¶ Viceſimum¶ Capitulum
ꝓpt̓ delectabile etiā n̄ poſſit hr̄i ad ml̓tos. ꝓbat̉exēplo et exꝑimēto. Exēplo qͥdē ſalis. Nā ſal vtꝯdimētū ꝓpt̓ delectatōeꝫ q̄rit̉ ⁊ ponit̉ ī cibo. ⁊ tn̄ſi ſal paꝝ ponat̉ ī cibo ſufficit. Sic a ſil̓i. Pauci amici ſufficiūt homī ad delectatōꝫ. vt cū eisꝑ aliqd̓ tp̄us delectet̉ ⁊ recreat̉. Exꝑimēto at̄ ꝓbat̉. qꝛ amore libidinoſo. vnꝰ hō n̄ amat amoreintēſo plures ml̓ieres. ſꝫ vnā tm̄ vl̓ paucas eo ꝙintēſus amor hr̄i n̄ pt̄ niſi ad vnū tm̄. vl̓ ad paucos valde. Si etiā amicitia delectatōnis habe̓t̉ad ml̓tos. ml̓titudo īpediret delct̄atōꝫ dū vnꝰ n̄poſſꝫ alteri vacare abſtractꝰ a ml̓tis. Ꝙ amicitia q̄ ē ꝓpt̓ honeſtū q̄ ē vera amicitia. n̄ poſſꝫ hr̄iad ml̓tos ꝓbat̉ ſic. Amor ſuꝑhabūdās. n̄ ē natfieri ad ml̓tos ſꝫ ad vnū tm̄ vl̓ ad paucos. Sedamicitia honeſti q̄ .ſ. ꝓpt̓ v̓tutē. ē ſuꝑhabūdās ⁊ꝑfecta reſpectu aliaꝝ. gͦ n̄ pt̄ eē ad ml̓tos. ꝓbat̉idē rōe ꝯplacētie: ẜm em̄ ꝑfectā amicitiā amicivalde ſibinuicē placēt. ſꝫ n̄ ē facile ꝙ ſil̓ idē valde placeāt ml̓ti. qꝛ pauci īueniūt̉ ī qͥbꝰ n̄ īueīat̉aliqͥd qd̓ vni diſpliceat. Et dū ei placꝫ vnꝰ ī aliqͦī ꝯͣrio ad illud qd̓ erit ī alio diſplicebit aliꝰ. qd̓nō pt̄ reꝑri ī ꝑfecta amicitia. Probat̉ idē rōneexperiētie. Amicitia ē q̄ ꝓpt̓ v̓tutē īdiget multaexperiētia. q̄ n̄ pt̄ hr̄i ſine lōga aſſuetudīe ⁊ lōgo tꝑe. ⁊ hoc vt nō ſe lateāt ſꝫ inuicē ꝯgͤſcāt: ethoc ē difficile. Un̄ ⁊ ꝓuerbialit̓ dr̄. ꝙ n̄ ꝯueīt ꝙaliqͥ ſe ꝯgͦſcāt ⁊ diligāt. anteꝙͣ ſil̓ ꝯmedāt mēſurā ſalis. Et ſi arguat̉ ꝯͣ. qꝛ caritas ē ꝑfectior ꝙͣamicitia ciuilis: ſꝫ caritas ē ꝯmēdabilior. qͣntomagis ſe extēdit ad plures. gͦ ⁊ amicitia ciuilisRn̄det̉. ꝙ caritas magis aſſimilat̉ amori beniuolētie. cū ſit etiā ad nos remanētes ꝙͣ amoriamicitie. Et ſic n̄ ē īcōueniēs. ꝙ caritas extēdatur ad valde ml̓tos. qd̓ d̓ amicitia dici n̄ pt̄. Nonat̄ pt̄ dari numerꝰ d̓ qͣlitate amicoꝝ. qͦt debeanteē. ſic nec mēſura d̓ qͣlitate alimētoꝝ ſumēdoꝝ:qꝛ vnꝰ īdiget pluri aliꝰ pautiori. Sic et ī amicitia. ẜm ſtatuꝫ plꝰ ⁊ minꝰ indiget. Hec Raÿneriꝰpoſt tho. et albertum ſuꝑ libro ethicorum.¶ Secūduꝫ quod requiri. §. vij.tur ad ꝑfectā amicitiā eſt ꝯcordia in multipliciactu. Iſta aūt ꝯcordia ꝙͣuis ꝯſiſtat pͥncipaliterin affectu ⁊ actu vnanimi .ſ. ꝙ eadē velit ⁊ nolit⁊ eadē eligat. vt ptꝫ ex ip̄a ſignificatōe ⁊ interp̄tatōe nomīs. Nā dicit̉ ꝯcordia vnitas cordiumſeu volūtatū. Tamē hec ꝯcordia ē. nō ī ſpeculatiuis nec minimis rebꝰ nec ī vitijs. ſꝫ ī oꝑabilibꝰ coībꝰ ⁊ vtilibꝰ. Cōcordia em̄ ī ſpeculatiuis n̄facit amicitiā. Et rō huiꝰ ē. Ꝙ em̄ aliqͥ ꝯſenciātadinuicē ꝙ ſol ē maior terra. Vel nō ꝯſenſꝰ velaſſenſus nō tollit nec facit amicitiā. ratō hꝰ eſt.qꝛ iudiciū in talibꝰ ꝓcedit ex naturali rōe ⁊ perꝯſequēs ex neceſſitate. amicitia aūt ex electōe.Nec etiā in minimis rebꝰ ꝯſentire. vel diſſētireꝑtinet ad amicitie rōneꝫ. ſed in his que hn̄t aliquā magnitudinē. Nec etiā in vitijs ꝓprie ē concordia ſicut nec amicitia. Nam cū praui deſtruant bonū ꝯmū. ⁊ nō ẜuēt iuſticiā. eo ꝙ voluntſuꝑhabūdare in bonis ⁊ nō defice̓ in malis .i. dā
