¶ Titulus¶ Septimus

bam eſſentiā rei. ſicut aīa requiritur ad ꝑfectōꝫ corporis. Alio mō reqͥrit̉ ad perfectōnērei qd̓ pertinet ad bene eſſe eiꝰ. ſicut pulchritudo corꝑis. Uel velocitas ingenij ꝑtinet adperfectionē hoīs. Ꝙͣuis gͦ corpꝰ primo modoad ꝑfectionē beatitudinis hoīs nō pertineatꝑtinet tn̄ ſecūdo modo. Cū em̄ oꝑatio dependeat ex natura rei: quāto aīa ꝑfectior erit inſua natura. perfectiꝰ habebit ſuā ꝓpͥaꝫ oꝑatōnem. in qͣ felicitas ꝯſiſtit. Un̄ Aug. ſuꝑ Gen̄.xij. dicit. ꝙ nō ſic poſſūt videre aīe ſanctoꝝ ſeꝑate a corporibꝰ incōmutabilem ſubſtantiāvt ſācti angeli vidēt ſine alia latētiori cauſa.Siue qꝛ in eis ineſt quidā naturalis appetitꝰcorpus adminiſtrādi. Quod tn̄ dicit hic Aug.ꝙ aīe ſeꝑate nō vidēt deum ſicut angeli: noneſt intelligēdū ẜm inequalitatem quātitatisquia etiā modo alique aīe ſūt aſſūpte ad ſuperiores ordines angelorū. clariꝰ vidētes deūꝙͣ inferiores angeli. Sed ẜm inequalitatē ꝓportōnis. Quia omēs angeli etiaꝫ infimi hn̄tom̄eꝫ ꝑfectionē quā ſūt habituri: non at̄ aīeſeꝑate ſanctoꝝ. Itē ꝙͣuis īpedimētū oꝑatōisqd̓ eſt per modū ꝯͣrietatis (vt frigus impeditobiectum caloris) repugnet felicitati: nō tn̄repugnat ei impedimētuꝫ qd̓ eſt ꝑ modū cꝰdaꝫ defectus. cū .ſ. res impedita nō habꝫ om̄equod requirit̉ ad om̄imodam ſui ꝑfectōeꝫ: ſꝫrepugnat tale impedimētū oꝑatōnis oīmodeeius perfectōni. Et ſic ſeꝑatio a corpore dicit̉aīaꝫ retrahere a fine. ne tota tēdat in viſionēdiuine eſſentie. Appetit em̄ aīa ſic frui deo. ꝙetiā ip̄a fruitio deriuet̉ ad corpus ꝑ redūdātiam. ſicut eſt poſſibile. Et id̓o ꝙͣdiu ip̄a fruit̉deo ſn̄ corꝑe. appetitꝰ eius quieſcit in eo. ꝙ tn̄adhuc ad ꝑticipatōnem eius vellet corpꝰ pertingere. Un̄ corpore reſumpto creſcet beatitudo extēſiue nō intēſiue ¶ Ad beatitudineꝫat̄ imꝑfectam que habet̉ ī via. vtiqꝫ requirit̉corpꝰ de neceſſitate: qꝛ huiuſmodi beatitudoeſt ī operatione intellectꝰ practici vel ſpecl̓atiui. Sed oꝑatio intellectꝰ ī hac vita nō pōteſſe ſine fantaſmate. que ē ī organo corꝑali.Requiritur qͦꝫ ad beatitudinē ꝑfectā oīno ꝑfecta diſpoſitio corporis antecedenter ⁊ cōſequenter. Antecedēter quidē. qꝛ ẜm Aug. Sitl̓e ſit corpꝰ cuius ſit difficilis ⁊ grauis miniſtratō. ſicut caro q̄ corrūpit̉ aggrauat aīaꝫ:auertit̉ mēs ab illa viſione ſūmi celi. Conſequēter v̓o. qꝛ ex beatitudine aīe fiet redūdātia ad corpꝰ. vt ⁊ ip̄m ſua ꝑfectione potiaturTho. vbi ſupra.Ꝙ ad beatitudinē ꝑ§. vj.fectaꝫ nō requirūt̉ bona exteriora nec amici. Ratio primi eſt. quia hmōi bona exteriora. vel requirūt̉ ad ſuſtentationeꝫ aīalis corporis. vel requirūtur ad oꝑatōnes quas peranimale corpus exercemꝰ. que humane vitecōueniunt. Illa at̄ beatitudo ꝑfecta. vel erit ī

