¶ Capitulum¶ Quartum

ꝙͣtum ad beniuolētiaꝫ. ſed nō ſic quo ad beneficētiā: qꝛ cum nō poſſit vnus oībꝰ ſubuenireita aliquibꝰ ꝓuidet. ꝙ nō alijs. quia nō poteſt.¶ Quem debemus magisʰ. §. v.dilige̓ meliorē vel ꝯiūctiorē. Reſpōdet. b. tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. xxvj. ꝙ meliori debemꝰ dilige̓ maius bonū. Cōiunctōri debemꝰ dilige̓ illud bonūquod ei amamꝰ intenſius. Ratō huiꝰ eſt. qꝛ dilectio habet ſpēm ex parte obiecti. ſed intēſionem ex parte diligētis. Vbiectū aūt eſt deus.Unde ꝑ comparatōeꝫ ad obiectū .i. deū: quātoquis eſt ꝓpinquior deo. tāto ei debemꝰ velle maius bonū ex caritate: qꝛ licet vnū bonū ſit qd̓vult caritas om̄ibꝰ .ſ. vita eterna ẜm ſe. habettn̄ diuerſos gradus ẜm diuerſas bt̄itudinis ꝑticipatōnes. Et hoc ꝑtinet ad caritatē. vt velitiuſticiā dei ſeruari. ẜm quā meliores ꝑfectiusbt̄itudinē ꝑticipāt. ⁊ hoc ꝑtinet ad ſpēm dilectionis. Sunt em̄ diuerſe ſpecies dilectōis ẜmdiuerſa bona que optamꝰ his quos diligimusex caritate. Intenſio aūt dilectōis eſt attendēda ꝑ comparatōeꝫ ad ip̄m hoīem qui diligit.Et ẜm hoc illos qui ſūt ſibi ꝓpinquiores intēſiori affectu diligit ad illud bonū ad quod eosdiligit. ꝙͣ meliores ad maius bonū. Eſt etiamibi alia differētia attendēda. Nam aliqui ꝓximi ſūt ꝓpinqui nobis ẜm naturalē origineꝫ. aqua diſcēdere nō pn̄t. qꝛ ẜm ea ſūt id qd̓ ſunt.Sed bonitas v̓tutis ẜm quā aliqui appropinquant deo pt̄ accedere ⁊ recedere. augeri ⁊ minui. vt ptꝫ ex ſupͣdictis. Et ideo poſſumꝰ ex caritate velle. ꝙ iſte qui eſt mihi ꝯiunctus ſit melior alio. ⁊ ſic ad maiorē gradū bt̄itudinis peruenire poſſit. Eſt et alius modꝰ quo plus diligimꝰ ex caritate nobis magis cōiunctos. qꝛ .ſ.pluribꝰ modis eos diligimꝰ. Ad eos em̄ qͥ nōſūt nobis ꝯiuncti. nō habemꝰ ad eos niſi amicitiā caritatis. Ad eos v̓o qui nobis ꝯiūcti ſūt.habemꝰ alias amicitias ẜm modū ꝯiunctōiseoꝝ ad nos. Cum aūt bonū ſuꝑ quo fundaturomnis alia amicitia honeſta. ordinet ſicut adfinem bonū ſuꝑ quo fundat̉ amicitia caritatis: ꝯſequēs eſt vt caritas imperet actū cuiuſlibet amicitie alteriꝰ. Et ſicut ars q̄ eſt circa finem imꝑat arti q̄ eſt circa ea que ſūt ad finē:puta ars medici arti aromatarij. ſic hoc ip̄mqd̓ eſt dilige̓ aliquē qꝛ ꝯſanguineꝰ vel qꝛ ꝯiunctus. vel qꝛ cōcius vel ꝓpter qd̓cūqꝫ aliud licitū ordinabile in finē caritatis: pt̄ a caritate īparari. ⁊ ita ex caritate eliciēte cū imꝑāte pluribus modis diligimꝰ magis nobis ꝯiunctos.Utrum ſit magis dilige. §. vj.dus qui eſt ꝯiunctꝰ ẜm carnalē originē. ꝙͣ coniunctus ẜm alias ꝯiunctōes. Reſpōdet ad hocb. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxvj. Ꝙ vt dictū eſt. illi quiſūt nobis magis ꝯiuncti. ſūt magis diligenditum qꝛ intenſius diligunt. tum qꝛ pluribꝰ diligunt̉ ratōnibꝰ. Intenſio aūt dilectōis eſt ex cōiunctōne dilecti ad diligentē. ⁊ ideo diuerſorū

