¶ Titulus¶ Sextus

tantū eſt diligibilis quantū ē bonus. Bonū em̄ē obiectū amoris. Bonitas at̄ dei ē infinita. Un̄ſequit̉ ꝙ deus īfinite diligibilis ē. Nulla aūt creatura p̄t diligere deū infinite. cū quelibet v̓tus creata ſit finita. Quod aūt eſt finite v̓tutis nō p̄t infinite operari. Et ẜm hoc nullius creature p̄: eſſecaritas ꝑfecta: ſꝫ ſolū caritas dei qua ſeip̄m diligit Mat. v. Pater veſter ꝑfectus ē .ſ. in dilectōnede qua ibi loquebat̉. ¶ Secūda ꝑfectio ꝯſiſtit inhoc ꝙ totū cor hoīs ſeu affectus creature ſꝑ actualiter ferat̉ in deum. et nunꝙͣ ceſſet ab hoc actuEt iſta ē ꝑfectio caritatis ſuꝑne pr̄ie ſeu ſct̄orū.nec ē poſſibilis infici ꝓpter diuerſas neceſſitatescorꝑales et occupatōnes vite pn̄tis. in quibꝰ nōp̄t tūc actu cogitari de deo. vt in dormiēdo ⁊ plura alia faciēdo. De hac ꝑfectōne caritatis patrieintelligit̉ illud apl̓i ad Phil̓. iij. Non ꝙ iā apprehenderim aut ꝑfectus ſim. Et. j. corin. xiij. Cumvenerit qd̓ ꝑfectū eſt: euacuabit̉ qd̓ ex ꝑte eſt. Etillud Aug. Perfectio caritatis nulla cupiditas.Eſt em̄ cupiditas affectꝰ quicūqꝫ inordinatꝰ. ſineqͦ in vita pn̄ti nullus inuenit̉. niſi xp̄c ⁊ mr̄ eius.niſi ꝑ aliquā morulā. ¶ Tertia ꝑfectō .ſ. caritatis vie. p̄t eſſe triplex. Prima ꝯſiſtit in hoc vt hōſtudiū ſuū deputet ad vacādū deo ⁊ rebꝰ diuinis.p̄termiſſis alijs niſi inꝙͣtuꝫ neceſſitas pn̄tis viterequirit. Et iſta ē ꝑfectio caritatis poſſibilis invia. de qua Aug. Caritas cū ad ꝑfectū venit. dīccupio diſſolui et eſſe cū xp̄o. Eſt alia ꝑfectō caritatis viatoꝝ. q̄ eſt cōis om̄ibꝰ hn̄tibꝰ caritatem. q̄ꝯſiſtit in hoc ꝙ aliqͥs cor ſuū totū habitualit̓ ponit in deo. ita .ſ. ꝙ nihil cogitet vel velit qd̓ ſit diuine dilectioni ꝯͣriū. Hec tho. De hac p̄t intelligiillud. j. ioh̓. iiij. Perfecta caritas foras mittit timorē .ſ. ẜuilē qͥ n̄ ſtat cū caritate qͣntūcūqꝫ minima. Talis em̄ dolet de ꝯmiſſis ⁊ ꝓponit in futuꝝab om̄ibꝰ abſtinere mortalibꝰ ꝓpter deū. Ad hocetiā facit dictū Hiero. de pe. di. ij. Caritas in quibuſdā ꝑfecta ē. ꝑfectiſſima aūt in hac vita hr̄i n̄p̄t. Tertia ꝑfectio .ſ. caritatis vie eſt media intervtrūqꝫ. que .ſ. tēdit ad primā. nōſolū ẜuādo mandata dei qd̓ ꝑtinet ad ſecundā: ſꝫ etiā obligādo ſead ꝯſilia pauꝑtatis. caſtitatis. et hꝰ. de qua dicit̉Mat. xix. Si vis ꝑfectus eſſe vade ⁊ vēde om̄ia q̄habes et da pauꝑibꝰ. et ſequere me. Un̄ religio q̄ordinat̉ ad primā ꝑfectōem: dr̄ ſtatus ꝑfectōnisIn decret̉. de pe. di. ij. §. hec d̓ caritate. glo. ponit̉alia diſtinctio de ꝑfectōne caritatis vie. videlicetꝑfectio qͦ ad ſufficientiā neceſſariā ad vitā eternam. de qua de pe. di. iij. talibꝰ. Secunda ꝑfectioquo ad effitientiā. qua .ſ. ꝓducit̉ actus ꝑfectōnisſ. ꝓpoſitū efficax ſuſtinēdi martiriū. de qͣ Augu.Si quis habuerit tantā caritatē vt ꝑatus ſit profr̄ibꝰ mori: ꝑfecta ē in eo caritas. Tertia ꝑfectioquo ad ꝑſeuerantiā actualē in bono. de qua dicitGrānus in dicto. §. ꝙ intelligunt̉ aucͣtes ille quevidētur dicere ꝙ caritatē hn̄s nō poſſit peccare.vt dicit Aug. Radicata eſt caritas. ſecurus eſto.nil mali ꝓcedere p̄t. de pe. di. ij. Et multa alia.¶ De amiſſione caritatisᵐ. §. iiij.

