Citulus¶ Quintus
ſufficit. ꝙ ſit aliqͥd habēs vltimi rōeꝫ delectabil̓Sꝫ ad rōeꝫ bt̄itudīs vlteriꝰ reqͥrit̉. ꝙ ſit aliqͥdꝑfectū et excellēs. Un̄ oēs bt̄itudīes poſſūt dicifructꝰ. ſꝫ nō ꝯuertit̉. Sūt em̄ fructꝰ quecūqꝫ p̓tuoſa oꝑa in quibꝰ hō delectat̉. Sꝫ bt̄itudīesdicūt̉ ſolū ꝑfecta oꝑa. q̄ etiā rōne ſue ꝑfectōnismagis attribuūt̉ donis ꝙͣ v̓tutibꝰ. Et loqͥt̉ d̓ bt̄itudinibꝰ de qͥbꝰ hētur Mat̉. v. Beati pauꝑes ⁊cͣ.Sic igr̄ fructꝰ ſumit̉ t̓pl̓r. vilꝫ ꝓ p̄mio eſſētialifruitōis dīne. ꝓ actu v̓tutis delectātis. ⁊ ꝓ qͦdaꝫp̄mio accidētali qd̓ dat̉ diuerẜ ẜm diuerſū gͣdūcaſtitatis. de qͦ Mat̉. xiij. Qd̓ cecidit in t̓rā bonā attulit fructū aliud cēteſimū ⁊cͣ. De hoc ſupra in capitulo de gradibꝰ caſtitatis.¶ Fructꝰ aūt ſpūſſancti enu §. j.merās apl̓s ad Gal̓. v. ponit. xij. dicēs. Fructꝰſpūs ſūt caritas. gaudiū. pax. pacīa. lōganimitas. bonitas. benignitas. māſuetudo. fides. modeſtia. ꝯtinētia. caſtitas. Hi ſunt fructꝰ de quibꝰat̄. vij. Arbor bona bonꝰ fructꝰ facit. et figurāt̉ ꝑ. xij. fructꝰ ligni vite. qd̓ vidit Io. apo. vlt̄.ex vtͣqꝫ ꝑte fluuij. Ex his dirigit̉ a ſpūſct̄o totaꝯuerſatō hoīs vt ſit v̓tuoſa. Et ꝑ p̄ma tria dirigitur qͦ ad deū. qui ē ſupͣſe. Per ſecūda tria dirigit̉ qͦ ad animū ſuū. q̄ eſt intra ſe. Per terciatria dirigit̉ qͦ ad ꝓximū. qͥ ē iuxta ſe. Per vltima tria qͦ ad corpꝰ ſuū qd̓ ē infra ſe. ¶ Eſt gͦ primꝰ fructꝰ caritas in quo dat̉ ip̄e ſpūſſct̄us qͣi inſua ſimilitudīe cū ⁊ ip̄e ſit amor ad Ro. v. Caritas dei diffuſa ē in cordibꝰ nr̄is ꝑ ſpm̄ ſct̄m. Dicit̉ aūt caritas. q. careitas. ſeu cara vnitas: qꝛfacit vnionē anime cū deo. ⁊ trāſformari ī ip̄mꝑ affectū. ⁊ tenere ip̄m carū ſuꝑ oīa. Ubi ē theſaurꝰ tuus ibi ⁊ cor tuū: ait xp̄c Mat̉. .vj. Et ideoqꝛ caritas facit hoīem. deū reputare vt ſuū ⁊ ſūmū thezaurū cariſſimū: tota cogitatō ⁊ affectōcordis eſt ad ip̄m. Ip̄a caritas figurat̉ ꝑ igneꝫin veteri lege. quem deus p̄cepit ſemꝑ in altaricordis noſtri ardere. Et in ſpecie ignis pleniſſime fuit data a ſpūſancto apl̓is. Ignis aūt ſemper flāmaꝫ dirigit ſurſū. Et cor noſtꝝ ē ad modum flāme ignis. vt ip̄a forma eiꝰ doceat te adip̄m affectū tuū dirige̓. Ignis ſemꝑ ē in motu⁊ ē maxīe actiuꝰ. nūꝙͣ ſaciat̉ lignis ⁊ cū hoc incinerat. Sic amor dei: inqͥt. greg. ī omel̓. nūꝙͣ ēocioſus. Operat̉ eī magna ſi ē. Mouet eī amordei ad cogitādū de deo. ⁊ quō poſſit eī place̓ magis: ad cogitādū miſerias ꝓximi ad orandū ꝓeo. Qn̄qꝫ monet ad admonēdū eū ⁊ corrigēdū.Qn̄qꝫ mouet ad ſeruiendū ſibi ⁊ oꝑandū ꝓ deoEt cū multa bona faciat. nihil ſibi videt̉ facereſꝫ ſemꝑ appetit maiora face̓. Ip̄a facit hominēhumiliare. recognoſcēdo defectꝰ ſuos ⁊ ſe eſſe cinerē. Un̄ abrahā cū ex plenitudīe ſpūſſct̄i meruiſſet locutōeꝫ familiarē cū deo. dicebat. Loquar ad dn̄m meū cū ſim puluis ⁊ cinis. ¶ Secūdꝰ fructꝰ .ſ. ꝓcedēs a pͥmo ē gaudiū. ad Ro. xij.Gaudiū ī ſpūſct̄o. Un̄ generat̉ gaudiū qd̓ ideꝫē ꝙ delectatō. certe ex pn̄tia vl̓ habitōe rei amate. Et ꝙͣtomagis illd̓ amat̉. tā tomaiꝰ gaudium
