Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Quintus

Titulus

ꝯploret ſibi. Sꝫ ml̓iebres hoīes gaudēt ī hoc vt triſticiā ſit alij ſecū āguſtiati. Quarto amic ē ī aduerſitate. ſi petat auxiliū ab amico ē īꝓſperitate: dꝫ iſta ẜuare. Prīo vt ſit tardꝰ īciando ei ſua aduerſa. qꝛ caue̓ debꝫ triſtari ip̄uꝫSecūdo dꝫ eſſe verecūdꝰ ī petēdo ab eo auxiltū hoc ne ī petēdo reddat ſe oneroſū et īportunūTertō dꝫ eſſe diſcretꝰ inuocando ad infortuniaamicū auxilio: qꝛ ſi ē leue infortuniū ml̓iebreē vocet amicū adiuuādū. ſe ſufficiatſibi ꝓuide̓. Si aūt eſt infortuniū excedēs viresetiā alioꝝ. ita iuuare pn̄t ne tūc debꝫ amicos ad hoc vocare. ſꝫ ſi ē magna aduerſitaseos iuuari pt̄. Raÿneriꝰ poſt tho. et albertum.. Secūdū ꝯſiderādū circa. §. v.amicitiā ē amatōis ꝯueniētia ſpālis. Ml̓ti vident̉ velle amari potiꝰ ꝙͣ amare. credētes v̓tamicitie magis ꝯſiſtat ī amari ꝙͣ ī amare. Cꝰ ſignū ē ml̓ti ſūt amatores adulatōis. amantesvt adulet̉ eis. tn̄ qꝛ amari ꝓpinquū videt̉ honorari. qd̓ plꝰ appetit̉ ꝙͣ honorare. Sꝫ amicitia magis ꝯſiſtit ī amare ꝙͣ amari on̄dit̉ rōnibꝰſil̓itudībꝰ auctoritatibꝰ. Sex at̄ rōnibꝰ ꝓbat̉ magis ꝓpriū amicitie ē amare ꝙͣ amari. prīorōne ꝯgnitōis. nobiliꝰ ſit ſcire ꝙͣ crede̓. amamꝰ aliquē ſcimꝰ ſꝫ amemur credimꝰſcimꝰ certitudīalit̓: ꝑfectiꝰ ē amare ꝙͣ amari.Secūdo rōe oꝑatōis. Nobiliꝰ ē em̄ bene age̓ ſeuoꝑare ꝙͣ ſibi bn̄ agi: ſꝫ amare ē bn̄face̓. qꝛ amicꝰē oꝑatiuꝰ bonoꝝ ad amicū ꝓpt̓ illū. Amari at̄ ēbn̄ pati. ⁊cͣ. Tertō rōne ꝯmēdatōis. Uidemusem̄ amici laudāt̉ ex hoc amāt. ex hocamāt̉ ab alijs. Quarto rōe v̓tutis. Unuſqͥſqꝫlaudat̉ ꝓpt̓ ꝓpriā v̓tutē. Amare at̄ alios ē ꝓprietutis. Amari v̓o ab alijs ē v̓tutis aliene. Quītorōne obligatōis. Meliꝰ ē em̄ alij obligēt̉ nob̓ꝙͣ nos eis. ſꝫ alios amamꝰ eos obligamꝰ nobis. amamur ab alijs ip̄is obligamur. ⁊cͣ.Sexto rōe p̄miatōis. Illd̓ em̄ meremur premiamur ē meliꝰ eo p̄miamur. ſꝫ amādo .ſ.recte meremur p̄miamur. In hoc at̄ amamur ab alijs ē ibi meritū. vn̄ nec p̄miū nr̄mſꝫ alioꝝ: eoꝝ .ſ. a qͥbꝰ amamur debite. mr̄esqͣꝝ amor ē vehemēs ad filios. magis gaudēt etdelectāt̉ amēt filios ſuos. ꝙͣ ament̉ ab eis.Quedā mr̄es dāt filios nutricibꝰ ad nutrien. ſciētes eos filios amāt eos. tn̄ ml̓tuꝫcurāt vl̓ querūt reamēt̉ ab eis. qꝛ nec eas reamare pn̄t. adhuc neſciāt illas ſuas mr̄esTertō hoc idē on̄dit̉ aucͣtoritate. dīc augꝰ ī li.de catetizādis rudibꝰ. Nulla maior ꝓuocatō adamorē. ꝙͣ p̄ueīre amādo. Nullꝰ ē em̄ feretis. ſi impende̓ vult tn̄ repēdere. Et ſeneca in epl̓a ad lucillū. Si q̄ris qͦmō ſis facturusamicitiā vl̓ amicū. mōſtrabo: inqͥt. tibi amatoriū ſine medicamēto. ſine herba ſine vlliꝰ bn̄ficijcarmīe. ſi vis amari ama. Et ſubdit cām. Iocūdiꝰ ē amicū face̓ īqͥt ꝙͣ hr̄e. quō artifici iocūdiꝰē pīge̓ ꝙͣ pīxiſſe. Sciēdū tn̄ ex ꝑte ob̓i ſeu amabilis. nobiliꝰ ē amari ꝙͣ amare. qꝛ amabile ētm̄ bonū exiſtēs vl̓ apparēs ſꝫ ex ꝑte vinculi .i.

