¶ Sextus¶ Titulus

habet impende̓ aliqd̓ beneficiū toti ꝯmūitati.tenet̉ quis ⁊ inimicis hoc exhibe̓. ſeu ip̄os nōab illis excludere ex neceſſitate p̄cepti. ⁊ cōtrarium faciendo ꝑtineret ad liuorē vindicte. Sꝫbene ficia vel ſigna dilectōnis que quis exhibꝫꝑticularibꝰ ꝑſonis. exhibere inimicis non eſtde neceſſitate ſalutis. niſi ẜm preparatōnē animi. vt .ſ. quis preueniat in articulo neceſſitatis. Extra talem articulum hoc facere pertinet ad perfectionem caritatis.Ad dilectōnem proximo. §. iij.rum multa inducūt. Primū eſt ſcriptura diuinalis. que hoc frequēter mandat. vnde Leuit̉. xix. dicit̉. Diliges amicū tuū ſicut teip̄mEt idem rememorat Luc. x. ⁊ Math̓. xxij. Sedloco amici ponitur nomen proximi. j Io. iiij.Diligamus nos inuicem. Et xp̄c. hoc eſt preceptum meum vt diligatis inuicē Io. xv. Hiero. O mira dei clementia. o ineffabilē pietateꝫdei: premiuꝫ nobis pollicet̉ ſi nos mutuo diligamus. Et ſi nobis ea preſtamus inuicem quibus inuicem indigemus. Et nos ſuꝑbo inſuꝑet ingrato animo ei renitimur cuiꝰ imperiumbeneficiuꝫ eſt. Secundū eſt ratio ꝯditōnalisNaturaliter em̄ omne animal diligit ſibi ſil̓e.vt dic it̉ Eccͣi. xiij. Et ſi hoc ſeruāt irratōnabilia etiā ſilueſtria. quia leo nō nocet leoni. necvrſus vrſo: ⁊ hoc multomagis debet homo ẜuare homini. Terciuꝫ eſt fraternitas naturalisal̓. ij. Nunquid nō pater eſt vnus omniū veſtrum .ſ. adam. quare ergo deſpicit vnuſquiſqꝫfratrem ſuū: Augꝰ in. x. de ciui. dei dicit. Nihiltamdiſcordioſum vitō. nihil tam ſociale natura. ſicut genus humanuꝫ: ꝓpterea voluit deuscreare parentem vnū .ſ. adam de quo multitudo ꝓpagaret̉. vt hac amonitōne in multis concors vnitas ſeruaret̉. Quartū eſt germanitasſpiritualis Math̓. xxiij. Patrem nolite vobisvocare ſuꝑ terram. Unus eſt em̄ pater veſterqui in celis eſt. Om̄es autem vos fratres eſtisAugꝰ. Om̄es quideꝫ ſumꝰ fratres ẜm ꝙ homines ſumus: ꝙͣtomagis ẜm qd̓ xp̄iani ſumꝰ. pater deus. mater eccleſia. hereditas paradiſus.Quintū eſt xp̄i ⁊ angeloꝝ exemplum. Ita em̄xp̄c carum habuit proximū. ꝙ pro eiꝰ redēptōne mori voluit Apoca .j. Dilexit nos et lauitnos a peccatis noſtris in ſāguine ſuo. Angeli etiā cum magna diligentia cuſtodiūt homines. pͣs. Angelis ſuis ⁊cͣ Mat̉. xviij. Uidete neꝯdemnatis vnuꝫ de puſillis his qui in me crebunt. angeli em̄ eoꝝ ⁊cͣ. Sexto quia multumeſt deo grata ⁊ beneplacita Eccͣi .xxv. In tribꝰbene placitū eſt ſpiritui meo que ſunt probatacorā deo ⁊ hominibꝰ. ꝯcordia fratrū. amor ꝓximoꝝ. Et vir ⁊ mulier bn̄ ſibi ꝯſentiētes: ⁊ merito. Si em̄ placet homī: qui diligit ⁊ reueret̉ſil̓itudinē ⁊ ÿmaginē ſuā ſculptaꝫ: ꝙͣtomagisdebet diligi qͥ hominē (vbi ē viua dei ymagoamat ⁊ honorat. Inſuꝑ ⁊ ꝓximus eſt membꝝcorꝑis xp̄i miſtici. vtiqꝫ place̓ debet deo qͥ dili-

