¶ Capitulum¶ Sextum

iuſtitia. Secūda ē multiplicatō bonoꝝ oꝑumet meritoꝝ. q̄ mentē replēt et refitiunt ſpūalidelectatōe. Qui em̄ multū deſiderat iuſta oꝑari. qd̓ eſt eſurire: multa bona facit. nūꝙͣ quieſcit a bono oꝑe. pͣs. Pauperes eius .ſ. eccleſieſaturabo panibꝰ .i. refectōnis ſpūalis. Tertiaſacietas eſt in futuro. de qua. pͣs. Satiabor cūapparuerit gloria tua. Nā ī pn̄ti rōnalis eſurit vel ſitit pͥmaꝫ veritatē. cui dat̉ p̄libatio fidei mō. Cōcupiſcibilis eſurit ⁊ ſitit ſūmaꝫ bonitatē. cui dat̉ mō p̄libatio caritatis. Iraſcibil̓ ſūmam ſublimitateꝫ. cui dat̉ mō p̄libatioſpei. Caro eſurit et ſitit ſuā glorificatōeꝫ. ẜmillud. pͣs. Sitiuit ī te aīa mea: ꝙͣml̓tiplicitertibi caro mea. Sꝫ ī futuro rōnalis ſatiabiturviſione dei. Cōcupiſcibilis delectatōe. Iraſcibilis ſatiabit̉ fruitōne. Corpꝰ ſua glorificatōe.mat h̓. xiij. Tūc iuſti fulgebūt ſic ſol ī regnopatris mei quo ad corpus. Un̄ ÿſa. lx. Tuncvidebis quo ad rōnalē et affluēs quo ad ꝯcupiſcibilē: et mirabit̉ quo ad iraſcibilē. Et dilat abit̉ quō ad corporis glorificatōeꝫ: gl̓ia eīaīe dilatat̉ et extēdit̉ uſqꝫ ad corpus. Un̄ hÿlarius. Sitiētibus et eſuriētibus iuſtitiā: beatitudinē tribuit dn̄s: ſignificās ſāctoꝝ auiditatē ꝑfecta ī celo ſacietate repleri. Et criẜSaturabūt̉ .ſ. largitate remunerātis dei. qm̄maiora erūt p̄mia dei ꝙͣ ſanctoꝝ deſideria. Gearti ergo qui eſuriunt ⁊cͣ.¶ Geati miſericordes quo. §. v.niā ip̄i miſericordiā ꝯſequentur. math. v. Heceſt quīta beatitudo et apte ponit̉ in quīto loco. qꝛ ẜm glo. Miſericordia de p̄cedentibus naſcit̉. qn̄ .ſ. p̄ceſſerit vera hūilitas et animꝰ māſueſcat: et ſuos et alioꝝ caſus defleat ac iuſtitiaꝫ eſuriat: poſtea naſcit̉ vera miſcd̓ia. Tūcem̄ alienas miſerias facit ſuas. et ꝓ viribꝰ iuuabit. et ſi iuuādi facultas deeſt: cōpaſſio nōdeerit. Et recte pꝰ iuſtitiā ponit̉ miſericordiaqꝛ ẜm glo. ita iſte .ſ. miſcd̓ia ⁊ iuſtitia ſūt ꝯiūcte. vt vna altera debeat tꝑari. Nā iuſtitia ſine miſcd̓ia eſt crudelitas: et miſericordia ſineiuſtitia ē remiſſio et diſſolutio. Quod diffuſe declarat greg. diſ. xlv. Diſciplina. Ad miſericordiā xp̄c hortabat̉ dicens luc. vj. Eſtotemiſericordes ſicut et pater vr̄ celeſtis miſericors ē. Et rō ē. Quia beati miſericordes quoniā ip̄i miẜicordiaꝫ ꝯſequētur. Et poſte a xp̄odixit. Eſtote miſericordes. Quomō vel ī qͥbusdebemꝰ eē miſericordes: on̄dit ī eo ꝙ ſubdit .ſ.ī tribꝰ. In dādo ſententiaꝫ. Un̄ ſubdit. Noliteiudicare et nō iudicabimi. In ꝯdonādo. Undeſubdit. Dimittite et dimittemini. In ſubleuādo inopiā. Un̄ dicit. Date et dabit̉ vobis. Etī oībus his eſt miſericors pater celeſtis. ad eos qui faciūt miſericordiā. Beati gͦ miſericordes qm̄ miſericordiā ꝯſequentur. ¶ Prima gͦmiſericordia qua debemꝰ vti ad ꝓximū ē ī iudicādo. Un̄ dicit hiero. Miſericordia hic nonſo

