¶ Capitulum¶ Viceſimumprimum
Quintū ē. vt iracūdiā frīs etiā ſine rōe ꝯceptāeo mō qͦ ſuā curare deſide̓t: ſciēs eqͣlit̓ ſibi ꝑnitioſā alteriꝰ eē triſticiā. et ſic aduerſus aliū ipſemoueat̉. niſi eā ꝙͣtū in ſe ē de fr̄is mēte depulerit. Poſtremo ē illd̓ qd̓ generale vitōꝝ oīm ꝑemptoriū eſſe nō dubiū ē. vt ſe de hoc mūdo qͦttidiecredat migratuꝝ. Que ꝑſuaſio nō ſolū vllā incorde triſticiā reſide̓ ꝑmittit. verūetiā vniuerſos ꝯcupīaꝝ ac pct̄oꝝ oīm ꝯpͥmit motꝰ. ⁊ infraSepe at̄ accibit ſiue illuſiōe dÿaboli ſiue interceſſu erroris hūani. qͦ nullꝰ ē ī hac carne qͥ fallivelut hō nō poſſit: vt ille interdū qͥ acrioris ingenij ſciētieqꝫ maioris ē. aliqͥd falſū mēte ꝯcipiat. ⁊ ille q̄ tardioris ingenij ac mīoris ē meritirectiꝰ aliqͥd veriuſqꝫ p̄ſentiat. Et idcirco nullꝰ ſibi ꝙͣuis ſcīa p̄ditꝰ ī anī tumore ꝑſuabeat. ꝙ poſſit collatōe alteriꝰ ſi ege̓. Nāetſi iudiciū eiꝰ dÿabolica n̄ fallat illuſio. elatōis tn̄ ⁊ ſuꝑbie gͣuiores laq̄os n̄ euadet. ¶ Eſt etiā amicitia iſta ꝑfectio caritatis. nōſolū hoīs ad hoīeꝫ. ſedētiā addeū. Un̄ pͣs. Nimis honorati ſūt ⁊cͣ. Et qͥ hāc cōſeqͥt̉ ht̄ inde ſūmā d̓lct̄abilitatē. nimiā vtilitatē⁊ maximā honeſtatē. ⁊ acqͥrit̉ ꝑ tria. Prīo pernoticiā ſup̄moꝝ ẜm illd̓ Sap̄. vij. Infinitꝰ theſaurꝰ ē hoībꝰ ſapīa. qͦ qͥ vſi ſūt. ꝑticipes fct̄i ſūtamicitie dei. Secūdo ꝑ ob̓iaꝫ mādatoꝝ ẜm illd̓Io. xv. Uos amici mei eſtis ſi feceritis q̄ p̄cipiopob̓. Tertō ꝑ tollerātiā aduerſoꝝ ẜm illd̓ mach̓.Abrahā ī tēptatōe ꝓbatꝰ īuētꝰ ē. ⁊ amicꝰ dei appellatꝰ ē. Hec amicitia ht̄ ſūmū honorē a deo ⁊ īp̄ſenti ⁊ in futuro: ⁊ ideo ab omnibꝰ colenda.¶ Ad iuſticiā prout ē pͥtusº. §. ix.generalis ꝑtinēt p̄cepta pittagorica. de qͥbꝰ vincentiꝰ ī. .iiij. li. ſpec. hiſto. ptꝰ ieiuniū ait. Pittagorica ſūt iſta p̄cepta. Fugiēda ſūt oībꝰ modis⁊ abſcidenda lāguor a corꝑe. Imperitia ab aīaluxuria a vētre. a ciuitate ſeditō. a domo diſcordia. ⁊ in cōi a cūctis rebꝰ intꝑantia. Pittagorica ſūt ⁊ hec. amicoꝝ oīa eſſe ꝯmūia. ⁊ amicū ſeip̄m eſſe alteꝝ. Duoꝝ tēpoꝝ maxīe habēdā curā mane ⁊ veſꝑe .i. eoꝝ que acturi ſumꝰ ⁊ eoꝝ q̄geſſimꝰ. Poſt deū veritatē colendā q̄ ſola homines deo ꝓxīos facit. ¶ Illa qͦꝫ enigmata q̄ diligētiſſime areſtoteles ī libris ſuis ꝓſeqͥt̉. Staterā ne trāſileas .i. ne p̄tergrediare iuſticiā. igneꝫgladio ne foueas. ira vilꝫ ⁊ tumidū animū v̓bismaledicis ne lateſcas: coronā mīme carpēdami. leges vrbiū ꝯẜuādas: cor n̄ ꝯmedēdū .i. merorē de aīo expellēdū. Cū ꝓfectꝰ fueris ne riteasi. pꝰ mortē vitā iſtā ne deſideres: ꝑ viā publicāne ambules. ne ml̓toꝝ ſeq̄ris errores. Hÿrundinē ī domo ſuſcipiēdā .i. garrulos ⁊ v̓boſos homines ſub eobeꝫ tecto vobiſcū nō habēdos. oneratis ſupponendū onus. Deponētibꝰ nō coīcāduꝫi. ad virtutē incedentibꝰ alacriter augēda ſuntp̄cepta. Tradentes ſe ocio relinquēdi ſūt. apudgrecos pͥmꝰ pittagoras inueīt īmortales eē animas. ⁊ d̓ ſuis corporibꝰ tͣnſire ad alia. pͥmū dīc ſefuiſſe euſorbiū. ſcd̓m calidē. terciū hermoniū. qͣꝫtū pinū. Ad extremū pittagorā. ⁊ pꝰ certos tem