dilectō eſt menſurāda. ẜm diuerſā ratōnem. Etvlteriꝰ comparāda eſt dilectō dilectōni ẜm cōparatōnem ꝯiunctōnis ad cōiunctōnem. Sicigitur dicendū eſt. ꝙ amicitia ꝯſanguineoruꝫfundat̉ in ꝯiunctōe naturalis originis. Amicitia ciuiū in ꝯmūicatōne ciuili. ⁊ amicitia cōmilitonū in ꝯmūicatōe bellica. Et ideo in hisque ꝑtinent ad naturā. plus debemꝰ dilige̓ cōſanguineos. In his que ꝑtinent ad ciuilē conuerſationē plus debemꝰ diligere conciues. Inhis que ꝑtinent ad bellum cōmilitones. Undeet ph̓us dicit in. ix. ethicoꝝ. Ꝙ ſingulis ꝓpria⁊ congruentia eſt attribuendū. Sic autem etfacere vident̉ ad nuptias. quidem vocant cognatos. videt̉ vtiqꝫ ⁊ nutrimento parentibusoportere ſufficere maxime ⁊ honorē patriū ⁊ſimile etiam in alijs. Si autem comparemꝰ cōiunctioneꝫ ad ꝯiunctionē. conſtat ꝙ ꝯiunctionaturalis originis eſt prior ⁊ īmobilior. qꝛ eſtẜm id quod ꝑtinet ad ſubſtātiaꝫ. Alie aūt cōiunctōnes ſūt ſuꝑueniētes ⁊ remoueri poſſūtEt ideo amicitia ꝯſanguineoꝝ eſt ſtabilior. ſꝫalie pn̄t eſſe potiores ẜm id qd̓ eſt ꝓpriuꝫ vnicuiqꝫ amicitie. Et qꝛ amicitia ſocioꝝ ꝓpria electōne ꝯtrahit̉ in his q̄ ſub noſtra electōe cadūtputa in agēdis. ideo p̄ponderat hmōi dilectōiꝯſāguineoꝝ. vt .ſ. magis illis ꝯſentiamꝰ ī agendis. Sed amicitia ꝯſāguineoꝝ eſt ſtabilior etp̄ualet in his q̄ ꝑtinet ad naturā. Itē ꝙ Ambro. dicit. Nō vos minꝰ diligo quos ꝑ euāgelium genui. ꝙͣ ſi ꝯiugio ſuſcepiſſem. Intelligendū eſt ꝙͣtū ad bn̄ficia q̄ ꝑtinēt ad coīcatōeꝫ gͣtie .ſ. de inſtructōne moꝝ. In hac em̄ debꝫ hōmagis ſubuenire filijs ſpūalibꝰ ꝙͣ filijs carnalibꝰ qͥbꝰ tenet̉ ꝓuidere corporalibꝰ ſubſidijs.¶ De ꝯparatōne dilector. §. vij.nis diuerſoꝝ ꝯſanguineoꝝ adinuicē. Et pͥmoSi debet magis diligi ex caritate pater vel filius ꝓprius. Ad quod reſpōdet. b. tho. vbi ſupͣ.ꝙ gradus dilectōnis ex duobo penſari poteſt.Uno modo ex parte obiecti. Et ẜm hoc id qd̓habet maiorē ratōnem boni magis eſt diligēdum. ⁊ quod eſt deo ſimilius. Et ſic pater magis diligēdus eſt ꝙͣ filius. qꝛ .ſ. patrē diligimꝰſub ratōne pͥncipij qd̓ habet ratōeꝫ eminētōrisboni. ⁊ ideo deo ſimilioris. Alio modo computatur gradus dilectōnis ex parte diligentis. ⁊ẜm hoc magis diligit̉ quod eſt ꝯiunctius. vnde ex hoc filius magis diligēdus eſt ꝙͣ paterqd̓ ꝓbat ph̓us in .viij. ethicoꝝ quatuor rōnibꝰPrimo quidem. quia parentes diligunt filiosvt aliquid ſui exiſtentes. Pater v̓o non eſt aliquid filij. Et ideo dilectō qua pater diligit filium eſt ſimilior dilectioni qua quis diligit ſeipſum. Secundo quia parentes magis ſciuntaliquos eſſe ſuos filios ꝙͣ econuerſo. Tertō qꝛfilius eſt magis ꝓpinquus parenti: vtputa ꝑsexiſtens ꝙͣ pater filio ad quem habet habitudinem principij. Quarto qꝛ parentes diutiusamauerūt. Nam ſtatim pater incipit diligere