lū intelligitur in elemoſinis: ſed in oī peccato fratris. vt alter alteriꝰ onera portemꝰ. iobxix. Miſe remini mei miſeremini mei ſaltē vosamici mei. Quare me perſequimini ſicut deꝰ.et carnibꝰ meis ſaturamini ⁊cͣ. Miſericordia ēꝯpaſſio ſuꝑ aliena miſeria. Maxīa miſeria ēpeccatū. Cū gͦ videt qͥs ꝓximū aliquid face̓ qd̓habet ſpeꝫ mali. ſi nō eſt certus: non debꝫ iudicare eū. ſicut nec deus qui omnia nouit noluit iudicare facta zodomoꝝ niſi prius videret clare. Uadā inquit et videbo ſi clamoremqui venit ad me oꝑe impleant. gen̄. xix. Sꝫ etſi a malo culpe defectus excuſari nō pt̄. ꝓximus in actu ſuo excuſat intentionē: ꝯſideratfragilitatē. experitur in ſe malorū temptatō.nem. et ſic ut vellet ſibi miſereri: ita et miſeretur ꝓximo. Si etiā habet de ip̄o iudicare. miſericordia vtatur ī alleuiando penā. conſiderans qd̓ ait iacobus in canonica ſua. Iuditiuꝫ ſine miſericordia fiet illi. qui nō fecit miſericordiā. Sed nō ſic multi faciūt etiā qͥ videntur amici: ſꝫ ſunt ꝓmpti ad iuditia temerariaet feſtucas in alieno ocl̓o vident. nō ſuas trabes. vt ſcribit̉ ī euāgelio luce. vj. Sua crimina alleuiāt et excuſāt. aliena aggrauāt et ꝑſequūtur .ſ. appetēdo et querēdo punitōeꝫ vt deid eſt ac ſi ip̄i eēnt īnocētes et nō īdigētes ⁊ ip̄imiſericordia. ex miſerijs ſuis et carnibꝰ ſaturant̉ crudelitatē .ſ. exercendo. Beati gͦ miſericordes in iudicando. nō temerarie. nō ſuſpitōſe. nō vſurpatiue: ſꝫ pie et excompaſſione:qm̄ et ip̄i miſericordiā ꝯſequēt̉ cū iudicabūt̉a deo. ¶ Secūda miſericordia ē ī ꝯdonandoīiuriā. Un̄ dicit. Dimittite .ſ. īiurias vob̓ factas: et dimittemī. ꝓuer. xxij. Qui ꝓnus ē admiſericordiā benedicet̉ a dn̄o. augꝰ. dicit tibideꝰ. dimitte et dimittet̉ tibi. dimiſi pͥus dimitte vel poſtea. Nā ſi nō dimiſeris reuocabo te.et quicquid dimiſerā: replicabo tibi. de. pe. di.iiij. pͣs. quō miſeret̉ pater filioꝝ miſertꝰ ē detimētibꝰ ſe. Pater carnalis. ꝙͣuis filiꝰ multociēs faciat ꝯͣ ordinatōes ſuas. tn̄ ꝑcit ſibi ꝯpatiēs. Ita et deus dimittit .ſ. īiurias ſibi īnumeras quottidie a nobis factas. Un̄ ambroſi. inpaſſione xp̄i. Libenter ignoſco .ſ. īiurias mihi factas: ꝓmpte īdulgeo miſericordiā maloꝙͣ ſacrifitiū. de pe. di. j. Exemplū ī paulo qͥ aitde ſeip̄o. Qui pͥus ſui blaſphemꝰ et ꝯtumelioſus perſecutor .ſ. xp̄i et fideliū: ſꝫ miſericordiāꝯſecutꝰ. j. ad thi. j. Et ī euāgelio ip̄o vbi manbat miſd̓iaꝫ: dicit. Nō ē diſcipulꝰ ſuꝑ magiſtꝝperfectus aūt oīs erit ſi ſit ſicut magiſter eixp̄c ē magiſter qui quātas iniurias ſuſtinuerit et ꝙͣmiſericorditer īdulſerit: patet ī paſſion eiꝰ. Beati gͦ miſericordes qm̄ ip̄i miſericordiam conſequentur. ſcilicet remiſſionemſuorum peccatorum. Vnde dr̄ eccͣi. xxviij. Relīque ꝓximo nocēti te. i. tibi. nō dicit qui nocuit tibi: ſꝫ nocēti pͥncipalit̓ quando vltōis iraſolet magis ferueſcere: et tūc deprecanti tibi