¶ Citulus¶ Septimus

xj. q. j. ſacerdotibꝰ. Un̄ Damaſus papa qͥ fuitſct̄s. fuit infamatꝰ de adulterio. vt refert Hiero. ⁊ hr̄. ij. q. vij. §. cū balaaꝫ. in fi. Et ſimō magus r̄putatus deus a romanis. ¶ Tertia rō ēQuia beatitudo ē bonū ꝑmanēs. Unde dr̄ ſtatus. Sed gl̓a tꝑalis dr̄ quid valde tranſitoriūIſa. xl. dr̄. Om̄is caro fenū. et om̄is gl̓a eiꝰ qͣſiflos agri. qꝛ vna die apparet alia decidit ⁊ marcet. Un̄ Boetius. O gl̓a gloria. quid alid̓ es ꝙͣin milibꝰ hoīm inflatio quedā auriuꝫ. Sedechias rex hierl̓m fuit in magna gl̓a in regnoſuo. et poſtea captus excecatus ductus in babiloniā in magna ꝯfuſione Hiere. vlt. vn̄ n̄ appretiāda in ſe Greg. xj. q. iij. Inter verba laudātiū et vituꝑantiū ad mentē ſemꝑ recurrendū eſt. Etſi ibi nō inuenit̉ bonū qd̓ de nob̓ dr̄:magnā debet triſticiā generare. Si aūt ibi nōinuenimus malū qd̓ de nobis hoīes locūtur:in magnā debemus leticiā reſilire. Ueꝝ vt dīcAug. ibi in ca. Non ſunt audiendi. ad edificationē alioꝝ et tollendū ſcādalū debemus ꝯſeruare bonaꝫ famā. et cū quis p̄t debet declarareinnocētiam ſuam cū iniuſte infamatur.Ꝙ conſiſtat beatitudo in. §. v.pt̄ate ſeu dominio. ẜm Tho. pͥma ſcd̓e. q. ij. eſtīpoſſibile. et rō eſt. qꝛ pt̄as ſe habꝫ ad bonū ⁊malū. Aulti em̄ male vtūtur vt freq̄ntius. vtpatet in ſaule pͥmo rege ppl̓i dei. qui d̓ optimoeffectus ē peſſimus. Om̄es etiā reges iſrl̓ fuerūt mali reges. etiam iuda ꝓ maiori ꝑte. ſcd̓mAug. de ciui. dei. Beatitudo aūt ē purū ⁊ ꝑfectū bonum. ⁊ nō p̄t quis vti male. Magis aūtpoſſet cōſiſtere aliqua beatitudo in bono vſupt̄atis. que eſt ꝑ virtutē ꝙͣ in ip̄a poteſtate.¶ Secūda rō eſt. qꝛ beatitudo nō habꝫ anxietatem: ſꝫ delectatōnem et ſecuritatē. Poteſtasaūt terrena hꝫ plurimū anxietatis ⁊ timorisUn̄ Greg. Om̄e qd̓ hic eminet. plus meroribꝰefficitur ꝙͣ honoribꝰ gaudet. di. xiij. nerui. EtBoetius. ij. de ꝯſola. Poteſtas hūana ſolicitudinū morſus expelle̓ formidinū aculeos vitare nequit. Exēpluꝫ ponit̉ in illo dn̄o qui fecitgladiū acutū filo tenui ſuꝑ caput amici recūbentis ſecū in menſa copioſiſſime preꝑata ⁊cͣ.Tertia rō ē. qꝛ beatitudo ē bonū ꝑ ſe ſuffitiēset nō indigens alio. vt patet in .j. ethicoꝝ. itaꝙ ip̄a adepta nullum bonuꝫ deficit homini neceſſariū. Sed habita poteſtate adhuc multisindiget. al̓ miſer eſſet. nec eam tenere poſſet.Indiget eī ſeruitoribꝰ. offitialibꝰ. ⁊ multis adiutorijs. Un̄ et due poteſtates pͥncipales in eocleſia .ſ. imꝑialis ſeu regal̓. et pōtificalis. vnaindiget altera. vt dicit Ciprianus. diſ. xcvj. cūad veꝝ. Et. xxiij. q. v. c. principes. Et poteſtasimꝑialis frequenter adiuuit et defendit eccleſiā ſeu pt̄atem papalē. vt patet di. lxiij. adrianus. ⁊. c. tibi dn̄s. Et papa ꝯfirmat imꝑatorē.¶ Ꝙ in voluptatibus ꝯſi­ §. vj.ſtat beatitudo vera eſt impoſſibile. Et ratō eſt

