Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulum Septimum

conſequit̉ eam. Item notanda eſt dr̄ia interappetitū ſenſitiuū intellectiuū circa delectationē. app̄hēſio ſēſitiua quā ſeqͥt̉ appetitꝰſenſitiuus. non attingit ad cōeꝫ ratōnē boni.ſed ad aliqd̓ ꝑticulare quod eſt delectabile: etideo ẜm appetitū ſēſitiuū eſt ī aīalibꝰ. oꝑatōnes querūt̉ ꝓpter delectatōeꝫ. Et natura inoperatōnibꝰ neceſſarijs ad cōſeruatōneꝫ indiuidui et ſpēi delectationes appoſuit. vt hmōioꝑatōnes ab aīalibꝰ negligāt̉. Sed intellectus apprehendit vniuerſaleꝫ rōnem boni.ad cuiꝰ conſecutōnem ſequit̉ delectatio. Undeprincipaliꝰ intēdit bonū ꝙͣ delectatōem. ēaūt aliquid extimādū ſimpliciter ẜm ordinēſenſitiui appetitꝰ. ſed magis ẜm ordinē intellectiui appetitꝰ. Item obſtat delectatioſeu fruitio ſuccedit caritati et viſio fidei: ſedmaiorē caritas fide. potior videt̉ delectatō.Naꝫ caritas querat bonū dilectū ꝓpterdelectatōeꝫ. ẜm hoc eſt ei ꝯueniēs vt delectet̉ī bono adepto qd̓ amat: ideo delectatio reſpōdet caritati vt finis. Tūc em̄ ꝓcederet.ſꝫ magis viſio reſpōde̓t caritati quaꝫ viſionem finis fit ei preſens. ad beatitudinem.§. iiij.ꝑfectā requirit̉ etiā ꝯprehēſio. Qd̓ ſic ꝓbat. bTho. vbi ſupͣ. bt̄itudo cōſiſtat ī ꝯſecutōnevltimi finis: ea que requirūt̉ ad beatitudinē.ſūt cōſiderāda ex ip̄o ordine ad finem. Ad finem at̄ intelligibileꝫ ordinat̉ homo ꝑtim perintellectū. partim volūtatem. Per intellectum quideꝫ inꝙͣtum ī intellectu pexiſtit aliqͣcognitio finis imꝑfecta. Per voluntatē aūt.Primo quidē amorē eſt motꝰ volūtatis īaliquid. Scd̓o realē habitudīēꝫ amantis adamatū. Que quidē pt̄ eſſe tripliciter. Qn̄qꝫamatū eſt pn̄s amati. et tūc iaꝫ queritur.Qn̄qꝫ eſt pn̄s ſed eſt poſſibile ip̄m adipiſci: et tūc etiā querit̉. Qn̄qꝫ at̄ eſt poſſibile ip̄m adipiſci. ſed eſt eleuatū ſupͣ facultateꝫ adipiſcentis. ita vt ſtatim haberi poſſit: et hec eſt habitudo ſperantis ad ſperatū.ſola habitudo facit finis inquiſitōneꝫ. Et histribꝰ reſpōdet aliqͣ ī ſuꝑna bt̄itudine. ꝑfecta cognitio finis rn̄det imꝑfecte. p̄ſētia ip̄iꝰfinis reſpondet ſpei habitudini. Sed delectatio in fine pn̄ti cōſequitur dilectōnem. Etideo neceſſe eſt ad beatitudinem iſta triacurrere .ſ. viſionē eſt cognitio ꝑfecta intelligibilis finis. cōprehēſionē importat pn̄tiāfinis. delectatōeꝫ ſeu fruitionē importatetatōnem rei amātis ī amato. Et de ꝯprehenſione dīc Apl̓s. j. ad Corin. ix. Sic currite vtcōp̄hēdatis. Spūalis at̄ curſus terminat̉ adbeatitudineꝫ. Cōprehēſio tn̄ ẜm Tho. dr̄ dupliciter. Uno modo incluſio ꝯprehēſi ī ꝯphēdēte. Et ſic om̄e qd̓ ꝯprehēdit̉ a finito eſt fini. Un̄ hoc modo deꝰ pt̄ ꝯp̄hēdi ab aliqͦ ītellectu creato. Alio cōp̄henſio nil aliud