anima corꝑi vnita. iaꝫ nō aīali. ſed ſpūali. Etideo nll̓o modo iſta exteriora bona. requirūtur ad illam beatitudinē. cū ordinēt̉ ad vitāanimaleꝫ. Sed ad beatitudinē imꝑfectā quehabet̉ ī via. requirūtur iſta bona: non quaſide eſſentia beatitudinis. ſed qͣi inſtrumētalit̓deſeruientia ip̄i beatitudini. q̄ ꝯſiſtit ī oꝑatōevirtutis. ẜm vitā actiuā vel ꝯtemplatiuam.¶ Ꝙ at̄ ī ſcripturis ſct̄is ꝓmittat̉ ꝓ premioregnū. vt Mathei. xxv. Uenite bn̄dicti ⁊cͣ. veleſus ⁊ potus. vt Luc. xxij. vt edatis ⁊ bibatisſuꝑ mēſā meaꝫ ī regno meo: hmōi locutōnesẜm Tho. ſūt metaphorice intelligēde. qꝛ ſolētin ſcripturis ſpūalia ꝑ corporalia deſignari.vt ex his que nouimꝰ. ad deſiderādū incognita ꝯſurgamꝰ. Et ſic per cibū intelligit̉ delectatō. per diuitias ſufficientia qͣ homini ſufficiet deꝰ. ꝑ regnū exaltatio hoīs uſqꝫ ad coniunctōnē cum deo. Ꝙ at̄ merces ſct̄is ꝓmittitur in celis Math̓. v. Per celos ẜm Aug. intelligitur altitudo ſpūalium bonoꝝ. Nihilominꝰ tn̄ locus corporeus aderit nō ꝓpter neceſſitatem ad beatitudinē: ſed ꝓpter quādamꝯgruentiam et decorē. Qd̓ v̓o Boetiꝰ dicit. ꝙbe atitudo eſt ſtatus oīm bonoꝝ ⁊cͣ. Intelligitur de illis bonis q̄ ꝯueniūt vite ſpūali. in qͣcōſiſtit perfecta beatitudo. Iſta v̓o bona deẜuiunt vite aīali. id̓o illi beatitudini nō ꝯpetunt. Tamen quicqͥd boni inuenitur in iſtis.totū habebit̉ ī ſummo fonte bonoꝝ. Et ſic ēibi ꝯgregatio oīm bonoꝝ. ¶ De amicis aūtſi ſūt neceſſarij ad beatitudineꝫ dicit. b Tho.vbi ſupͣ. ꝙ ad beatitudinē patrie. nō requiritur ſocietas amicoꝝ d̓ neceſſitate ſed de beneeſſe. Et ratio eſt. qꝛ homo ht̄ totaꝫ plenitudinem ſue ꝑfectōis in deo. Ꝙͣuis em̄ caritas q̄eſt ī patria nō deficiat ſꝫ perficiatur. ſe extendat ad deū et ꝓximū: tn̄ perfectio caritatis ēeſſētialis beatitudini ꝙͣtū ad dilectōꝫ dei. Un̄ſi nō eſſet niſi vna aīa fruēs deo. beata eēt nōhn̄s ꝓximū quē diligeret. Sed ſuppoſitū proximo ſequitur dilectio eiꝰ ex dilectōne dei. Etqd̓ Boetiꝰ dicit. ꝙ nulliꝰ boni ſn̄ ꝯſortio ē iocūda poſſeſſio. Intelligitur qn̄ ī illo bono qd̓habetur nō eſt plena ſufficientia. Sed ī deohabetur oīs ſufficiētia. Sed ad felicitatē ſeubeatitudinem imꝑfectā vie vt dicit ph̓s ī. ix.ethicoꝝ. felix indiget amicis: nō ꝓpter vtilitatem cū ſit ſibi ſufficiēs. nec ꝓpter delectatōꝫcū habeat ī ſe ꝑfectā delectatōneꝫ ī oꝑationevirtutis. Sed ꝓpter bonā oꝑationem vt .ſ. eisbene faciat. et vt eos inſpiciens benefacere delectetur. Et vt eis benefaciēdo adiuuet̉. Indiget em̄ homo auxilio amicorum in operibusvite actiue et contemplatiue.Ꝙ hō pōt adipiſci iſtā. §. vij.ꝑfectā bt̄itudinē. Et hoc n̄ ꝑ ſua nat̉ alia. necꝑ oꝑatōꝫ āgeloꝝ. ſꝫ ꝑ oꝑa meritoria. q̄ hn̄t bͥtutē pͥncipalr̄ ex gr̄a dei. Primū ſic declarat