¶ Titulus¶ Septimus

ſoluent̉ peccata tua .i. dimittēt̉. ſicut ſoluiturcera ad ignē et glaties ad ſolē. Et ad colo. iijDonātes īuicē. ſiqͥs aduerſus aliquē habꝫ q̄relā: ſicut et xp̄c donauit nob̓. ¶ Tertia miſericordia ē in ſubleuādo īopiā. Un̄ dicit. Dateſcꝫ elemoſinā et dabit̉ vobis miſericordia elemoſine ml̓tiplicis. ꝓuer. xiiij. Qui miſereturpauꝑi .ſ. dando elemoſinaꝫ. beatꝰ erit. hÿlariIntantū deꝰ beniuolētie nr̄e ī oēs delectat̉ aſfectu. vt ſuā miſericordiā ſolū miſericordibꝰſit daturꝰ. eccͣi. xxix. Cōclude elemoſinā in ſinu pauꝑis .i. da occulte nō ꝓpter laudē hūanāet ip̄a orabit ꝓ te .ſ. pauꝑ cui dabis. Date gͦ etdabit̉ vob̓. Et quid det̉ on̄dit ip̄e deꝰ ī euāgelio eodē: dicēs. Menſurā bonā ꝯfertam coagitatam et ſupereffluentē dabunt in ſinum veſtrum .ſ. pater et filius ⁊ ſpirituſſāctꝰ .ſ. a quoomne datū optimum. dabunt ꝓ elemoſina data ex miſericordia: et mēſura bona pt̄ referriad bona tꝑalia que multiplicant̉ hominibusdantibꝰ elemoſinas largas. vt dicitur ī ꝓuer.Honora deū de tua ſubſtātia .ſ. dando pauꝑivt impleantur horrea tua et vino torculariaredūdabūt. Exemplū legit̉. ꝙ ī qͦdā monaſterio. cū dabant̉ ibi habūdāter elemoſine pauperibus. habundabant monachi multum intemporalibus. In proceſſu tēporis ceperuntdeſiſtere ab hoc opere miſericordie: et monaſteriū etiā defitiebat in redditibus. Et cū quidā ꝯquererent̉ de hꝰ defectu: dixit eis qͥdā ſāctus hō. Duo fr̄es ſūt quos habebatis in iſtomonaſterio. Unus dicebatur date: et aliꝰ dabitur vobis. Iſti ſemper volunt ſimul manēSed vos emiſiſtis date: et ideo alius .ſ. dabit̉noluit manere vobiſcum ſed receſſit. Iō gͦ indigetis qꝛ non vtimini miſericordiaꝫ ad pauꝑes. Secūdo menſurā coagitatā. id eſt calcatam dabunt in ſinum veſtrum. id eſt mentempeſtram quo ad bona ſpiritualia. quia vt dr̄ꝓuer. xiij. Miſericordia ⁊ veritate redimituriniquitas. Et ꝑ ip̄am etiā miſericordie elemoſinā diſponit̉ et auget̉ ad gratiam. Sicut patet ꝑ exemplū in vitiſpatrū ī legenda macharij de illo ſimphoniaco. qui ex eo ꝙ fecit miſericordiā defēdendo virginē a ſotijs ne eā opprimerēt: et reducēdo ad ſuos: et mulierem inuētam in deſerto quaſi deſperatam. pro detentōeviri et filioꝝ ī carceribus pro debitis: ip̄e refocillauit et debita ſoluit. Machario fuit r̄uelatū. ꝙ futurus eſſet ſocius eius in gloria. Etſic ex illa miſericordia inductus eſt ammonitōne macharij ad deſerendū ſeculum et ſeruiēdum deo. Tertio mēſurā ꝯuertam. id eſt culmā quo ad gloriam anime excedentem capacitatē meritorum eius. Quarto ſupereffluentem .i. trabocanteꝫ quo ad gloriam corporis.quę ꝓcedit ab anima ſeu ab anime gloria redūdantē in corpus. Miſericordibꝰ em̄ diceturin vltima reſurrectione. Uenite benedicti patris mei percipite regnum ⁊cͣ.

