¶ Capitulum¶ Septimum
conſequit̉ eam. Item notanda eſt dr̄ia interappetitū ſenſitiuū ⁊ intellectiuū circa delectationē. Nā app̄hēſio ſēſitiua quā ſeqͥt̉ appetitꝰſenſitiuus. non attingit ad cōeꝫ ratōnē boni.ſed ad aliqd̓ ꝑticulare quod eſt delectabile: etideo ẜm appetitū ſēſitiuū qͥ eſt ī aīalibꝰ. oꝑatōnes querūt̉ ꝓpter delectatōeꝫ. Et natura inoperatōnibꝰ neceſſarijs ad cōſeruatōneꝫ indiuidui et ſpēi delectationes appoſuit. vt hmōioꝑatōnes ab aīalibꝰ nō negligāt̉. Sed intellectus apprehendit vniuerſaleꝫ rōnem boni.ad cuiꝰ conſecutōnem ſequit̉ delectatio. Undeprincipaliꝰ intēdit bonū ꝙͣ delectatōem. Nō ēaūt aliquid extimādū ſimpliciter ẜm ordinēſenſitiui appetitꝰ. ſed magis ẜm ordinē intellectiui appetitꝰ. Item nō obſtat ꝙ delectatioſeu fruitio ſuccedit caritati et viſio fidei: ſedmaiorē caritas fide. gͦ potior videt̉ delectatō.Naꝫ caritas cū nō querat bonū dilectū ꝓpterdelectatōeꝫ. ẜm hoc eſt ei ꝯueniēs vt delectet̉ī bono adepto qd̓ amat: ideo delectatio nō reſpōdet caritati vt finis. Tūc em̄ ꝓcederet rō.ſꝫ magis viſio reſpōde̓t caritati ꝑ quaꝫ viſionem finis fit ei preſens.¶ Ꝙ ad beatitudinem.§. iiij.ꝑfectā requirit̉ etiā ꝯprehēſio. Qd̓ ſic ꝓbat. bTho. vbi ſupͣ. Cū bt̄itudo cōſiſtat ī ꝯſecutōnevltimi finis: ea que requirūt̉ ad beatitudinē.ſūt cōſiderāda ex ip̄o ordine ad finem. Ad finem at̄ intelligibileꝫ ordinat̉ homo ꝑtim perintellectū. partim ꝑ volūtatem. Per intellectum quideꝫ inꝙͣtum ī intellectu pexiſtit aliqͣcognitio finis imꝑfecta. Per voluntatē aūt.Primo quidē ꝑ amorē qͥ eſt motꝰ volūtatis īaliquid. Scd̓o ꝑ realē habitudīēꝫ amantis adamatū. Que quidē pt̄ eſſe tripliciter. Qn̄qꝫ eīamatū eſt pn̄s amati. et tūc iaꝫ nō queritur.Qn̄qꝫ nō eſt pn̄s ſed nō eſt poſſibile ip̄m adipiſci: et tūc etiā nō querit̉. Qn̄qꝫ at̄ eſt poſſibile ip̄m adipiſci. ſed eſt eleuatū ſupͣ facultateꝫ adipiſcentis. ita vt ſtatim haberi nō poſſit: et hec eſt habitudo ſperantis ad ſperatū. q̄ſola habitudo facit finis inquiſitōneꝫ. Et histribꝰ reſpōdet aliqͣ ī ſuꝑna bt̄itudine. Nā ꝑfecta cognitio finis rn̄det imꝑfecte. p̄ſētia ip̄iꝰfinis reſpondet ſpei habitudini. Sed delectatio in fine iā pn̄ti cōſequitur dilectōnem. Etideo neceſſe eſt ad beatitudinem iſta tria cōcurrere .ſ. viſionē q̄ eſt cognitio ꝑfecta intelligibilis finis. cōprehēſionē q̄ importat pn̄tiāfinis. delectatōeꝫ ſeu fruitionē q̄ importat qͥetatōnem rei amātis ī amato. Et de ꝯprehenſione dīc Apl̓s. j. ad Corin. ix. Sic currite vtcōp̄hēdatis. Spūalis at̄ curſus terminat̉ adbeatitudineꝫ. Cōprehēſio tn̄ ẜm Tho. dr̄ dupliciter. Uno modo incluſio ꝯprehēſi ī ꝯphēdēte. Et ſic om̄e qd̓ ꝯprehēdit̉ a finito eſt finitū. Un̄ hoc modo deꝰ nō pt̄ ꝯp̄hēdi ab aliqͦ ītellectu creato. Alio mō cōp̄henſio nil aliud
