¶Capitulum¶ Quartum

nō habēt. Itē talis amicitia caritatis fundat̉ſuꝑ ꝯmunicatōeꝫ beatitudinis. cuiꝰ nō ſūt capaces. Sed diligi poſſūt ſicut bona que alijsvolumꝰ inꝙͣtum volumꝰ ea ꝯſeruari ad gloriādei ⁊ vtilitatē hominū. qui ſūt in purgatorioꝓprie ex caritate diligēdi ſūt. ⁊ om̄es in mūdobiuentes. Unde proſper. Non illi tm̄ ꝓximi noſtri credendi ſūt. quos nobis grabus ſanguinis iungit. Sed proximi noſtri. ſūt om̄es homines. noſtre creature ꝯſortes. de pe. di. ij. Nōilli. ¶ Ꝙ peccatores ſūt diligēdi ex caritate ⁊quomō ẜm. b. tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. In peccatoribus ſūt duo ꝯſideranda .ſ. natura ⁊ culpa.Scd̓m naturā quideꝫ quā habēt a deo. ſūt capaces beatitudinis: ſuꝑ cuiꝰ ꝯmunicatōe fundatur amicitia caritatis. ⁊ ideo ẜm naturamdiligendi ſūt ex caritate. Scd̓m culpā autemdeo cōtrariant̉. ⁊ eſt in eis beatitudinis demeritum. Unde ẜm culpam qua deo aduerſant̉.ſūt peccatores odiendi. etiā pater ⁊ mater ⁊ qͥcūqꝫ ꝓpinqui. ẜm qd̓ dicit̉ Luc. xiiij. Debemꝰem̄ in peccatoribꝰ odire culpā ⁊ ꝙ peccatoresſūt. ⁊ diligere ꝙ homīes ſunt beatitudinis capaces. Ad hoc facit qd̓ dicit leo papa. di. lxx.xvj. Odio habeant̉ peccata nō homīes. corrigant̉ tumidi. tollerent̉ infirmi. Et ꝙ caſtigare ſeuerius neceſſe eſt. nō ſeuientis aīo fiat. ſꝫmedētis. Et ẜm hoc intelligendū eſt illud pͣs.Iniquos odio habui. inqͣtū .ſ. ſūt iniqui qd̓ ēhabere odio iniquitatē eoꝝ. Et hoc eſt ꝑfectūodium de quo idem ait. Perfecto odio oderaꝫillos. Hoc em̄ eſt odire malū quod nocet eis.qd̓ ꝑtinet ad amorē eoꝝ. Nam eiuſdē ratōis eſtodire malū alicuiꝰ. ⁊ diligere bonū eius. Utrūqꝫ em̄ ꝓcedit a caritate. Et nota ẜm. b. tho. ꝙamicis peccantibꝰ ſicut dicit ph̓us in. ix. ethi.nō ſunt ſubtrahenda amicitie benefitia quouſqꝫ habet̉ ſpes ſaluatōnis eoꝝ: ſed magis eſteis adiuuādum ad recuperationē virtutis. ꝙͣad recuperationē pecunie ſi eam amiſiſſent:ꝙͣto virtus amicitie eſt magis affinis ꝙͣ pecunia. Sed qn̄ in maximā malitiā incidūt ⁊ īſanabiles fiūt: tunc nō eſt eis amicitie familiaritas exhibenda. Et ideo hmōi peccantes. de qͥbus magis p̄ſumit̉ nocumentū alioꝝ ꝙͣ eoruꝫemendatō. ẜm legem diuinaꝫ ⁊ humanā precipiunt̉ occidi. Quod facit iudex nō ex odio eorū: ſed amore caritatis. que p̄fert bonū ꝯmūeꝑticulari. Nec obſtat qd̓ dicit ph̓us. ꝙ amicoꝝeſt ꝯuiuere. Sed cū peccatoribꝰ admonet ſcriptura nō ꝯuerſari. ẜm illud. ij. ad Cor̄. vj. Recedite de medio illoꝝ. Nā ẜm tho. vbi ſupͣ. Duplex poteſt eſſe ꝯuictus cū peccatoribꝰ. Unuseſt ẜm ꝯſortiū peccati aſſentiēdo eis: ⁊ hic ꝓhibetur omnibꝰ. Nō em̄ ſic debemꝰ diligere peccatores. vt velimꝰ quod ip̄i volūt. ⁊ de eis gaudeamꝰ de quibꝰ gaudēt .ſ. malis. qꝛ hoc eſſꝫ malis aſſentire. Sed vt faciamꝰ eos velle qd̓ nosiuſte volumꝰ. ⁊ gaude̓ de quibꝰ nos recte gaudemus. Unde Augꝰ de vitatōne ꝯuictus taliū.