git membra filij Paulus ad Ro. Multi ſumusvnū corpꝰ in xp̄o ⁊cͣ. Septimuꝫ eſt multiplexemolimentuꝫ qd̓ ſequit̉ ex hmōi dilectōne. Etprimū eſt victoria ꝯtra inimicū. ꝓuerb̓. xviij.Frater qui iuuat̉ a fratre. qͣſi ciuitas firmaGoliath inuitat ad ſingulare certamē. j℟. x.vij. Econtra moyſes dicit. Siquis eſt dn̄i iūgatur mihi Exo. xxxij. Secundū eſt bonorū habundātia. Qd̓ em̄ deeſt homī in ſe. habet in amico ſuo. Terciū eſt impetratō ꝯratōnū Maīxviij. Ubi fuerīt duo vel tres ꝯgregati in nomine meo ibi ſū ⁊cͣ ad exaudiēdū. Quartū mutua exhortatō Eccͣs. iiij. Si fuerīt duo mutuofouebant̉. vnꝰ quō calefiet. Quintū ꝯſolatōuerb̓. xxvij. Bonis ꝯſilijs amici dulcorat̉ aīaSextū eſt damnū qd̓ facit eiꝰ ꝯtrariū .ſ. odiūdiſcordia Augꝰ. de pe. di. iiij. Qui diuini bn̄fitij oblitꝰ. ſuas vult vīdicare īiurias. nōſolū depct̄is futuris veniā nō merebit̉: ſed q̄ dimiſſafuiſſe ſibi gaudebat imputabunt̉ ad penaꝫ.¶ De ordine dilectōnisᵐ. §. iiij.ꝓximoꝝ. Utꝝ .ſ. ſit magis diligēdꝰ vnus ꝙͣ aliAd qd̓ reſpōdet. b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxvj. ꝙ oppinio fuit qͦrundā. ꝙ om̄es ꝓximi ſūt eqͣliterex caritate diligendi. ꝙͣtū ad affectū: ſed nonꝙͣtū ad effectū exteriorē. ponētes ordinē dilectionis eſſe ſeruandū ꝙͣtū ad exteriora benefitia. vt .ſ. magis ea debeamus impendere proximis ꝙͣ alienis: nō ẜm interiorē affectū quē debemus habere equalē etiaꝫ omnibꝰ inimicisSed hanc oppinionē dicit eſſe irratōnabilē. Etratō eſt. qꝛ nō minꝰ eſt ordinatꝰ affectꝰ caritatis qui eſt inclinatō gr̄e. ꝙͣ affectꝰ natural̓ quieſt inclinatō nature. vtraqꝫ em̄ inclinatō ex diuina ſapīa ꝓcedit. Uidemꝰ em̄ in naturalibꝰ ꝙinclinatō naturalis ꝓportionat̉ actui vel motui. qui ꝯuenit nature vniuſcuiuſqꝫ: ſicut terra habet maiorē inglinatōꝫ grauitatis ꝙͣ aquaquia competit ei eſſe ſub aqua. Oportet ergoꝙ inclinatio gratie que eſt affectus caritatis.ꝓportionetur his que exterius ſunt agenda:vt ſcꝫ ad eos intenſiorem affectum caritatishabeamus. quibus oportet vel conuenit nosbeneficos eſſe. Et ideo dicendū. ꝙ etiā ẜm affectum oportet magis dilige̓ vnuꝫ ꝓximoꝝ qͥalium. Et ratō eſt. quia cū pͥncipiū dilectōnisſit deus. et ipſe diligens neceſſe eſt ꝙ ẜm ꝓpinquitatem maiorem ad alterū iſtoꝝ principiorum maior ſit dilectōnis affectus. In omnibꝰem̄ in quibus inuenit̉ aliquod principiuꝫ. ordo attendit̉ ꝑ comꝑatōnem ad illud. Qd̓ autēdicit Augꝰ in li. de doctrina xp̄iana. ꝙ omneshomines eque diligendi ſūt. ita equalitas intelligenda eſt ꝙͣtum ad bonum quod optamamico ⁊ in genere. quia omnibꝰ homībꝰ optare debemus ex caritate idem bonū in genere .i.vitam eternam. Sed ad intentōnem actꝰ nonrefert̉. quia intenſius poſſumꝰ ⁊ debemꝰ diligevnū ꝙͣ aliū. Uel etiam poteſt intelligi ꝙ om̄sſunt eque diligendi: ita .ſ. ꝙ nullus exclubat̉