noīat niſi tentōeꝫ alicꝰ rei. q̄ iā pͥncipal̓r hr̄:ſic̄ aliqͥs ꝯſequēs aliquē. dr̄ em̄ ꝯp̄hendere qn̄tenet eū. Et ſic bt̄i ꝯp̄hendūt. Ip̄a at̄ cōp̄henſio nō eſt alia aliqͣ oꝑatio p̄ter viſionē. Sed ēquedā habitudo ad finē iam habitū. Un̄ ipſapiſio vel res viſa ẜm ꝙ pͥncipalit̓ adeſt obiectum ꝯprehēſionis. Et ſicut ad volūtatē ꝑtinet ſpes et amor. qꝛ eiuſdē eſt amare aliquidet tēdere ī illud: ita ad volūtateꝫ ꝑtinet ⁊ cōprehēſio et delectatio. qꝛ eiuſdē eſt hr̄e aliqͥd ⁊quieſcere ī illo. ¶ Sciendū etiaꝫ ꝙ rectitudovolūtatis requirit̉ ad bt̄itudinē antecedent̉⁊ ꝯſequēter. An̄cedēter qꝛ ſicut materia noncōſequit̉ for̄am niſi ſit debito mō diſpoſita adformā: ita nihil pt̄ cōſequi finē niſi ſit debitomodo ordinatū ad ip̄m. Un̄ nullꝰ pōt ad beatitudinē ꝑuenire niſi habeat rectitudinē volūtatis q̄ rectitudo exiſtat ꝑ debitū ordinemad vltimū finē. Cōſequēt̉ at̄ requirit̉ qꝛ ſicutdictū eſt bt̄itudo vltima ꝯſiſtit ī viſione diuine eſſentie q̄ eſt ip̄a eſſentia bonitatis. Et itavoluntasⁱ videntis dei eſſentiaꝫ ex neceſſitateamat deū. Sicut volūtas nō vidētis deum exnccͣitate amat quicqͥd amat ſubcōi rōne bōiquaꝫ nouit. Et hocip̄m eſt qd̓ facit volūtateꝫrectaꝫ. Un̄ nō eſſꝫ bt̄itudo ſn̄ recta volūtate.¶ Ad beatitudineꝫ ꝑfe .§. v.ctam hoīs nō reqͥrit̉ corpꝰ eius adeſſe. ſed adbn̄ eſſe et corpꝰ ꝑfecte diſpoſituꝫ. Pro cuiꝰ declaratōne dīc. bTho. prima ſcd̓e. q. iiij. ꝙ aliqͥpoſuerūt ꝙ bt̄itudo ꝑfct̄a q̄ ꝯſiſtit ī dei viſione. nō pt̄ aīe aduenire ſn̄ corꝑe exn̄ti: dicētesꝙ aīe ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate ad illā bt̄itudinēnō ꝑueniūt uſqꝫ ad diē iudici qn̄ reaſſumentcorpora. Qd̓ apparet eſſe falſū: et autoritateet rōne. Autoritate quideꝫ qꝛ dicit Apl̓s. ij. adCor̄. v. Ꝙͣdiu ſumꝰ ī corꝑe ꝑegrinamur a domino. Et que ſit rō ꝑegrinatōis on̄dit dicēs.Per fideꝫ .n. ambulamꝰ nō ꝑ ſpeciē. Ex qͦ apparet. ꝙ ꝙͣdiu qͥs ambulat ꝑ fidē nō ꝑ ſpecieꝫcarēs viſione diuine eſſentie. nōdū eſt deo p̄ſens. Aīe at̄ ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate ſūt deo p̄ſentes. Audemꝰ at̄ et bonā volūtatē habemꝰꝑegrinari a corꝑe ⁊ pn̄tes eſſe ad dn̄m. Vndemaīfeſtū eſt ꝙ aīe ſct̄oꝝ a corꝑibꝰ ſeꝑate. ambulāt ꝑ ſpēꝫ vidētes dei eſſentiā ī qͦ eſt bt̄itudo vera. Apparet ⁊ hoc rōne. Nā intellectꝰ adſui oꝑatōneꝫ nō indiget corꝑe niſi ꝓpter fātaſmata in qͥbꝰ intelligibilē veritatē intuetur.Manifeſtū eſt at̄ ꝙ diuina eſſentia per fantaſmata vide̓i nō p̄t̄: ex eo videlꝫ qꝛ materialiaſunt: deus aūt pure immaterialis. Un̄ cum īviſione diuine eſſentie conſiſtat perfecta hominis beatitudo. nō depēdet a corpore ip̄a beatitudo homīs. et per ꝯſequēs ſn̄ corpore pōteſſe aīa beata. Ad qd̓ etiā facit qd̓ dr̄ Apoca.xiiij. Beati mortui qͥ in domino moriuntur.¶ Sciendū tn̄ ꝙ ad ꝑfectōneꝫ alicuiꝰ rei dupliciter aliquid ꝑtinet. Uno mō ad ꝯſtituen-