¶ Capitulum¶ Quintum
vt ſupͣ dictū ē. beatitudo eſt vltimus finis humane vite. dr̄ aūt qͥs iā finē habe̓ ꝓpter ſpemfinis obtinēdi. Un̄ et ẜm ph̓m ī pͥmo ethicoꝝpueros dicimꝰ bt̄os ꝓpter ſpeꝫ. Et apl̓s ad ro.viij. ait. Spe ſalui facti ſumꝰ. Spes aūt de fine ꝯſequēdi exurgit ex hoc. ꝙ hō ꝯuenientermouet̉ ad finē ⁊ appropīquat ad ip̄m. qd̓ vtiqꝫ fit ꝑ aliquā actionē. Ad finē aūt beatitudinis mouetur aliquis et appropinquat ꝑ actōnes donorū. ſi loquamur de beatitudine eterna. ad quā rō nō ſufficit: ſꝫ ī eā ducit ſpūſſāctus. ad cuius ſequelā et obedientiā ꝑ dona ꝑfitimur. Et ideo beatitudines diſtinguūtur avirtutibus et donis: nō ſicut diuerſi habitꝰ diſtincti ab eis: ſꝫ ſicut actus diſtinguit̉ ab habitibus ¶ Diſtinguit̉ aūt hic oꝑatō in ſepteꝫꝑtes. que ſūt. Pauꝑtas ſpiritus. mititas. luctꝰ. eſuries et ſitis iuſtitie. miſericordia. mūditia cordis. pacificatio. q̄ habentur math̓. v. Etꝙͣuis iuſtitia et miſericordia et mititas .i. māſuetudo hic numerata videant̉ eē v̓tutes: attribuūt̉ tn̄ donis. qꝛ etiā donata ſint ꝑfectiora v̓tutibꝰ cardinalibꝰ. ꝑfitiūt em̄ hominē circa oīa q̄ ꝑfitiūt ip̄e v̓tutes. Et ſic non hic ſigͣtur habitus illarū virtutum: ſed actus donorum a ſpirituſācto ꝓcedentes.Sunt auteꝫ ſeptē beatitu §. j.dines ſicut ſeptē ſūt dona ſpirituſſācti. Undeaug. de ſermone dn̄i in monte ſingulas beatitudines ſingulis attribuit donis. videlꝫ donotimoris pauꝑtatē ſpūs. qua qͥs ſe deo hūiliatquo deijcit̉ ſuꝑbia. Dono pietatis mititatemſeu māſuetudinē. Precipue em̄ ad māſuetudinē mouet reuerētia ad deū. q̄ ꝑtinet ad pietatē. Nā pietas ē dei cultꝰ ẜm aug. hac at̄ frāgitur ira. Dono ſcīe attribuit̉ luctꝰ. qꝛ ꝑ ſcīaꝫhō cognoſcit defectꝰ ſuoꝝ actuū: ⁊ reꝝ mūdanaꝝ. vn̄ moueri hꝫ ad luctū. ẜm illud eccͣs. j.Qui addit ſcīaꝫ addit dolorē: hac aufert̉ auaritia. Dono fortitudinis. eſuries ⁊ ſitis iuſtitie. ad hāc em̄ p̄cipue mouet animi fortitudo.ſcꝫ ad oꝑa iuſtitie exercēda. ⁊ nō deſiſtenduꝫꝓpter laborē. Et hac ꝓſternit̉ accibia. Dono ꝯſilij attribuit̉ miſericordia. qꝛ ad miſeranduꝫp̄cipue mouet ꝯſiliū dei. Dan̄. iiij. Placeat tibi ꝯſiliū meū peccata tua elemoſinis redime⁊cͣ. Et hac deuīcit̉ īuidia q̄ nō habet ꝯpaſſionē. Dono ītellectꝰ attribuit̉ mūditia cordis qͦgula abijcit̉. q̄ hebetat ītellectū ꝓpter fumoſitates. Dono ſapīe. piſcatio. hac occidit̉ luxuria quia guſtata ſuauitate ſpūſſācti. qd̓ fit ꝑſapīaꝫ. deſipit oīs caro ẜm bernh̓. ¶ Ubi ſciēdū. ꝙ cū hō ꝑfitiat̉ ꝑ vitā actiuā et ꝯtēplatiua. ꝑ qͥnqꝫ dona priora ꝑficit̉ ī actiua. et actꝰdonoꝝ ip̄oꝝ qͥnqꝫ exprimūt̉ ī ip̄is meritis beatitudinuꝫ. vn̄ dr̄. Beati pauꝑes. beati mites⁊cͣ. hec em̄ ſignāt actꝰ. Sꝫ ꝑ alia duo .ſ. ītellectū et ſapīaꝫ ꝑficit̉ ī ꝯtēplatiua. Ea v̓o q̄ ꝑtinēt ad contemplatiuā vitā vel ſunt perfecta