ẜm tho. p̄ma ſcd̓e. q. ij. Quia delectatōnes ſpirituales ſūt potētiores corꝑalibꝰ. Sꝫ ī delectationibꝰ ſpūalibꝰ nō cōſiſtit pͥncipl̓r beatitudoꝑfecta. gͦ multominus in corꝑalibꝰ. Ꝙ aūt nōꝯſiſtat beatitudo pͥncipl̓r in delectatōne ſpūali. Probat̉ ꝑ hoc. qꝛ in vnaquaqꝫ re aliud ē qd̓ꝑtinet ad eſſentiā rei. aliud eſt ꝓpriū accidenseius. Sicut in hoīe aliud ē ꝙ eſt aīal rōnale.aliud ꝙ eſt riſibile. Eſt aūt ꝯſiderandū ꝙ om̄isdelectatio eſt quoddā ꝓpriū accidens. qd̓ ꝯſectur beatitudinē. vel aliquā beatitudinis ꝑtemEx hoc em̄ aliquis delectat̉ ꝙ habet aliqd̓ bonum ſibi ꝯueniēs in re vel in ſpe. vel ſolum inmemoria. Bonum aūt ꝯueniens ſi ſit ꝑfectū:ē hominis beatitudo ip̄a. Si aūt ſit imꝑfectū.eſt quedā beatitudinis ꝑticipatō. vel ꝓpinquavel remota. vel ſaltem apparēs. Un̄ manifeſtūeſt ꝙ nec ip̄a delectatio que ꝯſequit̉ bonū ꝑfectū eſt ipſa eſſentia beatitudinis: ſꝫ quoddamꝯſequēs ad ip̄am ſicut ꝑ ſe accidēs. Sꝫ ⁊ voluptas corꝑalis n̄ p̄t etiā mō p̄dicto ſequi bonūꝑfectū. nā ip̄a ſequit̉ bonū qd̓ apprehēdit ſenſus qui eſt vnitus aīe. vtens organo corꝑali.Bonū aūt qd̓ ꝑtinet ad corpus qd̓ apprehēditur ẜm ſenſum. nō p̄t eſſe ꝑfectum hoīs bonūCum em̄ ꝑs anime que eſt abſoluta. ab organō corꝑali vt intellectus. habeat quandā infinitatē reſpectu ip̄ius corꝑis ⁊ partiū aīe corpori ꝯcretaꝝ. ſicut īmaterialia ſūt quodāmōinfinita reſpectu materialiū. Naꝫ vniuerſalequod ꝯgnoſcit intellectus. eſt abſolutū a materia. ⁊ ꝯtinet ſub ſe quaſi infinita ſingulariaIdeo bonū ꝯueniēs corꝑi. qd̓ ꝑ apprehenſionēſenſus cauſat delectatōem corꝑalem. nō ē ꝑfectum bonū: ſꝫ quoddā minimū in ꝯꝑatōne adbonū aīe. Et ſic voluptas corꝑalis nō p̄t eſſeip̄a beatitudo. nec per ſe accidens beatitudīs.¶ Secūda rō eſt. quia beatitudo vera ē ꝓpriacreature rōnalis. cuius ē capax ꝑ rōnem velintellectū. Uoluptates aūt corꝑales ſūt ꝯmunes nobis ⁊ brutis. Und̓ ⁊ Boetius dicit. ꝙ ſivoluptates nos beatos effice̓ poſſēt. nihil cauſe eſt qͥn pecudes qͦꝫ beate eſſe dicātur: ſed hocabſurdū eſt dicere. Eſt aūt vehemēs appetitusbelectatōnis ſenſibilis. ꝯtingēs ex hoc. ꝙ oꝑationes ſenſuū que ſunt pͥncipia nr̄e ꝯgnitōisſūt magis ꝑceptibiles. vn̄ a pluribꝰ appetūturꝙͣ delectatōnes ſpūales. Et quia ſūt magis nōte. iō ſūpſerūt ſibi nomē voluptatis. ẜm ph̓min. vij. ethicoꝝ. Eo aūt modo om̄es appetūt delectatōem quo appetūt bonū. Nā delectatō eſtquies in bono deſiderato. Tn̄ delectatō appetitur rōne boni. et nō ecōuerſo. Un̄ non ſequit̉ꝙ delectatō ſit maximum et ꝑ ſe bonum: ſꝫ ꝙonaqueqꝫ delectatio ꝯſequat̉ aliquod bonū etmaxima delectatio ⁊ ſumma: ſequitur ſummūbonū habitum. ¶ Tertia rō eſt. ꝙ beatitudocū ſit ꝑfectum bonū nulli p̄t eſſe nociua. Sedvoluptates ſūt nociue aīe et corꝑi. Un̄ Boetiꝰin. iij. de ꝯſola. Triſtes eſſe exitus voluptatuꝫ