¶ Quintus

¶ Titulusſuꝑne patrie. que noſtris mētibꝰ ꝑ aſpiratōneꝫquottidie impͥmit hec Raÿneriꝰ. Sed pͥncipiūtho. ⁊ alber. ſuper libro ethicorum.Terciū quod requiritur. §. viij.ad amicitiā ē bn̄ficiētia ī exteriori effectu. Nā ille ē verus amicꝰ qͥ vult ⁊ oꝑat̉ bona exiſtētialapparētia amico ſuo. nō ꝓpt̓ ſeip̄m: ſꝫ gr̄a amiciſui. Bn̄facit at̄ amicꝰ amico ſuo t̓pl̓r ⁊ ſeruit etobſequit̉. Prīo liberalit̓. Secūdo celerit̉. Tertēvtilit̓. Liberal̓ qͥdē qꝛ ſi amicꝰ ẜuit amico vl̓ bn̄facit inuitꝰ pl̓ ꝓpt̓ ſeip̄m nō ē amicꝰ eiꝰ. vn̄ Ambro. ī li. d̓ offi. In bn̄fitō ꝯferēdo plꝰ animꝰ ꝙͣ cōſus oꝑat̉. Magis p̄pōderat beniuolētia ꝙͣ poſſibilitas reddēdi munꝰ. Secūdo dꝫ amicꝰ bn̄facere amico celerit̓. Si em̄ in ſeruiēdo alteri qͥsvolūtatē exple̓ negligat. nō ē amicꝰ eiꝰ Senecain. iiij. de bn̄fi. Gratiſſima ſūt bn̄ficia occurrentia. vbi nulla fuit mora nec accipiētis verecundia. Tertō dꝫ bn̄face̓ vtilit̓. Si em̄ quis bn̄facitamico ſuo ꝓpt̓ bonū ſuip̄iꝰ. n̄ ītendēs bonū amici nō ē verus amicꝰ. Sꝫ ſi intēdit bonū amici ⁊ꝯͣriū exinde ſeqͥt̉ .i. malū. nō ē hoc ꝯͣ verā amicitiā: puta bat illi medicinā vt ſanet illa at̄ medicina nocet: nō agit hoc ꝯͣ amicitiā. ex qͦ bonuꝫeiꝰ intēdat. ¶ Sꝫ nota ꝙ ē amicitia t̉plex. fictapl̓ falſa. vera vl̓ imꝑfecta. ꝑfecta ⁊ ſūma. Et ficta qͥdē ē. qn̄ ē ſolo noīe ⁊ nō oꝑe. ore ⁊ n̄ corde.in ꝓſperitate nō ī aduerſitate. de ea q̄ ē ſolo nomine dr̄ Eccͣi. xxxvij. Eſt amicꝰ ſolo noīe. glo. ⁊nō re. ⁊ talis ē vitāda. qꝛ ē ſine humore caritatis. Un̄ dr̄. jI0. iij. Nō diligamꝰ v̓bo neqꝫ linguaſꝫ oꝑe et veritate. Nō: inqͥt. v̓bo .ſ. nō faciēdo qd̓ꝓmittimꝰ. Neqꝫ lingua .i. dicēdo facere bonumꝓpter deū ⁊ facit ꝓpter mūdū. Sꝫ oꝑis executōne ⁊ veritate .i. ſincera ītentōe ꝓpt̓ deū. Secūdoamicitia ē ficta qn̄ ē ore ⁊ nō corde .i. ꝓferat verba amicitie ⁊ ī corde odiū malicie. Tal̓ fuit amicitia Ioab ad amaſaꝫ. ij ℟. xx. vbi dr̄ ꝙ ioab obuiās amaſe dixit. Salue mi fr̄. ⁊ tenuit dexteramētū amaſe qͣi deoſculās eū. ⁊ effudit viſcera eꝰin t̓rā. Sic mūdꝰ ꝓpoīt d̓lectatōꝫ ⁊ ꝯcludit amaricatōeꝫ. Un̄ Eccͣi. vj. Eſt amicꝰ qui ꝯuertit̉ adinimicitiā. ⁊ qui odiū ⁊ rixā ⁊ ꝯuicium denudauit .i. mala oīa que ſciebat de illo. cuiꝰ amicitiāſimulabat manifeſtabat. ⁊ ſi neſciet finget. Un̄dicit̉ ꝓuer. xviij. Occaſiones q̄rit qͥ vult recedēab amico Boheciꝰ de ꝯſolatōe. Nequeūt mali oculos tenebris aſſuetos ad lucē ꝑſpicue veritatis attolle̓. ſimileſqꝫ auibꝰ ſūt. qͣs nox illumīatdies excecat. Et d̓ tali fictodr̄ Eccͣi. xij. Nō credas amico tuo īeternū. qd̓ ītelligit̉ vel de falſoamico cui nō ē credēdū. cū dilectōeꝫ on̄dat velhumiliatōeꝫ vel lacrimat̉. Uel pt̄ etiā intelligide dÿabolo trāſfigurāte ſe ī angelū lucis cui n̄eſt credēduꝫ. etiā ſi veꝝ dicat .ſ. inqͣtū ip̄e dicatſꝫ alia rōne. Tertō ē ficta qn̄ ē in ꝓſperitate nōin aduerſitate. ⁊ de tali dicit̉ Eccͣi. xiij. Si largitus ei fueris .ſ. ficto amico aſſumet. ⁊ ſi n̄ habueris relīquet te. ⁊ ꝓuer. xix. Diuicie addūt amicos plurimos. A pauꝑe aūt hi quos habuerit