beatitudo finalis: vel aliqua inchoatio eius.Et iō nō ponūt̉ ip̄i actꝰ ꝯtēplatiue. tāꝙͣ merita ī ip̄is beatitudinibꝰ: ſꝫ tanꝙͣ premia dū dicitur. Qm̄ ip̄i deū videbūt qͦ ad primū: et qm̄ filij dei vocabūt̉. qͦ ad ſecūdū. in quibus ꝯſiſtitbeatitudo. Ponunt̉ aūt ī ip̄is duabꝰ beatitudinibus tanꝙͣ merita effectus vite actiue. qͥbus homo diſponitur ad vitā cōtemplatiuaꝫſcꝫ mūditia cordis qua ꝑficitur in ſeip̄o. ⁊ pacificatō qua ꝑficit̉ quo ad ꝓximū. Quod aūtponit̉ ꝓ octaua beatitudine .ſ. beati qui perſecutionem paciuntur ꝓpter iuſtitiam. quoniaꝫip̄oꝝ eſt regnū celoꝝ. nō facit aliaꝫ diſtinctāde ꝑſe ab alijs: ſꝫ ē ẜm tho. vbi ſupͣ. quedā confirmatio et manifeſtatio omniū p̄cedentium.Ex hoc em̄ ꝙ aliquis ē firmatꝰ in pauꝑtate ⁊mititate ⁊ alijs ſequētibꝰ. ꝓuenit ꝙ ab his bonis ꝓpter nullam perſecutionem recedit. vndeoctaua illa ꝑtinet ad ſeptē p̄cedentes. Et ꝑſecutionem quidē paciūt̉ homines dupliciter.videlicet vel ab īfidelibus et tÿrānis exteriorēvel a prauis fidelibus ꝑ publica mala. vt habet̉. vij. q. j. §. Eſt et aliud. Itē nō eſt contra p̄dicta. quod lucas ſexto ca. referēs beatitudines a xp̄o exp̄ſſas. ponit tm̄ quatuor. qͥa ẜmtho. matheꝰ narrauit ẜmonē dn̄i factū ī mōtediſcipl̓is. vbi ſeptē expreſſit bt̄itudines quasaug. attribuit donis: tāꝙͣ ꝑfectioribus hominibus. Lucas v̓o narrat aliū ẜmonē factū turpis ī loco cāpeſtri. vn̄ beatitudīes narrāt̉ abeo ẜm capacitatē turbarū. que ſolaꝫ voluptuoſā et temporalē beatitudinem nouerāt. Un̄dn̄s ꝑ illas quatuor beatitudines expreſſas:excludit que ad p̄dictam beatitudinē terrenāꝑtinere videntur. quoruꝫ primum eſt vt beneſit homini ꝙͣtū ad habūdantiā bonoꝝ exteriorum. qd̓ excludit̉ ꝑ hoc ꝙ dicit beati pauꝑesSecundum eſt vt bene ſit homini in cibis etpotibus. quod excludit̉ cū dicitur. Beati quieſuritis. Tertiū vt bene ſit ei ꝙͣtū ad cordis iocunditatē. qd̓ tollit̉ cuꝫ dr̄. Beati qui lugent.Quartū vt bene ſit ei ꝙͣtū ad exteriorem hominū fauorē. quod aufertur cū ait. Beati eritis cū vos oderint homines. Vnde ambro. attribuit has virtutibus cardinalibus. Pauꝑtatē dicit ꝑtinere ad tꝑantiaꝫ que illecebroſanō querit eſuriem iuſtitie. quia qui eſuriuntꝯpaciuntur ⁊ ꝯpatiendo largiuntur. Fletuꝫad prudentiam cuiꝰ ē flere occidua. Pati odium hominū. quo .ſ. quis oditur ab alijs ꝓpterbonum: ad fortitudinem ꝑtinet.¶ Beatitudines autē ſeptē. §. ij.que ponunt̉ math̓. v. ꝯueniētiſſime enumerātur. ẜm. b. tho. pͥma. ſcd̓e. q. lxix. Ad cuiꝰ euidentiam conſiderandum eſt. ꝙ triplicem beatitudinem aliqui poſuerunt. Quidam enimpoſuerunt beatitudinem in vita voluptuoſaQuidam in vita actiua. Quidam in vita contemplatiua. he aūt beatitudines diuerſimode