Auarꝰ q̄ ſūme amat pecuniā. qn̄ gaubet: Utiqꝫqn̄ adipiſcit̉ magnā pecuniā. Aulier q̄ multūamat filiū. ſic triſtat̉ ex abſētia filij. ita multūgaudet ex p̄ſētia filij. Qui hꝫ caritateꝫ vtiqꝫ hꝫdeū p̄ſentē. ⁊ eū poſſidet: qꝛ qͥ manet ī caritate. īdeo manet ⁊ deꝰ in eo. j Ioh̓. iiij. Habēdo gͦ eumquē ſūme amat. nō poteſt nō gaude̓: ⁊ ſic bonūqd̓ amat eſt ſūmū excedēs om̄e bonū. ita ⁊ gaudium eius excedit om̄e mūdanū gaudium. O q̄banū eſt gaudiū ⁊ om̄is delectatō mūdi. Gaudium ypocrite inſtar pūcti. qui ē qͥd indiuiſibileIpocrita mūdꝰ eſt. qͥ bonꝰ videt̉ ⁊ ē malꝰ. ⁊ coīter termīat̉ ī triſticiā Eccͣs. Extrema gaudij luctꝰ occupat. qꝛ ꝯſcīa remordēs ⁊ pena ſeqͥt̉. Sꝫvt dīc Berū. Illud ē veꝝ gaudiū. qd̓ nō d̓ creatura ſꝫ de creatore ꝯcipit̉. cuiꝰ ꝯꝑatōe om̄e pulchrū fedū. om̄e dulce amaꝝ. omne qd̓ delectaript̄ moleſtū. Et iſtud gaudiū de deo. facit hoīemfortiter. faciliter ⁊ ꝑfecte oꝑari. qꝛ vt dīc Sapiens. Delectatō ꝑficit opꝰ. Et aliqn̄ tātū ē. vt occultari nō poſſit. vt ptꝫ in Elizabeth q̄ repletaſpū ſancto. ex gaudio īmēſo qd̓ ſenſit. exclamauit voce magna laudando v̓ginē. Et ip̄a virgocanticū expreſſit dicēs. Exultauit ſpūs meꝰ ⁊cͣ.¶ Tercius fructꝰ ē pax. Un̄ ī figuram colūba(in cuiꝰ ſpecie apparuit ſpūſſct̄us ſuꝑ xp̄m baptizatū) attulit ramū oliue qd̓ ē ſignū pacis adNōe ī archā. ſine pace nō pt̄ haberi veꝝ gaudium. Pax ait augꝰ. xix. d̓ ciui. dei dulce nomē ſꝫdultior res. Oīa em̄ clamāt pacē. ⁊ ꝑmaxīe eamdeſiderat creatura rōnalis. Sꝫ pax tꝑalis ꝙͣtūexulauerit a mundo tu vides. vndiqꝫ bella fremūt. Et rō eſt. qꝛ tu nō vis habe̓ pacē cū deo ſꝫguerrā ꝓpt̓ pct̄a tua. Peccata vr̄a: inqͥt Iſaiasdiuiſerūt inter vos ⁊ deuꝫ ur̄m. Et ideo tibi aufert pacē tꝑalē. Dimitte pct̄a. reuerte̓ ad pn̄iaꝫquere habe̓ purā ꝯſcientiā. vt mens ſit libera apaſſionibꝰ. ⁊ oēs ſenſus tui ſint vniti in vnū .ſ.ad ꝯformādū te volūtati dīne: ⁊ habebis veraꝫ⁊ magnā pacē. Ꝙͣuis em̄ ꝑ totū mūdū eſſꝫ pax⁊ haberes quicqͥd velles de rebꝰ tꝑalibꝰ: ſi n̄ haberes deū ꝑ grām. adhuc nō haberes pacē ⁊ qͥetem Augꝰ. Omnia ſūt aſꝑa. ⁊ tu ſolus es reqͥes⁊ inquietum ē cor nr̄m donec requieſcat in te.¶ Conſequēter ſpūſſanctus ordinat animū tuum ī ſe ꝑ alios tres fructꝰ. Eſt gͦ qͣrtꝰ pacientiaꝑ quā animꝰ dirigit̉ ī diuerẜ. de ꝯſe. di. iiij. oēs.Cū ſpūſſanctus cordi infūdit̉. cor fidele ad prudentiā ⁊ ꝯſtantiā dilatat̉. In pacīa vr̄a poſſidebitis aīas veſtras ait xp̄c Lu. xxj. Nā ſine pacientia. aīaꝫ nō hēs ī tua libertate ſꝫ ẜuā triſticiePrinceps apl̓oꝝ tꝑe paſſiōis fuit ita debil̓ ⁊ inꝯſtās. ꝙ ad vocē āc ille negauit. ⁊ ſocij ſui r̄lictomgr̄o fugerūt: ſꝫ pꝰ aduētū ſpūſ ſct̄i. ita firmati ſūt ī pacīa. ꝙ flagellati īcarcerati ꝯminati demorte ꝓpter p̄dicatōeꝫ. nō dimittebāt illā. Et n̄ſolū nō ꝯtriſtabant̉ de illis aduerẜ. ſꝫ ibāt apoſtoli gaudētes a ꝯſpectu ꝯſilij ⁊cͣ Act̉. v. O ꝙͣneceſſaria ꝙͣutilis ē iſta pacīa. Gregꝰ in li. dÿ̄alogoꝝ dicit. ꝙ eſt maius pacīa ꝙͣ facere miracula