poꝝ curriculos. ea q̄ fuer̄t rurſum fieri. Nihil inmūdo fieri nouū. ph̓iam meditatorē eſſe mortisqͦttidie de carce̓ corꝑis intēte aīe educe̓ libertatē. matÿſe. ſana. meyſuc .i. diſcētias ⁊ remīſcentias eſſe. Et multa alia que plato in libris ſuis ⁊maxime in phedeone thimeoqꝫ ꝓſequitur.¶ De duodecim fructibꝰ ſpiritꝰ. Ca. XXI.Emū videdu ē de fructibꝰ ſpūs qͥ ſūt actꝰ v̓tutū. vl̓ cardinaliū de qͥbꝰ dictū ē. vl̓ theologicaꝝ deqͥbꝰ īmediate dicēdum. Pro maioritn̄ declaratōe materie. Sciēdū ẜm tho. pͥma ſecūde. q. lxx. ꝙ nomē fructꝰ a corꝑalibꝰ ad ſpūalia ē trāſlatū. Dicit̉ at̄ ī corꝑalibꝰ fructꝰ qd̓ explāta ꝓducit̉. cū ad ꝑfectionē venerit quādā ī ſeſuauitatē habēs. Qui qͥdē fructꝰ pt̄ ꝯparari adduo .ſ. ad arborē ꝓducētē ip̄m ⁊ ad hoīeꝫ qͥ fructū ab arbore adipiſcit̉. Scd̓m hoc gͦ nom̄ fructꝰ ī rebo ſpūalibꝰ dupl̓r acciꝑe poſſumus. Unomō vt dicat̉ fructꝰ hoīs id qd̓ hō adipiſcit̉. Nōaūt omne id qd̓ adipiſcit̉ hō. habꝫ rōnē fruetſed id qd̓ eſt vltimum delectationē habens. Habet em̄ homo ⁊ agrū ⁊ arborē. que fructꝰ nō dicunt̉: ſed ſolū id qd̓ eſt vltimū. qd̓ .ſ. ex agro etarbore homo intendit habere: ẜm hoc fructushomīs dicit̉ vltimꝰ finis homīs. quo debet frutUnde dicitur Eccͣi. Bonoꝝ laboꝝ glorioſus eſtfructus. Si aūt dicat̉ fructꝰ hoīs id qd̓ ab homine ꝓducit̉. ſic ip̄i actus hūani fructꝰ dicūt̉.Oꝑato em̄ ē actꝰ ſecūdꝰ oꝑantis ⁊ delectatōꝫ habet ſi ſit ꝯueniēs oꝑanti. Si igit̉ oꝑatō procedat ab hoīe ẜm facultatē ſue rōis. ſic dicit̉ eſſefructꝰ rōis. Si v̓o ꝓcedat ab hoīe ẜm altioremv̓tutē. que ē virtus ſpūſſct̄i: ſic dicit̉ eſſe oꝑatōhomīs fructꝰ ſpūſſancti. qͣſi cuiuſdā dīni ſemīsDicit̉ em̄. jIo. iij. Om̄is qui natꝰ eſt ex deo peccatuꝫ nō facit. qm̄ ſemē ip̄ius ī eo manet. Et dehis dicit̉ ad gal̓. v. Fructꝰ ſpūs ſūt caritas ⁊cͣ.¶ Notandū etiā ꝙ ip̄a oꝑa noſtra inqͣtū ſūt effectus qͥdā ſpūſſancti in nobis oꝑantis: habētratōeꝫ fructꝰ vt dictū eſt. Sed inqͣtū ordinant̉ad finē vite eterne. ſic magis habent rōeꝫ floꝝUn̄ dicit̉ Eccͣi. xxiiij. Flores mei fructꝰ honoris ⁊ honeſtatis. Itē cū delectet̉ qͥs ī deo ip̄o fruendo ꝓpt̓ ſe. ꝓut ly ꝓpter dicit cauſā finalē .i. ſicut in vltīo fine. In actibꝰ at̄ v̓tuoſis delectaridebet ꝓpt̓ ſe. ꝓut ly ꝓpter dicit cauſā formalē .i.nō ſic in vltimo fine. ſed ꝓpter honeſtatē. quamꝯtinēt in ſe v̓tuoſi delectabile. Sicut infirmꝰ delectat̉ in ſanitate ꝓpt̓ ſe ſic in fine. ī medicīa ſuaui nō ſic in fine. ſꝫ ſic in habēte ſaporē delectabilē. In medicīa at̄ auſtera nullo mō ꝓpt̓ ſe. ſedꝓpt̓ aliud .ſ. ſanitatē habēdā inde. Itē n̄ obſtatꝙ apl̓s poīt int̓ fructꝰ nomīa v̓tutū q̄ ſūt habitus. vt caritas. pacīa. ⁊ hmōi. cū tn̄ fructꝰ ſintactus. Nā ꝯſuetū eſt vt nomīa v̓tutū ſumanturpro actibus eaꝝ. ¶ Item notandū ꝙ cū beatitudines etiā ſint actus v̓tutū. differūt tn̄ a fructibꝰ ẜm tho. vbi ſupͣ. Nā plꝰ reqͥrit̉ ad rōeꝫ beatitudīs ꝙͣ ad rōeꝫ fructꝰ. Nā ad rōeꝫ fructus.