Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulū Secūdum

ad rōnē rei ſperate. ẜm illud ad Ro. viij. Qd̓ videmꝰ ſperamus. Ueritatem aūt videre. ēip̄am habere. autem ſperat aliqͥs qd̓ iamhabet. ſed ſpes eſt de eo quod nōdū habetur. Scd̓o tangit obiecti vel p̄mij initiū dicit fides eſt ſb̓ſtantia. Sicut primū em̄ inlibet genere cōtinens in ſe alia virtute. dicit̉eſſe ſubſtātia illoꝝ. ſic fides. prima inchoatio reꝝ ſperādarū ī nobis eſt aſſenſū fidei.que virtualiter cōtinet ī ſe oēs res ſperādas. Tercio tāgit modū attingendi obiectūdicit. argumētū apparētiū. Et dr̄ hic argumentū. vel firma inheſio intellectꝰ fideꝫ adveritatem apparēteꝫ. vel ꝯiunctio intellectus: eo intellectꝰ credentis ex autoritatediuina ꝯuincit̉ ad aſſentiēdum his que vidētur. Uel certitudo. eo fides dubitatōꝫ tollat. vbi eſt dubitatio pt̄ eſſe fides. Uelpoteſt ſic diuidi diffinitō huiꝰ. Fides tria ht̄.Aſpicit. efficit. reficit. Primo quideꝫ aſpicit .ſ. primā veritatē habitā ſed ſperādam.Un̄ dr̄ ſperandaꝝ rerū. Efficit ſecūdo fides .i.cauſa eſt faciēs res ſperādas qn̄qꝫ ī nobisvnde dr̄ ſubſtātia. qꝛ ſicut ſubſtātia eſt cauſaſuoꝝ accidētiū: ita fides cauſa ē ꝯſequēdi bona ſperata. Tercio fides reficit ſeu allicit. Un̄dr̄ argumētū .i. certitudo aſſentiēdo his que apparēt: et hoc eſt meritū et laus fidei. ſicerte indubitāter credit̉ quod non videturBeatꝰ at̄ Tho. volēs verba apl̓i ad formā diffinitōis reducere clarā: ſic dicit. Fides eſt habitus mētis. qua inchoatur vita eterna ī nobis: faciens intellectum aſſentire apparētibus. ſcd̓a ſcd̓e. q. viij. Raÿneriꝰ. Pro maiori declaratōeᵐ. §. j.ſupͣdicte diffinitōis notāda ſūt quatuor. Pri p̄dictam diffinitōem diſtinguit̉ fidesab om̄ibꝰ que ꝑtinēt ad intellectū. Et prīo abopinionē. ſuſpitōne. dubitatōne. hoc dr̄argumentū. Naꝫ per hec tria intellectꝰ firmiter inheret alicui. Per dubitatōeꝫ magis tēdit ad vnaꝫ partē ꝙͣ ad alterā. Per opinionem etſi declinet fortiter ad vnā partē. tn̄cum formidine de oppoſito. Per ſuſpitōnemleuiter declinat ad vnā partē. Sed per fidemfirmiter inheret credētibꝰ ſine heſitatōne. Exhoc autē dicit̉ ī diffinitōe apparētium.diſtinguit̉ fides ab intellectu. qui eſt de pͥncipijs ſe notis. et ſciētia que eſt de cōcluſioībꝰ demōſtratōem acqͥſitis. per aliquid intellectui fit apparēter cuiꝰ eſt fides. Et hoc dr̄ ſperādaꝝ reꝝ ſb̓ſtātia diſtinguit̉ a fidecōiter ſumpta. que ē etiaꝫ de humanis. vt qͥsfirmiter credit parentes ſuos eſſe talē tl̓eꝫ. Scd̓m v̓o eſt qd̓ dr̄. fides reꝝ ſꝑandaꝝ ſb̓apotiuſꝙͣ diligēdaꝝ. Ex eo dilectio pt̄ eſſeſentiū viſoꝝ viſoꝝ. Sꝫ ſpes eſt tm̄ de abſentibꝰ viſis: de quibꝰ etiā eſt fides. qꝛ ſivideāt̉ ea ſūt fidei aliqͦ .ſ. vt credēda.

