¶ Capitulum¶ Primum
naturā potētie volūtatis. niſi gͦ aliqͣ forma ſuꝑadderet̉ naturali potētie. ꝑ quā inclinaret̉ ad dilectionis actū. ẜm hoc eſſet actus iſte imꝑfectioractibꝰ naturalibꝰ. et actibꝰ aliaꝝ v̓tutū. nec eſſetfacilis et delectabilis. qd̓ pꝫ eſſe falſū. qꝛ nulla virtus hꝫ tantā inclinatōeꝫ ad ſuū actū ſic caritas.nec aliqͣ ita d̓lectabilit̓ oꝑat̉. Un̄ maxīe neceſſe ēꝙ ad actū caritatis exiſtat in nob̓ aliqͣ ſuꝑnaturalis forma. ſuꝑaddita potētie naturali. inclināsip̄am ad caritatis actū ⁊ faciēs eā ꝓprie ⁊ delectabilit̉ oꝑari. Et ſic opinio mgr̄i ſen. in hoc ꝯmūit̉reprobat̉. Nec obſtat ſi dicat̉. nil creatū ē infinite v̓tutis: ſed caritas ē infinite virtutis. qꝛ aīamhoīs ꝑducit ad bonū infinitū. gͦ eſt qͥd increatū.Nā caritas oꝑat̉ formalit̓ ꝑducēdo ad deū efficatia aūt forme ē ẜm virtutē agētis. q̄ īducit formā⁊ ideo caritas in hoc ꝙ facit effectū infinitū. dūꝯiūgit deo aīam iuſtificādo. ex hoc demōſtrat infinitatē diuīe v̓tutis. q̄ ē caritatis actor. Idē pōitglo. in decre. d̓ pe. di. ij. caritas ē. dicēs. ꝙ caritasē hītus mentis. et ꝑ ꝯſequēs aliqͥd creatū in aīa.¶ De caritate ꝙ eſt virtus et. §. ij.ſpālis et vna ⁊ excellētiſſima oīm. Primū ſic ꝓbat. b Tho. vbi ſupͣ. ar. iij. Hūani actus bonitatēhn̄t. ẜm qd̓ regulant̉ debita regula ⁊ mēſura. Etiō virtus q̄ ē pͥncipiū oīm bonoꝝ actuū hoīs. ꝯſiſtit in attingendo regulā bonoꝝ actuū hūanoꝝDuplex ē aūt hec regula. Prīa deus. Secūda rōhūana. Sic gͦ b̓tus moral̓ diffinit̉ ꝑ hoc ꝙ ē ẜmrōnē rectā ẜm ph̓m. ij. ethi. Ita etiā attinge̓ deūꝯſtituit rōnē virtutis. ſicut eſt de fide et ſpe q̄ hn̄tdeū ꝓ obiecto. Cū gͦ caritas attingit deuꝫ qꝛ nosꝯiūgit deo. pꝫ ꝙ ſit v̓tus. Un̄ Au. de moribus eccleſie. Caritas ē v̓tus q̄ cū rectiſſima nrā affectōecōiūgit nos deo. Nec obſtat ꝙ v̓tus dr̄ eſſe qͣlitasſeu accidēs. ⁊ accidēs ē inferiꝰ et indigniꝰ ſubiectoſꝫ caritas ē nobilior aīa ī qua eſt. qꝛ hoc eſt veꝝde accidēte qd̓ cauſat̉ ex pͥncipijs ſui ſubiecti. Secus aūt ē de accidēti cauſato ex ꝑticipatōe alicꝰnature ſuꝑioris. qꝛ illud ē digniꝰ ſubiecto ſuo inꝙͣtū ē ſil̓itudo quedaꝫ nat̉e ſuꝑioris. Et hoc mōcaritas ē dignior aīa. inqͣtū eſt quedā ꝑticipatōſpūſſct̄i. ¶ Secūdū .ſ. ꝙ ſit v̓tus ſpālis pꝫ ex hocqꝛ ꝯnumerat̉ alijs virtutibꝰ ſpālibꝰ ab apl̓o. ibi.Nūc manēt fides. ſpes. caritas. Qd̓ etiaꝫ ſic ꝓbattho. vbi ſupͣ. ar. iiij. Quia actus et hītus ſpecificant̉ ꝑ obiecta. Obiectū aūt ꝓpriū amoris eſt bonū. Et iō vbi ē ſpālis rō boni: oꝫ ꝙ ſit ſpālis hīt̉v̓tutis. Bonū aūt diuinū inqͣtū ē obiectū bt̄itudinis. hꝫ ſpālem rōnē boni. Et iō amor caritatisqͥ ē caritas ē ſpālis amor et caritas ꝯn̄ter ſpālisvirtus. Nec obſtat ꝙ caritas ponat̉ a Piero. indiffinitōne birtutis in generali: dicens. Ꝙ virtuseſt caritas qua diligitur deus et ꝓximus. Nā dicitur caritas om̄is virtus. n̄ ꝙ eſſentialit̓ ſit om̄isvirtus: ſed quia aliqualit̓ ab ea dependent om̄espirtutes. cū ſine ea nulla ſit vera virtus. ¶ Tertium .ſ. ꝙ ſit vna tm̄ virtus caritatis. ſic probatTho. vbi ſupra. ar. v. Caritas eſt quedā amicitiahominis ad deū. Diuerſe aūt amicitiaꝝ ſpēs ac-