noīat niſi tentōeꝫ alicꝰ rei. pͥncipal̓r hr̄:ſic̄ aliqͥs ꝯſequēs aliquē. dr̄ em̄ ꝯp̄hendere qn̄tenet. Et ſic bt̄i ꝯp̄hendūt. Ip̄a at̄ cōp̄henſio eſt alia aliqͣ oꝑatio p̄ter viſionē. Sed ēquedā habitudo ad finē iam habitū. Un̄ ipſapiſio vel res viſa ẜm pͥncipalit̓ adeſt obiectum ꝯprehēſionis. Et ſicut ad volūtatē ꝑtinet ſpes et amor. qꝛ eiuſdē eſt amare aliquidet tēdere ī illud: ita ad volūtateꝫ ꝑtinetprehēſio et delectatio. qꝛ eiuſdē eſt hr̄e aliqͥdquieſcere ī illo. Sciendū etiaꝫ rectitudovolūtatis requirit̉ ad bt̄itudinē antecedent̉ ꝯſequēter. An̄cedēter qꝛ ſicut materia noncōſequit̉ for̄am niſi ſit debito diſpoſita adformā: ita nihil pt̄ cōſequi finē niſi ſit debitomodo ordinatū ad ip̄m. Un̄ nullꝰ pōt ad beatitudinē ꝑuenire niſi habeat rectitudinē volūtatis rectitudo exiſtat debitū ordinemad vltimū finē. Cōſequēt̉ at̄ requirit̉ qꝛ ſicutdictū eſt bt̄itudo vltima ꝯſiſtit ī viſione diuine eſſentie eſt ip̄a eſſentia bonitatis. Et itavoluntasⁱ videntis dei eſſentiaꝫ ex neceſſitateamat deū. Sicut volūtas vidētis deum exnccͣitate amat quicqͥd amat ſubcōi rōne bōiquaꝫ nouit. Et hocip̄m eſt qd̓ facit volūtateꝫrectaꝫ. Un̄ eſſꝫ bt̄itudo ſn̄ recta volūtate. Ad beatitudineꝫ ꝑfe .§. v.ctam hoīs reqͥrit̉ corpꝰ eius adeſſe. ſed adbn̄ eſſe et corpꝰ ꝑfecte diſpoſituꝫ. Pro cuiꝰ declaratōne dīc. bTho. prima ſcd̓e. q. iiij. aliqͥpoſuerūt bt̄itudo ꝑfct̄a ꝯſiſtit ī dei viſione. pt̄ aīe aduenire ſn̄ corꝑe exn̄ti: dicētes aīe ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate ad illā bt̄itudinē ꝑueniūt uſqꝫ ad diē iudici qn̄ reaſſumentcorpora. Qd̓ apparet eſſe falſū: et autoritateet rōne. Autoritate quideꝫ qꝛ dicit Apl̓s. ij. adCor̄. v. Ꝙͣdiu ſumꝰ ī corꝑe ꝑegrinamur a domino. Et que ſit ꝑegrinatōis on̄dit dicēs.Per fideꝫ .n. ambulamꝰ ſpeciē. Ex apparet. ꝙͣdiu qͥs ambulat fidē ſpecieꝫcarēs viſione diuine eſſentie. nōdū eſt deoſens. Aīe at̄ ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate ſūt deoſentes. Audemꝰ at̄ et bonā volūtatē habemꝰꝑegrinari a corꝑe pn̄tes eſſe ad dn̄m. Vndemaīfeſtū eſt aīe ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate. ambulāt ſpēꝫ vidētes dei eſſentiā ī eſt bt̄itudo vera. Apparet hoc rōne. intellectꝰ adſui oꝑatōneꝫ indiget corꝑe niſi ꝓpter fātaſmata in qͥbꝰ intelligibilē veritatē intuetur.Manifeſtū eſt at̄ diuina eſſentia per fantaſmata vide̓i p̄t̄: ex eo videlꝫ qꝛ materialiaſunt: deus aūt pure immaterialis. Un̄ cum īviſione diuine eſſentie conſiſtat perfecta hominis beatitudo. depēdet a corpore ip̄a beatitudo homīs. et per ꝯſequēs ſn̄ corpore pōteſſe aīa beata. Ad qd̓ etiā facit qd̓ dr̄ Apoca.xiiij. Beati mortui in domino moriuntur. Sciendū tn̄ ad ꝑfectōneꝫ alicuiꝰ rei dupliciter aliquid ꝑtinet. Uno ad ꝯſtituen-