¶ Titulus¶ Septimus

viſionē ⁊ fruitōnem xp̄c dū etiā erat mortalishēbat. qꝛ in inſtāti ꝯceptōnis ſue aīa fuit glorificata. Nec obſtat qd̓ pͣs dicit in eius ꝑſonaad pr̄em. In te dn̄e ſꝑaui nō ꝯfūdar ⁊cͣ. qꝛ ibilarge ſumit̉ ſpes. ꝓ expectatōne illiꝰ p̄mij accidētalis .ſ. gl̓e ſeu reſurrectōnis corꝑis gl̓oſi. q̄expectatō nō ē ꝓprie ſpes v̓tutis Tho. in. iij. di.xxvj. ¶ In angelis bonis et aīabus bt̄is ſil̓rnō eſt ſpes. Rō eſt. qꝛ ſpes (vt dictū ē) ē de nōbiſis. Qd̓ em̄ videt quis nō ſperat: ait apl̓s adRō. viij. Sꝫ angeli ſemꝑ vident facieꝫ pr̄is. vtdr̄ Math̓. xviij. Et de ſanctis dr̄. j Io. Uidebimus eū ſicuti ē. et. jͣ. ad Corin. xiij. Tūc aūt facie ad faciē .ſ. eū videbimꝰ. Ergo ī eis n̄ ē ſpēsſed res ſꝑata hic .ſ. bt̄itudo ꝑfecta. Probaturidē alia rōne. Nā ſi haberēt ſpem. aut eā haberēt de bono qd̓ expectāt alijs. aut de bonis qd̓expectāt ſibi. Primo mō nō p̄t dici ꝙ habeātſpem. qꝛ ſꝑare alijs bt̄itudinē n̄ ꝑtinet ꝓprie adſpem b̓tutis: ſed magis ad caritatē. Sicut illequi hꝫ caritatē dei. eadē caritate diligit ⁊ ꝓximū. et ꝯſequēter appetit et ſperat illi beatitudinē. Si de bono qd̓ ſibi expectāt dicātur hr̄eſpem. hoc etiā non p̄t dici. qꝛ ſpes nō eſt de habitis: ſed de hn̄dis rebꝰ. que quis nōdum habꝫSed angeli iam hn̄t deum et ſancti. gͦ ⁊cͣ. Etſidicatur ꝙ licet nō expectent bonū qd̓ habentſcꝫ viſionē dei. expectant tn̄ ꝯtinuatōem boniip̄ius qd̓ hn̄t. vt ſicut nos ſꝑamus adeptōnemboni qd̓ nō habemus. ita ip̄i ſperāt ꝯtinuatōꝫboni qd̓ hn̄t. Nā certitudo de ꝯtinuatione ē deeſſentia bt̄itudinis. Rn̄deo ꝙ angeli et ſanctifruūtur deo. effitiūtur quodāmō ꝑticipes diuine et̓nitatis. que cū om̄e tp̄s excedat. nō diuerſificat̉ ꝑ p̄teritū pn̄s et futuꝝ ſicut tp̄s facit. et iō fruētes diuīa viſione eēntialit̓. n̄ hn̄tſpem de ꝯtinuatōne ip̄ius bt̄itudinis. qꝛ nō ēibi ꝯtinuatō futuri Tho. in. iij. di. xxvj. ¶ Itēſancti ꝙͣuis expectant gl̓am corꝑis ſui q̄ eritin vltima reſurrectōne. nō tn̄ iſta expectatioꝑtinet ad virtutē ſpei. Tn̄ qꝛ (vt dictū ē) obiectuꝫ ſpei eſt pͥncipl̓r gl̓ia aīe. tū qꝛ gl̓a corꝑiseſt quid minimū reſpectu ad gl̓iam aīe. tū qꝛhn̄s iam gl̓iam aīe. habet ſufficientē cauſamgloria em̄ anime redūdans ad corpus facit eūglorioſū Tho. vbi ſupra. ¶ In dānatis et demonibꝰ nō eſt ſpes qd̓ ꝓbatur. Primo quidemſic. ſpes cauſat gaudiuꝫ. Sicut dr̄ ad Ro. xij.Spe gaudentes. Sꝫ dānati et demones n̄ ſūtin gaudio: ſꝫ in dolore et luctu. ẜm illud Iſa.lxvj. Serui mei laudabūt p̄ exultatōne cordiset vos clamabitis pre dolore ⁊ p̄ ꝯtritōe ſpūs⁊cͣ. Secūdo on̄dit̉ idem ſic. Spes nō ē de īpoſſibili. Sꝫ demones ⁊ damnatī cū ſint in malitia ꝯfirmati. ſūt certi ꝙ nūꝙͣ pn̄t euadere eternā dānatōem et ꝑuenire ad bt̄itudinem. gͦ nōhn̄t ſpem. Sic em̄ requirit̉ ad verā bt̄itudinēꝙ aliqͥs ſit certus de ꝑpetuitate bt̄itudīs ſue.alioqͥn n̄ quietaret̉ volūtas eiꝰ. Ita ad penādanatoꝝ requirit̉ certitudo de ꝑpetuitate dānatōnis. Un̄ ſic bt̄i nō hn̄t ſpem. ita ⁊ dānati

Tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xvij. Et notādum ꝙ licet dānati et demones hr̄e poſſint et habeant fideminformē de deo et alijs. Un̄ Iacobi. iij. dr̄. Demones credūt et ꝯtremiſcūt. non tn̄ hn̄t ſpemCuius Aug. rōnem aſſignat ī Encheri: dicēsꝙ fides ē bonaꝝ rerū et malaꝝ pn̄tium p̄teritaꝝ et futurarū et ſuaꝝ et alienarū. Spes at̄nō ē niſi bonaꝝ rerū et ad ſe ꝑtinentiū. Un̄ qꝛbona diuina nō ſunt futura poſſibilia: ſꝫ ſunteis ſemꝑ abſentia. nō in eis ſpes eſſe p̄t ſicut fides informis ¶ Pōt aūt eſſe ſpes in viatoribꝰvidelꝫ vel his qͥ erāt ī limbo dū ibi erāt. vl̓ hisq̄ ſūt in purgatorio. vl̓ his qͥ verſant̉ in mūdoQd̓ on̄ditur triplici rōne. Prima ē tl̓is. Quicūqꝫ cupit aliqͥd qd̓ nōdum hꝫ: expectat illudSꝫ om̄es biatores p̄dicti cupiebāt bt̄itudinē.quā nō hn̄t vel nō hēbant qui erāt in limbovel qui ſūt in purgatorio et qͥ piuūt in mūdo.Ergo expectabāt vel expectāt bt̄itudinē quānō habebāt. vel nōdum hn̄t. et ꝑ ꝯn̄s habebātſpem qui erāt in limbo et hn̄t eam qui ſunt inpurgatorio et fideles in mūdo. Secūda rō eſttalis ⁊ eſt ꝯfirmatio p̄cedentis. Sicut fides n̄euacuat̉ vel tollitur niſi ꝑ id quod videt vel qd̓credit. ita ſpes nō euacuat̉ niſi ẜm hoc ꝙ aliquis actu habet id qd̓ ſperauit. Sꝫ illi qͥ erātin limbo n̄ habebāt actu beatitudinē. nec illiqui ſunt in purgatorio vel etiā in mūdo habētactu beatitudineꝫ. de qua eſt ſpes. et ideo ſpeseoꝝ quā in hac vita habuerūt n̄ eſt euacuataTertia ratō eſt talis. Illi qui apprehendūt aliquid vel apprehendebāt ſub rōne boni arduifuturi et poſſibilis. ſpem hēbant et hn̄t. ſꝫ oēsp̄dicti ſūt hꝰ. gͦ ⁊cͣ. Et ſi obijtiat̉ in cōtrariuꝫquia ſpes ꝓcedit ex meritis. Sꝫ illi qui erāt inlimbo nō erant in ſtatu merendi. Et ſimiliterqui nūc ſunt in purgatorio nō ſūt in ſtatu merendi. gͦ nō videt̉ in eis eſſe ſpes. Rn̄deo. ꝙ ꝙͣuis nūc non ſint in ſtatu merēdi tales .ſ. illi qͥſunt in purgatorio vel illi qui fuerūt in limboin ſtatu merēdi. tn̄ pͥus in mūdo iſto meruerūt. Et ex illis meritis p̄cedentibꝰ ꝓcedit ſpeseoruꝫ Tho. ſcd̓a. ſcd̓e. q. xvij. Et in. iij. ſenten.¶ Eſt aūt ſpes vt eſt virtus in volūtate ſicutin ſubiecto. Qd̓ ſic ꝓbatur. Anima n̄ ē capardei niſi ẜm mentē. in qͣ ē memoria. intelligētiaet volūtas. Ut pꝫ ꝑ Aug. in li. de tri. Spes at̄ē b̓tus theologica hn̄s deū ꝓ obiecto. Et cū nōſit neqꝫ in memoria. neqꝫ in intelligentia quoad vim ꝯgnitiuaꝫ. ſequitur ꝙ ſit in voluntateſicut in ſubiecto. Pro huius maiori declaratone ſciēdū. ꝙ ꝑ actus hītus ꝯgnoſcunt̉. Actusaūt ſpei eſt quidā motus appetitiue ꝑtis cumobiectū eius ſit bonū. Cū aūt ſit duplex appetitus in hoīe .ſ. appetitus ſenſitiuus. qui diuiditur in ꝯcupiſcibilē et iraſcibilē. Et appetitꝰ intellectiuus qui dr̄ volūtas. Sil̓es aūt motusqui ſunt in appetitu inferiori cū paſſione. ſuntin appetitu ſuꝑiori ſine paſſione. Actus autēvirtutis ſpei nō p̄t ꝑtinere ad appetituꝫ ſenſitiuū. qꝛ bonū quod eſt obiectuꝫ pͥncipale huiꝰ