tn̄ oculo corꝑali vl̓ intellectuali demōſtratiue. Terciū ꝯſiderādū eſt argumētū exprijs pͥncipijs rei. facit apparēteꝫ. Sed argumētū ſumptū ex aucͣte diuina. facitapparētem. tale argumētū ponit̉ in iſta diffinitōne. Ubi ſciēdum argumētū dr̄ qͣdrupliciter. Prīo breuis enarratio ſubſequētiū.Uel breuis collectio materie totiꝰ libri ſimulſumpte. Et ſic ſumit̉ ī biblia vbi ꝓlogi libroꝝdicūt̉ aliqn̄ argumēta. Scd̓o argum̄tū dicit̉oſtēſio vel maīfeſtatō ẜm illud Ioh̓. iij. Oīsmale agit odit lucē. et venit ad lucē vtarguant̉ oꝑa. Tercio dr̄ argumētū ratio vl̓ſillogiſmꝰ rei dubie faciēs fidē. et hoc ſumit̉ ī loicis. ſed ī theologicis ecōtra. fides fācargumentū ſeu rōeꝫ. Aliqn̄ etiā dr̄ mediū inquo ſtat virtus ſillogiſmi. ſeu qd̓ aliqͥd ꝓbatur. et ſic ſumit̉ ī glo. decretoꝝ. Quarto dr̄ argumētū certitudo ex animꝰ mouet̉ ī aliqͥd.et ſic fides dr̄ argumētū. Quartū v̓o eſt.aliqͣ hn̄t certitudinē ex alijs ſic̄ ꝯcluſiones expͥncipijs. Sic ex articulis fidei q̄daꝫ ſequunt̉ex articulo. vt qꝛ deꝰ eſt iuſtus. reddet vnicuiqꝫ ẜm oꝑa ſua. Quedaꝫ v̓o hn̄t certitudinē exſemetip̄is. Et hec ſūt tribꝰ modis. quedaꝫhn̄t certitudinē rōne euidētie. ſic̄ pͥncipia queſūt ſe nota. vt de qͦlibꝫ eſt affirmatio vl̓ negatio. Scd̓o q̄daꝫ ſūt hn̄t certitudinē ex īformatione ꝯſcīe. Et hec eſt certitudo fidei ſiue formate ſiue informis. em̄ prima veritas fidē inſpirat. ſic ꝯſcīaꝫ inflāmat: vt ſicutaliqͥs cogit̉ ip̄a euidētia ꝯſentire iſti veritati.om̄e totū eſt maiꝰ ſua ꝑte: ita cogit̉ aſſentirehis ſūt fidei. Itē habitū infuſū fidei ip̄a īformatōne ꝯſcientie artat̉ et cogit̉ cōſentireprime veritati ꝓpter ſe. Un̄ ſicut negare hoc.Om̄e totū eſt maiꝰ ſua ꝑte. eſt ꝯͣ ſuā cōſciētiā.Ita negare articl̓m fidei ē ꝯͣ ſuā ꝯſcīaꝫ. Tercio quedā hn̄t certitudinē ſenſus ſeu exꝑientie. certitudo ē modū guſtꝰ tactꝰ. Et tl̓iscertitudo eſt in virtutibꝰ reſpectu ſuoꝝ obiectoꝝ. Et ī fide formata reſpectu credibiliūme veritatis Raÿneriꝰ. Et nota nōſolumita debet qͥlibet firmit̓ credere ea ſunt fideiextͣ. de ſum. tri. fi. ca. Nos firmiter credimet nullatenꝰ dubitamꝰ. Sed etiā crede̓ extͣhuiꝰ fidē ī qͣcūqꝫ alia ſecta ſaluari pt̄. Und̓extͣ. de fi. cath. dr̄. c. j. Una eſt fideliū vniuerſalis eccleſia. extra quā nullus oīno ſaluat̉.Et in huiꝰ figurā omnes qui reꝑti ſūt extͣ archam Noe. ꝑierunt diluuio. xxiiij. q. j. Quiaex ſola. Fidē eſſe prioreꝫ alijs.§. ij.pirtutibꝰ qͣdrūplicit̓ ꝓbat̉ .ſ. rōne. diuiſione.aucͣte. ſil̓itudine. Prīo rōne. Cognitio p̄cedit affectōeꝫ. qꝛ nihil diligit̉ niſi cognitū. ẜmAug. ſꝫ fides eſt ī cognitōe. cetere at̄ v̓tutes īaffectōe ꝯſiſtūt. fides ē alijs v̓tutibꝰ pͥor. It̄ſpes pt̄ hr̄i bt̄itudīe. niſi credat̉ poſſibile