¶ Capitulum¶ Sextum

dic in qua via habitet lux .i. ī cuius mentē veniēs iuſtitia impleat: et tenebraꝝ quis ſit locus .i. in quo iniquitas ceca perduret. vt ducas vnūqd̓qꝫ ad terminū ſuū .i. vt dijudices fiue is qͥ nūc iniquꝰ cernit̉ ī malis vitā finiatvel is qui iuſtus cernit̉ extremitateꝫ vite ſueiuſte ac ꝑfecte ꝯcludat. Quis iſta vel ſaltī impterritus audiat. Aultos videmꝰ qͦttidie quiiuſtitie luce reſplendent: et tamē ad finē ſuuꝫnequitiē obſcuritate tenebreſcūt. Et ecōtra.ultos tenebris pct̄oꝝ inuolutos. ad lucemvirtutuꝫ fore reuerſos. aliquos ſemꝑ ī bonisꝑmane̓: alios ſemꝑ ī malis. Exēpla. Illa gentilitas deo auerſa: luce iuſtitie ꝑfuſa eſt: ⁊ iudea dudū dilecta derelicta eſt. Latro de cruce trāſiuit in regnū. Iudas d̓ apl̓atus gloriademerſus eſt in tartarū. Alius latro cū xp̄ocrucifixus ꝑſeuerās in malo. inductꝰ ē ad infernū. Alij apl̓i ꝑmanētes in ſancto ꝓpoſito ꝑuenerūt ad regnū. Hec dei iuditia ꝯſideransapoſtolus vas electōis raptꝰ ad tertiū celumde ſeip̄o timēs et hūiliās ait. Caſtigo corpusmeū et in ſeruitutē redigo. ne cū alijs p̄dicauerim ip̄e reprobꝰ īueniar. Iccirco aūt dn̄s īterrogat Iob. Si nouit finē bonū vel malumquē habituri ſūt luminoſi iuſti. vel tenebroſipeccatores: dicēs. Indica mihi ⁊cͣ. Ut alioruꝫfinē cognoſcere nō valēs: ad ſuū finē recurrat. quia ſicut alioꝝ: ita nec ſuū neſcit. Et inde neſciēs finē ſuū: timeat. timēs: hūiliat. humiliatꝰ: de actibꝰ ſuis nō ſe extollat. et nō elatus ſpū ſuꝑbie: ī arce gratie ꝑſiſtat. Beati gͦpauꝑes ſpū .i. humiles. qm̄ ip̄oꝝ humiliū ē regnū celoꝝ. qꝛ vt dr̄ ꝓuer. xxix. Humilē ſpiritiſuſcipiet gloria. Ul̓ dicunt̉ pauꝑes ſpū .i. aīoqui .ſ. omnino nihil ſe habe̓ putāt. nec ſeip̄osnec corpus. nec animaꝫ nec mēbra: ſꝫ omniavt ꝯmodata habēt: et vt alienis vtūtur. heccriẜ. Et ꝑtinet ad ꝑfectā hūilitatē. vel etiā regnū celoꝝ .i. p̄ſidentiā in eccleſia. dan̄. iiij. Dominat̉ altiſſimꝰ in regno hominū. et cuicūqꝫvoluerit: dabit illud: et hūilimuꝫ ꝯſtituet ſuꝑeū. Exemplū de petro apl̓o. ābroſio. nicolao.gregorio et alijs. ¶ Secūdo dicit̉ pauꝑ ſpiritu .i. voluntate. Sunt em̄ aliqui pauꝑes neceſſitate et coacti. qui .ſ. indigent rebus neceſſarijs. Et quia nō habent: deſiderant et murmurant male ꝯtenti de ſua pauꝑtate impaciētes. Iſti nō ſūt beati ſed miſeri et reprobi. qͥanō pauꝑes ſpiritu .i. volūtate. Alij ſūt pauꝑes rebus tꝑalibus: ſꝫ patienter ferūt ſuampauꝑtatē: nō murmurātes: ſꝫ deū laudantesEt iſtis pauꝑtas ē ad meritū rōe pacīe. vt dicit ambro. di. xlvij. Sicut hi. qualis fuit lazarus mēdicus. qui moriēs portatꝰ eſt ab angelis in ſinu abrahe vt ſcribitur luce. xvj. Tertij ſūt pauꝑes affectu: ⁊ ſi diuites ſubſtātia .i.nō habētes affectū īordinatū ad t̓ rena q̄ poſſidēt habūdāter. vt abrahā. de quo ſcribitur ꝙerat diues in poſſeſſione auri et argēti. Et ſā