ſ. ꝑ ꝯſenſū mali ſic ait. xxiij. q. iiij. Recedite etexite inde. pollutū ⁊ mundū ne tetigeritis. ſcꝫꝯtractu cordis nō corꝑis. Quid eſt em̄ tangere īmundū. niſi ꝯſentire peccatis. Et quid eſtexire inde. niſi face̓ qd̓ ꝑtinet ad correctōeꝫ eorum quātū ẜm gradū vniuſcuiuſqꝫ ſalua pace fieri pt̄. Eſt alius cōuictus ꝯuerſatōnis familiaris. ⁊ hic vitandꝰ eſt ab infirmis ne ſubuertant̉. Unde dicit̉. xxviij. q. j. Sepe maloꝝꝯſortia bonos corrumpūt. ꝙͣtomagīs eos quiad vitia proni ſunt. Sed perfectis de quorumcorruptōne non timetur laudabile eſt. Sicutxp̄c cum publicanis comedebat Math̓. ix.¶ De dilectōe inimicoꝝ no­ §. j.ta ẜm tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. xxv. Dilectō inimicoꝝpoteſt tripl̓r ꝯſiderari. Uno qͥdē mō vt inimici diligant̉ inqͣtū inimici .i. ẜm vitiū eoꝝ quoexercēt inimicitiā. ⁊ hoc eſt ꝑuerſū ⁊ caritatirepugnat. qꝛ hoc eſt dilige̓ malū alteriꝰ. Secūbo modo pt̄ accipi dilecto inimicoꝝ ꝙͣtū ad naturā: ſed in vniuerſali. Et ſic dilectō inimicorum eſt de neceſſitate caritatis. vt .ſ. aliqͥs diligens ꝓximū. ab illa generalitate dilectōis ꝓximū inimicū nō excludat. Et ẜm hoc intelligēdū eſt illd̓ dn̄i p̄ceptū Mat̉. v. Diligite inimicos vr̄os. qꝛ vt dicit̉. xiiij. q. j. Qd̓ p̄cipit̉ imꝑatur. qd̓ imꝑat̉: neceſſe ē fieri. Tertō mō pt̄ ꝯſiderari dilectō inimicoꝝ ī ſpāli. vt .ſ. aliqͥs ī ſpāli moueat̉ motu dilectōis ad inimicuꝫ. ⁊ iſtudnō eſt de ncc̄itate caritatis abſolute: qꝛ nec etiā moueri motū dilectōis ī ſpāli ad qͦſlibꝫ homines ſingl̓arit̉ ē de ncc̄itate caritatis. qꝛ hocē impoſſibile. Eſt tn̄ d̓ ncc̄itate caritatis ẜm p̄paratōeꝫ animi. vt .ſ. aliqͥs habeat animū p̄paratū ad hoc. ꝙ ī ſingl̓ari diligat inimicū ſuū ſincc̄itas occurre̓t. Sed ꝙ abſqꝫ articl̓o ncc̄ itatis hoc etiā actu īpleat vt diligat inimicū ꝓpt̓deū. hoc ꝑtinꝫ ad ꝑfectōꝫ caritatis. Cū em̄ excaritate diligat̉ ꝓximꝰ ꝓpt̓ deū. ꝙͣtomagis aliquis diligit deū tanto etiā magis ad ꝓximū dilectōeꝫ on̄dit. nulla inimicitia impediēte. Sicut ſi aliquis multuꝫ diligeret aliquē: amoreip̄ius eius filios amaret etiā ſibi inimicos. Etẜm hoc intelligendū eſt verbū Aug. in Encheridion dicentis. ꝙ hoc tammagnū bonū .ſ. diligere inimicos. nō eſt tante multitudinis ꝙͣtum credimꝰ exaudiri in oratōne cū dicit̉. Dimitte nobis debita nr̄a. Intelligit̉ em̄ de dilectione ꝙͣtum ad perfectionē nō neceſſitatem.¶ De ſignis aūt ⁊ effectibꝰ. §. ij.dilectōnis. ſciendū ẜm tho. ꝙ cum ſigna ⁊ effectus caritatis ex interiori dilectōne procedāt⁊ ei ꝓportionent̉. Sicut dilectio ad inimicuꝫin cōmuni quidem eſt de neceſſitate preceptiabſolute: in ſpeciali autē nō abſolute. ſed ẜmꝓportionē animi. Sic dicendū de effectu ⁊ ſigͥdilectōnis exteriori exhibendo. Nā bn̄fitia velſigna dilectōnis que exhibent̉ ꝓximis ī ꝯmuni: puta cuꝫ quis orat ꝓ oībꝰ fidelibꝰ. vel cum