videndū ſi amitti poſſit. Si ꝑfectus ſubito amittit. Ꝙtum ad primū. queſtionē iſtaꝫ format mgīſen. in. iij. di. xj. Et Grānus de pe. di. ij. ꝑ totū valde ꝓlixe eā ꝓſequēs. Uterqꝫ īducit plures aucͣtesq̄ vident̉ dicere. ꝙ nō poſſit amitti. qͣs quidā male intelligentes hoc aſſeruerūt. Sꝫ in hoc ꝯcordāt om̄es mgr̄i ſentētiaꝝ cū theologis om̄ibꝰ. etGrānꝰ cū canoniſtis cūctis. ꝙ caritas vie poſſitamitti ſimpl̓r loquēdo. quod ꝓbat Grānus ꝑ plura exempla eoꝝ qui habuerūt caritatē valde pr̄ectam. et tn̄ qn̄qꝫ amiſerūt. licet poſtea recuꝑauerūt ꝑ pnīam. vt exemplū ade qui habuit ꝑfectaꝫcaritatē. Et moyſes qͥ eā amiſit ꝓpter diffidentiaꝫad aqͣs ꝯtradictōnis. Et ſil̓r Aaron ẜm GrānumExemplū etiā dauid qui ꝯmiſit abulteriuꝫ ⁊ homicidiū. de pe. di. ij. §. inducit. ⁊. c. hieronimi. Siem̄ inquit. et. c. gregorij. Ubi on̄dit lucifeꝝ cū ſotijs in celo amiſiſſe caritatē. Aucͣtes aūt q̄ videntur ꝯͣriū dicere .ſ. ꝙ nō poſſit amitti ſūt he. j. cōrin. xiij. Caritas nūꝙͣ excidit Aug. Caritas quedeſeri potuit. nūꝙͣ vera fuit. Idem. Caritas ē fōsꝓprius et ſingularis bonoꝝ cui nō cōicat alienAlieni ſūt qui audituri ſūt. Non noui vos. Proſper. Cū caritate nemo peccare potuit. Et plura alia. ¶ Eſt aūt triplex modꝰ rn̄dendi ad dictasaucͣtes et materiā q̄ſtionis. Primꝰ ē mgr̄i ⁊ grāni. videlicꝫ ꝙ pn̄t intelligi dicte aucͣtes de ꝑfectacaritate. Et tūc oꝫ ꝙ intelligat̉ ꝑfecta caritas q̄ꝑſeuerat ſemꝑ vſqꝫ in finē vel de ꝑfecta ꝯfirmata ꝑ grām. eo mō quo apl̓i ꝑ aduentū ſpūſſct̄i. etſanctificati in vtero. Secūdus modus rn̄dendi ēglo. ioh̓. quē ſequit̉ Ray. cū quibuſdā alijs .ſ. ꝙ dicte aucͣtes intelligūtur ꝯiūctim .i. ꝙ hn̄s caritatem dū ꝑmanet in caritate. nō peccat .ſ. mortal̓:Et ſic exponit Hiero. illd̓. j. ioh̓. ij. Om̄is qͥ natusē ex deo nō peccat. dū .ſ. ꝑmanet in tali natiuitate ſeu filiatōne que ē ꝑ grām. de pe. di. ij. ſi eī inqͥtIllud tn̄ apl̓i. Caritas nūꝙͣ excidit. intelligit̉ ꝙnō deficit ſicut fides et ſpes in patria. Sꝫ ablataimꝑfectōne eius q̄ non ē eſſentialit̉: remanebit ⁊actus eiꝰ. Tertius modus dicēdi ē ẜm Tho. ſcd̓aſcd̓e. q. xxiiij. qui ait. ꝙ tripl̓r poſſumus ꝯſid̓rarecaritatē. Uno mō ex ꝑte ſpūſſācti mouētis aīamad diligendū deū. Nā per caritatē ſpūſſanctꝰ habitat in nobis. Et ex hac ꝑte caritas hꝫ inpeccabilitatē ex virtute ſpūſſācti. qui infallibilit operatur qd̓cūqꝫ voluerit. Un̄ impoſſibile ē hec duovera eſſe. ꝙ ſpūſſanctus velit aliqueꝫ mouere adactū caritatis. et ꝙ ip̄e peccādo caritatē amittatSecūdo mō p̄t ꝯſiderari caritas ẜm ꝓpriā rōnemEt ſic caritas nō p̄t niſi illud qd̓ ꝑtinet ad rōnemcaritatis. Un̄ caritas nullo mō p̄t peccare. ſicutnec calor p̄t infrigidare nec iniuſticia bn̄facere.Tertō mō p̄t ꝯſiderari caritas ex ꝑte ſubiecti. qd̓ē vertibile ẜm arbitrij libertatē. Et qꝛ ī via libeꝝarbitriū eſt vertibile ad malū ſicut ad bonū. caritas p̄t amitti. et hn̄s caritatem p̄t peccare. Inpatria quia libeꝝ arbitriū n̄ eſt vertibile ad malum: amitti nō p̄t. Aſſignat aūt. b. tho. pulcramet ſubtilem rōnem ibi. quare hic peccare p̄t hn̄s