regulent̉ om̄es actus humani. ſicut perrōnis iudiciū regulari debent motus inferioris appetitus. Sicut igit̉ inferiori appetitutotaliter ſubiecto rōni. pt̄ eſſe quī inſurgātinordinati motus in appetitu ſenſitiuo: ita inrōne hoīs ſubiecta deo ꝯn̄s ē. inſurgantmulte inordinatōes in ip̄is actibꝰ rōnis. Cumem̄ homo ht̄ cor ſuū firmatū in deo. vt pronullo bono ꝯn̄do vel malo vitando ab eo ſeꝑari velit: occurrūt multa ꝓpt̓ que ſequēda vitanda recedit a deo. p̄cepta eius ꝯtēpnēdo ita peccat mortaliter. qꝛ in repētinis homooꝑatur ẜm finē preconceptū habitū p̄exiſtētem. vt ph̓s dicit in. iij. ethic oꝝ. ꝙͣuis ex p̄meditatōe rōnis poſſit aliqͥd age̓ p̄ter ordineꝫ finis p̄concepti. p̄ter inclinatōeꝫ habitus. Sꝫquia homo p̄t ſemꝑ eſſe in tali p̄mebitatōne. pt̄ ꝯtingere vt diu ꝑmaneat quin oꝑet̉ẜm ꝯn̄tiam volūtatis deordinate a deo. niſi cito grāꝫ reꝑaret̉. Nec ē ꝯtra qd̓ dīc augꝰ .ſ.nemo peccat ī eo qd̓ vitare pt̄. Sꝫ pt̄ ſine gr̄a pct̄m vitare. ⁊cͣ. qꝛ pt̄ vitare ſingulos actꝰ pct̄oꝝ. ſꝫ oēs niſi grām. Et tn̄

qꝛ ex eiꝰ defectu eſt. ſit preparatꝰ ad grāꝫhabendam. per hoc non excuſatur a peccato.quia ſine gr̄a pct̄m vitare non poſſit. Ꝙͣtum ad quintū .ſ.. §. iiij. pt̄ ſe p̄parare ad grām ſeip̄m. on̄diturper illud quod dicit̉ Ioh̓. vj. Nemo pt̄ veniread me. niſi pater qui miſit me traxerit. hocaūt ſic declarat tho. prima ſcd̓e. q. cix. arti. vj.Duplex eſt pręparatio volūtatis humane adbonum. Una qua preparat̉ ad bonū oꝑandūmeritoriū fruendū deo. Et talis preparatiovoluntatis poteſt eſſe ſine habituali donogracie. quod ſit principiū boni oꝑis meritorij.Alio modo pt̄ intelligi preparatio voluntatishumane. ad ꝯſequendū ip̄m donuꝫ habitualisgr̄e. Ad hoc aūt ſe preparet volūtas ad ſuſceptōeꝫ huiꝰ doni habitualis gr̄e. oꝑtetſuppone̓ aliqd̓ aliud donū habituale ī aīa. quiaſic ꝓcede̓tur in infinitū. Sed oꝑtet p̄ſupponere aliqd̓ auxiliū dei gratuitū. mouētis interius animā ſeu inſpirantis bonū ꝓpoſituꝫ. Hisigitur duobo modis indigemus diuino auxilio ad bene oꝑandum. autē indigeamusauxilio dei mouentis aīam oſtendit̉ ex hoc.cum deus ſit primū mouēs ſimpl̓r: ex eiꝰ mottne eſt. om̄ia in ip̄am ꝯuertāt̉ ẜm coēm intētionē boni. quā intendit vnūqd̓qꝫ aſſimilarideo ẜm modū ſuū. Un̄ dÿoni. dicit in li. de di.no. deus ꝯuertit om̄ia ad ſeipſum. Sed homines iuſtos ꝯuertit ad ſeipſum ſicut ſpecialem finem quē intendūt. cui cupiunt adherere vt bono ꝓprio. ẜm illud pͣs. Nihi autē atherere deo bonū eſt. Et ideo homo ꝯuertat̉ad deū. hoc pt̄ eſſe niſi deo ꝯuertente ipſuꝫad ſe: hoc aūt eſt p̄parare ſe ad grām. quaſi addeum ꝯuerti: ſicut ille qui habet oculū auerſūa lumine ſolis. per hoc ſe preparat ad recipiendum lumen ſolis. oculos ſuos cōuertit verſus ſolem. Un̄ ptꝫ pt̄ ſe p̄parare ad lumēgracie recipiendū. niſi auxiliū gracie interius mouētis. Nec eſt ꝯtra qd̓ dicit̉ zacha. j.uertimini ad me. ego ꝯuertar ad vos. Cōuerti eſt aliud ꝙͣ ſe ad grām preparare. Un̄ vibetur per ſe pt̄ preparare ſe. Al̓s quō imꝑaretur quod eſſet in eius poteſtate. Namuerſio hominis ad deum fit liberum arbitrium. Et ẜm hoc homī precipitur ſe ad deumconuertat. Sed liberū arbitriū ad deū ꝯuerti pt̄ niſi deo ad ip̄m ꝯuertēte illū. ẜm illudPiere. xxxj. Cōuerte me dn̄e ꝯuertar. qꝛ tu esdn̄s deꝰ meus. Un̄ dr̄ homo face̓ qd̓ in ſe ēin preparādo ſe ad grām: dicit̉ hoc eſſe in poteſtate hominis ẜm eſt motus a deo.Ꝙͣtū ad ſextū .ſ. conſe­ §. v.quutꝰ grāꝫ hītuale donū. adhuc īdiget auxilio gr̄e. ꝓut importat motionē interiorem deiad bonū. Qd̓ ſic declarat tho. pͥma ſcd̓e. q. cix.arti. ix. Homo ad recte viuendū indiget dupl̓rauxilio dei. Uno modo ꝙͣtum ad donum habituale. per quod ſanat̉ natura hūana corrupta