nis ⁊ grauatōnibꝰ. Et ideo nō pn̄t habere concordiā cū alijs ſed ꝯtentōeꝫ. ſicut appetētes plin lucris ⁊ minus in dānis ſūt iniuſti. nec ꝑ cōſequēs ſunt ꝯcordes. Eſt igit̉ ꝯcordia in aliquodec reto operabili. ¶ Debet aūt ꝯcordare amicus amico vltra affectū qͦ ad aſpectū qͦ ad affatū. quo ad ꝯuīctū. Primo quo ad aſpectū. Namviſio amici eſt delectabilis amico. Tū qꝛ ꝑ viſionē incipit cauſari paſſio amoris. Tū qꝛ aſpectꝰamici ē delectabilis amico. Sicut ſiqͥs delectat̉in aſpectu rei pulchre quā diligit ⁊ que ſibi placet. Tuꝫ ex ꝑte ſimilitudinis. Sicut em̄ amorecarnali ſe amātes appetūt ſe videre. ad on̄dendūꝙ amor maxīe fit ẜm aſpectū ẜm illd̓ ꝓuer. Ubioculꝰ ibi amor. ita in amore honeſto amicitie.ꝓpt̓ ſimilitudinē v̓tutis ex aſpectu ꝯẜuat̉ amorSecūdo debent ꝯcordare amici in ꝯuictu eo ꝙꝯuiue̓ adinuicē eſt p̄cipuus actus amicitie. Incuiꝰ ſignū dr̄ Eccͣs. iiij. de eo qui nō ꝯuiuit amicis ſꝫ caret eis. Ue ſoli qui .ſ. ē ſine amico xp̄o l̓deo. caret em̄ talis effectu amicitie qͥ ē releuatio. ꝯſolatō ⁊ defēſio. Un̄ ſubdit̉ in auctoritateilla. qꝛ ſi ceciderit nō habet ſubleuantē. Si ceciderit in culpā nō ht̄ ſubleuantē ꝯſilio ⁊ oratōeSi ceciderit in penā tribulatōis nō habet ſubleuantē ꝯſolatōeꝫ. Si ceciderit inuaſione alteriꝰ nō habet defendentē. ve etiā ſoli .i. ſine xp̄o.qꝛ nō habet ſi ceciderit in culpā xp̄m erigentēSi ceciderit in mortē nō habet xp̄m viuificātē.Si a dÿabolo temptat̉ nō habꝫ xp̄m defēdentē Oſee. ix. Ue eis cū receſſero ab eis Augꝰ ī li.de ciui. dei. Magna miſeria hoīs ē. nō eſſe cū illo ſine quō eſſe nō poteſt. Tertō debēt amici cōcordare ꝙͣtum ad colloquiū. quia debent adinuicē ſua ſecreta reuelare. Et hoc pͥmo exemploſ. dei Exo. xxxiij. Ubi dicit̉. ꝙ moyſes loquebat̉ad dn̄m facie ad faciē ſicut loqͥ ſolet hō ad amicum ſuū. Secundo oſtendit̉ hoc idē ex periculoquod īminere poteſt. quod dicit̉ Eccͣi. viij. Rōom̄i homī manifeſtes eor tuū. q. d. Nō vnicuiqꝫmanifeſtes ſecreta tua ſed tali q̄ poſſit ⁊ velit iuuare. Tertō ꝓbat̉ hoc ex commodo. Un̄ ambro.in li. de offi. Solaciū vite huiꝰ eſt. vt habes cuipectus tuū aperias. cui archana ꝯmūices. cuiſecreta pectoris tui ꝯmittas: vt colloces tibi fidelem virum qui in ꝓſperis gratulet̉ tibi. ī triſtibus compaciatur. in ꝑſequutōnibꝰ abhorteiFacilis vox. ⁊ ſermo ꝯgruus. totus ſum tuꝰ ſedpaucoruꝫ effectus. Et tullius in li. de amicitia.Excepta ſapientia nil melius datū eſt nobis adijs īmortalibꝰ amicitia. Quid em̄ eſt dultius.ꝙͣ habe̓ cū quo om̄ia audeas ſic loqui vt tecumQuis eſſet tantꝰ fructꝰ in rebꝰ ꝓſperis. niſi haberes amicuꝫ qui illis eque vt tuipſe gaubeat.Aduerſas etiā difficile eſſꝫ ferre ſine illo qͥ illasgrauiꝰ etiā ꝙͣ tu ferret. Un̄ ⁊ ſaluator noſter ſolamicis .i. diſcipulis ſecreta maīfeſtauit dicensIo. xv. Uos dixi amicos. qꝛ om̄ia que audiui apr̄e meo nota feci vobis. Hec aūt ſecreta dicitGregꝰ. fuerūt gaudia interne caritatis. et feſta