ſeparant̉. Qui vtilitatis cā amicꝰ ē. tādiu amicus erit. ꝙͣdiu talis erit. ait Sen̄. ¶ Amicitiaaūt vera ſed imꝑfecta ē q̄ fūdat̉ ī honeſtate etb̓tute morali ſine caritate ⁊ fide. qͣlis fuit intercathonē ⁊ tulliū. ⁊ int̓ illos duos ph̓os de qͥbuenarrat valeriꝰ. ꝙ vno capto ⁊ decapitādo aliuaobligauit ſe ꝓ eo qͦuſqꝫ iret ad ciuitatē ꝓpriaꝫ deſuis bonis diſpoſiturꝰ ⁊ reuerſꝰ ē die ſtatuta: ⁊pter qd̓ tyrānus qͥ ceperat .ſ. dyoniſiꝰ vtrūqꝫ liberū dimiſit ⁊ rogauit ſe terciū ī amicitia eorūdeputari. ¶ Amicitia ꝑfecta ⁊ ꝯpleta ē. q̄ fūdatur ī caritate dei cū alijs ꝯditōibꝰ amicitie p̄dicte. Hec excedit oēm aliā amicitiā. ⁊ d̓ hac amicitia ſic ait Io. caſſianꝰ ī collat̉ Ioſeph enarratis alijs generibꝰ amicitiarū. In his igr̄ cūctisamicitijs vnū ē genꝰ īſolubile caritatis. qd̓ necꝯmēdatōis gr̄a. nec officij vl̓ muneꝝ magnitudo ꝯtͣxit. Vl̓ cuiuſꝙͣ rōe vl̓ natura ncc̄itatia cōtūxit. ſꝫ ſola ſil̓itudo d̓tutū. hec īquā ē q̄ nūqͣ caſibꝰ vllis ſcīdit̉: quā nōſolū diſſociare vl̓ dele̓ locoꝝ vl̓ tēpoꝝ int̓ualla nō p̄ualēt. ſed nec moreqͥdē ip̄a diuellit. Hec ē vera ⁊ īdiſrupta dilectō.q̄ gemīa amicoꝝ ꝑfectōe ac v̓tutū ꝯcreſcit: cuiꝰſemel inituꝫ fedus. nec deſiderioꝝ varietas. necꝯtētioſa diſrūpet ꝯͣrietas volūtatū ceterū. Aultos nouimꝰ ī hoc ꝓpoſito ꝯſtitutos. q̄ cū ꝓ caritate xp̄i fragrātiſſia eſſēt ſodalitate deuicti. n̄ ypetuo eā nec īdiſrupte ẜuare potuer̄t: qꝛ licꝫ locſocietatis pͥncipio īuiterēt̉. nō tn̄ vno ⁊ pari ſtudio arreptū ꝓpoſitū tenuer̄t. Fuitqꝫ int̓ eos q̄dā tꝑal̓ affectō: qꝛ n̄ eqͣli vtriuſqꝫ d̓tute. ſꝫ vnipacīa ẜuabat̉: q̄ ꝙͣuis ab vno magͣnimit̉ atqꝫ īfatigabilit̓ retētaret̉. ncc̄e ē tn̄ eā alteriꝰ puſillanimitate diſrūpi. Infirmitates nāqꝫ eoꝝ qͥ tepidius ꝑfectōis appetūt ſct̄itatē. qͣntūlibꝫ forciūtollerātia ſubſtentēt̉. ab ip̄is tn̄ qͥ īfirmi ſūt nōferūt̉. habēt em̄ ſibi inſiſtas ꝯmotōnū cās queeos qͥetos eſſe nō ſinūt vt ſolēt. qͥ carnali egritudine detinēt̉ ſtomachi vi īfirmitatiſqꝫ ſtaſtidiacoquoꝝ l̓ mīſtrātiū negligētiū īputare. ⁊ ꝙͣtūlibet eis obſequētiū ſolicitudo deẜuiat. Nihilominus tn̄ cauſas ſue ꝯmotōis alijs aſcribūt. qͣs ſibi vtiqꝫ vitō valitudīs ſue ineſſe nō ſentiūt. Ꝙobrē huiꝰ ē amicitie vt diximꝰ. fida īſolubiliſqꝫꝯiūctō: q̄ ſola v̓tutū parilitate federat̉. de qͣ p̄sEcce ꝙͣ bonū ⁊ ꝙͣiocundū habitare fr̄es ī vnumQd̓ nō localit̓ ſꝫ ſpūalit̓ oꝑtet intelligi. Plenāigr̄ atqꝫ ꝑfectā amicitie grām niſi inter ꝑfectōsviros eiuſdēqꝫ b̓tutis ꝑſeuerae̓ n̄ poſſe: paulop¶ His at̄ gradibꝰ ꝑuenit̉ ad eā. Prīo igr̄ ſūt vere amicitie mūdialis ⁊ oīm q̄ habemꝰ reꝝ deſpectōne fūdamīa. ꝑ quā ⁊ impiū ⁊ īiuſtū ē. ſi poſtabrenūciatōeꝫ mūdi ⁊ oīm q̄ in eo ſūt vanitatūp̄cioſiſſime fratris dilectōni ſuppellex viliſſimaq̄ ſuꝑfluit p̄ferat̉. Secūdū ē. vt ita vnuſqͥſqꝫ ſuas r̄ſecet volūtates. nec ſapiētē ſe eē iudicās atꝯſultū. ſuis malit ꝙͣ ꝓximi diffinitōibꝰ obediēTerciū ē. vt ſciat oīa. ⁊ q̄ vtilia atꝫ nccͣia extīmāt poſtponēda bono cītatis ac pacis Quartūē vt credat nec iuſtis nec īiuſtis d̓cauẜ iraſcēdū