cipiūtur. vel ẜm diuerſitatē finis. et ẜm hoc ponunt̉ tres ſpēs .ſ. amicitia delectabil̓. et amicitiavtilis. ⁊ amicitia honeſti. Uel ẜm diuerſitatē cōicatōnū in qͥbꝰ amicitie fundant̉. ſicut alia ē ſpēsamicitie ꝯſanguineoꝝ. alia ꝯciuiū. alia ꝑegrinātiuꝫ. quaꝝ p̄ma fundat̉ ſuꝑ ꝯmūicatōne nat̉ali.alie ſuꝑ cōicatōne ciuili. vel ꝑegrinatōnis. vt pꝫꝑ ph̓m in. viij. eth̓. Reutro aūt iſtoꝝ modoꝝ caritas p̄t diuidi in plura. Nā caritas finis ē vnus .ſdiuina bonitas. et etiā eſt vna ꝯmunicatō eternebeatitudinis. ſuꝑ quā hec amicitia fundat̉. Und̓ſequit̉. ꝙ caritas ſit ſimpl̓r vna v̓tus. nō diſtīctain plures. Nec obſtat ꝙ hītus (vt dictū ē) diſtinguit̉ ẜm obiecta. ſꝫ obiecta caritatis ſt̄ duo .ſ. deet ꝓximus. Nā hoc ē veꝝ. qn̄ obiecta ꝓ equo diſtīguūtur. Sꝫ deus et ꝓximus nō ex equo ſūt obiecta caritatis. Nā ꝓprium et pͥncipale obiectū caritatis ē deus. Proximus aūt ꝓpt̓ deū ex caritatedei diligit̉. Deus aūt ꝓpter ſeip̄m. Un̄ vna ſola rōdiligendi attendit̉ in caritate pͥncipl̓r .ſ. diuinabonitas. que ē eius ſub̓a. Alie aūt rōnes ad diligendū inducētes. vel debitum dilectōnis faciētesſunt ſecundarie et ꝯſequentes ex prima.De diffinitione ſeu deſcri. §. iij.ptone caritatis mgr̄ in. iij. ſen. diſ. xxvij. ſic diffinit. Caritas eſt dilectō .i. amor ẜm rōnē. qͣ diligitur deus ꝓpt̓ ſeip̄m. et ꝓximꝰ ꝓpter deū. vel in deo.Proſper in li. de vita ꝯtēplatiua ſic eaꝫ pulcerrime deſcribit. Caritas (vt mihi videt̉) ē recta volūtas ab om̄ibꝰ terrenis ꝓrſus aduerſa. iūcta deoinſeꝑabilit̉. et igne quodā ſpūſſct̄i a quo ē. et adquē refert̉ incenſa. inqͥnamēti oīs extranea. corruptōnis neſcia. nulli vitio mutabilitatis obnoxia ſuꝑ om̄ia q̄ carnalit̓ diligunt̉ excelſa. affectōnū oīm potētiſſima. diuine ꝯtēplatōnis auida. inomnibꝰ ſemꝑ inuicta. ſūma actōnū bonaꝝ. ſalusmoꝝ. finis celeſtiū p̄ceptoꝝ. mors criminū. vitavirtutū. virtus pugnantiū. palma victoꝝ. armaſanctaꝝ mentiū. cauſa meritoꝝ bonoꝝ. p̄miū ꝑfectoꝝ. Sine qͣ nullus nūꝙͣ deo placuit. cū qua aliquis peccare n̄ p̄t. fructuoſa in penitētibꝰ. leta inꝓfitiētibꝰ. gl̓oſa in ꝑſeuerātibꝰ. virtuoſa in martiribꝰ. oꝑoſa in om̄ibꝰ. omnino fidelis. ex qͣ qͥcqͥtē boni oꝑis viuet. hec oīa de pe. di. ij. caritas eſt.vbi dicit glo. et bn̄. ꝙ hec eſt p̄dicatio ꝑ cauſam.Sicut cū dicit̉. Deus fortitudo nr̄a ⁊ potentia ⁊ſpes nr̄a. quia .ſ. ē cauſa fortitudinis et patientieet ſpei noſtre. Sic dr̄ caritas eſſe om̄ia iſta. quiacauſat iſta. Cauſat eī rectā volūtatē. Et loquit̉de caritate ꝑfecta. q̄ terrena ꝯtēpnit. Dicit̉ autēiuncta deo inſeꝑabiliter. qꝛ nō defacili ſeꝑatur.Inqͥnamēti extͣnea .ſ. mortalis pct̄i. Salus morū .i. ſalutiferos faciēs mores. finis p̄ceptoꝝ .i. cōſumatō. ſūma actionū bonaꝝ .i. ꝑfectiſſima ⁊cͣ.¶ De excellentia caritatis. §. iiij.Nota ꝙ ait apl̓s. j. corin. xij. Poſt dona plura ſpiritualia enumerata. Adhuc excellentiorē viamvobis demonſtro. vbi totū ſequēs capitulū. xiij.ponit in ꝯmēdatōem caritatis. ſic ip̄m terminat