ctus ludouicꝰ rex frātie. et grego. magnꝰ. Etper contrariū ad iſtā pauꝑtatē dicit̉. Impoſſibile ē diuitē intrare in regnū celorū. math̓.xix. Loquit̉ em̄ d̓ eo diuite qui habet affct̄minordinatū ad ea q̄ poſſidet. ponēs finē ſuuꝫī diuitijs. Iſti gͦ qꝛ pauꝑes ſūt ſpū .i. affectu.etſi diuites rebꝰ ſūt beati. ¶ Tertio dr̄ pauꝑſpū. qͥ ex feruore ꝑfectōis omnibꝰ ſe expropriat affectu et effectu. vt veri religioſi. Un̄ criſſuꝑ hec in omel̓. Illos pauꝑes beatificat. quiſpū .i. ꝓpter ſpiritūſāctū ſe bonis ꝓprijs priuātIacobi. Nonne pauꝑes dn̄s eligit diuites ī fine et heredes regni. Iſtud auteꝫ nō fit niſi exmagno feruore ſpiritus. de quo ſpū ait. apl̓s.Spiritū nolite extinguere .i. feruorem. Extīguit̉ aūt cū quis abrenūtians ſeculo incipitpone̓ affectū ad tꝑalia videlicet ad vilia et ꝑua. Crathon ph̓us docuit duos iuuenes diſcipulos ſuos ꝯtemnere mundū et effici pauꝑesfrāgēdo ⁊ cōminuēdo lapides p̄cioſos magnivaloris in ꝯſpectu ppl̓i. Sꝫ nō eē verā pauꝑtatem iſtam. quia nō ſpiritu .i. ꝓpter ſpirituꝫſed ꝓpter gloriā mundi. Unde nec deo gratamoſtendit ioh̓. euāgeliſta vt habetur in legendaeiꝰ. Illi aūt qui ſūt veri pauꝑes ſpū ꝑ ꝑfectūꝯtemptū terrenoꝝ. vt dn̄icus. frāciſcus. ⁊ pͥet ꝑfectius apoſtoli: iſtoꝝ eſt regnū celorumQuinīmo ſūt futuri iudices aſſeſſores cū xp̄oin vltimo iuditio Iob. Pauꝑibus tribuit iuditiū .i. pt̄atem iudicandi .ſ. aſſeſſorie. Unde ⁊xp̄c dixit apoſtolis. math̓. xix. Uos qͥ reliquiſtis omnia et ſecuti eſtis me. ſedebitis ſuꝑ ſedes duodecī iudicātes duodecī tribꝰ iſrl̓. Sīcꝑ duodecī tribꝰ intelligūtur omnes iudicandiita ꝑ ſedētes in duodecī ſedibꝰ ītelligūt̉ oēs ꝑfecti pauꝑes qui cū xp̄o iudicabūt. ẜm aug.¶ Beati mites quoniā ipſi. §. ijpoſſidebūt terrā. Poſt beatitudineꝫ pauꝑtatis: ſeqͥt̉ ſecūda beatitudo .ſ. mititatis vel māſuetudinis. Qui em̄ pauꝑ ē: multis laceſſit̉ īiurijs. et ideo neceſſarium eſt ꝙ ſit mitis. Un̄ambro. ſuper lucam. Cum ſimplicitate ꝯtemptus fuero inops: ſupereſt vt mores meos tēperem. Quid eniꝫ mihi prodeſt carere temporalibus niſi fuero mitis? Ubi notandū. ꝙ mitis et manſuetus idem ſunt ẜm rem: ſed differunt rationē. Nam mitis eſt qui alios offendentes tolerat. Unde papias. Mitis eſt lenis ⁊ad ſuſtinendum iniuriam. tacens quaſi mutus. Manſuetus eſt qui manu aſſuetus eſt. qͥnulli iniuriam irrogat. Uel ſic. Mitis eſt quinulla animi accenſione turbatur: ſed in tranquillitate animi et bonitate iugiter perſeuerat. Manſuetus autem eſt cui facile eſt ſuſtinere. non malum pro malo reddere: et ſic mitis dicitur in affectu manſuetus ī effectu. Cōmuniter autē ſumuntur pro eodem. vt ſynonima. Et ſumuntur tribus modis. Primo ſicitis eſt queꝫ mentis amaritudo non afficit