Beati mūdo corde quo. §. vj.niā ip̄i deū vid̓būt. math̓. v. Cōueniēter ſextoloco ponit̉ beatitudo de mūbitia cordis. quiaſexto die hō formatus ē ad ÿmaginē dei. quequidē ꝑ peccatū obtenebrata erat in homine.Sꝫ īmūditia cordis reformat̉ ꝑ gratiā. Namÿmaginem dei quā hō ꝑ culpā ſexta die amiſit. xp̄c ſexta mūdi etate r̄ſtituit: ⁊ mūdis corde infudit ꝑ gratiā. Męrito gͦ poſt p̄dicta ſeq̄tur beatitudo de mūditia. qꝛ niſi pͥus illa quīqꝫ habeant̉: mūdū cor ī hoīe n̄ creat̉. Un̄ ambro. Qui miſericordiam defert miſericordiamamittit: niſi mūdo corde miſereat̉. Quia enīvt ait criſoſt. Multi miſerent̉: ſꝫ impudica agunt: eſtimātes ſuffice̓ miſericordiā: oſtenditꝙ nō ſufficit miſereri ⁊ īpudica agere: ⁊ ideoaddidit de mūditia: dicēs. Beati mūdo corde.Et nota ꝙ nō dicit mūdi ī exterioribꝰ vel ī corpore. Cōtra qͦs xp̄c ait math̓. xxiij. Ue vobisſcribe et pharizei qͥ mūdatis qd̓ deforis ē: ītusaūt pleni eſtis rapina ⁊ īmunditia .ſ. cogitationū. criſo. ſuꝑ math̓. Cū deꝰ neqꝫ corꝑis mūditiā laudet nec ſordes ꝯdēnet. pone tn̄ ꝙ deusodit ſordes corpoꝝ. veſtimentoꝝ et baſorum.que neceſſe ē vt ip̄o vſu ſordident̉. quātomagis ſordes ꝯſcīe horret. quā ſi volumꝰ ſempermūdā ẜuamꝰ. Dicit gͦ. beati mūdo nō corꝑe:ſꝫ corde. ¶ Hec aūt mūditia ī tribꝰ ītelligiturPrimo vt mūda ſit rōnalis ab errore male inſtruēte. Secūdo vt mūda ſit ꝯcupiſcibilis abamore male īflāmāte. Tertio vt mūba ſit iraſcibilis a timore male hūiliāte. Debet munditia eē in intellectu a tribꝰ. videlicet. Primo aduplicitate intētionis. Secūdo a falſitate opinionis. Tertio a prauitate cogitatōis. Ꝙͣtuꝫad primū qui ſimulatam habet intentionem.vt qui facit aliquid malo fine. vel qui vnū hꝫin corde et aliud in ore ſeu opere: nō ē beatſed miſer. eccͣi. ij. Ue duplici corde Et iteꝝ. Uepeccatori ingredienti terrā duabus vijs. Hocagit ẜm rabanū. qui mala facit et bona ſꝑat.vel qͥ ſectat̉ oꝑa carnis: et ſāctificatōeꝫ ſpūsſe ꝑfice̓ arbitrat̉. Uel qui qͦ ad exteriorā viaꝫgradit̉ paradiſi .ſ. agēdo oꝑa de genere bonorū. qͦ ad interiora īcedit per viam inferni. hiere. iiij. Laua a malitia .ſ. intētionis cor tuumSecundo debet intellectus eſſe mundus a faſitate opinionis. vt nil ſentiat contra veritatem fidei. ſicut diſcipuli qui videntes xp̄m reſuſcitatum extimabant fantaſma eſſe. Undexp̄c ait. Quid turbati eſtis. et cogitationes aſcendunt. ſcꝫ ab inferis in corda veſtra. actu.Fide purificans corda eorum. ſcꝫ ab erroribꝰTerto debet eſſe rationalis munda a prauitate cogitatōnis. math̓. xv. Ex corde exeunt cogitationes male. Furta ⁊cͣ. Et vt dicit gregorius. Nequaꝙͣ cogitatio immunda mentē maculat cum pulſat: ſed cum hanc per delectatonem ſuperat. de peni. diſtinc. iij. Unde ÿjſa. j.