amoris tūc nobiliꝰ ē amare. vt dictū ē ꝙͣ amari.qꝛ magis ſaluat̉ vīculū amoris ī eo amat ꝙͣ īeo amat̉. Ray. ex dct̄is. tho. alb̓. ſr̄ li. ethi. Terciū ī amicitia cōſide­ §. vj.rādū ē oꝑatōis v̓tual̓ euidētia: poſſūt at̄ oīa amicitie oꝑa reduci ad tria. Probatō dilectōisē ꝑfecta amicitia exhibitō ē oꝑis ẜm greg. Pri ē beniuolētia ī int̓iori affectu. Secūdū ēcordia ī ml̓tiplici actu. Terciū ē bn̄ficiētia ī extiori effectu. Ꝙͣtū ad p̄mū r̄qͥrit̉ beniuolētiaī affectu. Eſt .n. pͥncipiū eꝰ ſine pt̄ amicitia. pn̄t fieri amici īuicē niſi priꝰ facti ſūtbe niuoli. Un̄ tulliꝰ amicitia. In hoc p̄ſtatcitia ꝓpinqͥtati. exꝓpinqͥtate beniuolētia tollipt̄. ex amicitia pt̄ tolli. Sublata beniuolētiatollit̉ amicitia ſꝫ ꝓpinqͥtas manꝫ. Et licꝫ beniuolētia reqͥrat̉ ad amicitiā. tn̄ beniuolētia ē amicitia. vbi ē notādū ad amicitiā ſic iuuenesſūt apti ex nat̉ali ꝯplexiōe. ita ſenes litigioſi ſūt īepti: iuuenes nat̉alit̓ ml̓tū gaudēt ī aſfectu ī aſpectu ī colloqͥo in obſeqͥo alioꝝ. Taliaat̄ ſūt cauſatīa amicitie vt dicet̉ ⁊cͣ. Sꝫ ſic iuuenes ſūt faciles ad amicitiā. ita defacili ſoluūtamicitiā. Et hꝰ ē. qꝛ amicitia iuuenū vt plurimū ē ꝓpt̓ delectabile vl̓ vtile. viuūt ẜm paſſiōes his maxīe ꝯpetit ꝓſeqͥ delectabile. ſꝫ iuuenes maxīe ferūt̉ a paſſiōibꝰ nōduꝫ roborato ineis iuditō rōis: iōꝓſequūt̉ maxīe illd̓ qd̓ ẜmp̄ſens tp̄s ē delectabile. Qd̓ at̄ nūc ē delectabilepaulopꝰ ē delectabile. Et ſi al̓n iuuenes mutuo ꝯuiuāt ꝓpt̓ delct̄abile. tn̄ q̄rūt hr̄e amicitiāꝓpt̓ vtile inꝙͣtū hoc hn̄t aliquā ſpēm boni. .i. li.criꝓpt̓ qd̓ ē ī eis vtil̓ tal̓ ſocietas. Senes at̄ litigioſi mordaces ſūt īepti ad amicitiaꝫ. Ethꝰ ē ml̓tiplex. Prīa q̄dē qꝛ nimis diligūt ſeip̄osnimis ītendūt ſibi. de alijs paꝝ curātes mingaudēt colloquijs alioꝝ. Secūdo qꝛ ſenes ſūtꝓni ad ſuſpicādū mala de alijs ꝓpt̓ mala ꝯmiſerint ip̄i ī p̄terito. nec de alijs ꝯfidunt necalijs ꝯuiuūt. Tertō qꝛ antiqͥ de ſeip̄is p̄ſumētesnimis ſenſū ſuū ſequūt̉ alijs ꝯcordant.Quarto qꝛ ſubtͣhūt alijs colloqͥa obſeqͥa. Hecaūt ſūt ꝯtraria amicitie. Poſſūt ſenes ſeueri eſſe alijs beniuoli ī affectu effectu ſubuētōnis. ſꝫ ꝑfecte alioꝝ amici coīter loquēdo. Sciendū etiā amicitiaꝫ habe̓ ad ml̓tos ē benepoſſibile. loquēdo ꝑfecta amicitia ciuili. hocptꝫ diſcurrēdo ſingl̓as ſpēs amicitie .ſ. vtil̓. delectabil̓. honeſti. Et amicitia ē ꝓpter bonivtilitatis. poſſit hr̄i ad ml̓tos. ꝓbat̉ pͥmo ꝓpi̓defectū recōpēſatōis. qꝛ ſi habeat ſuꝑfluaꝫml̓titudinē amicoꝝ ꝓpt̓ vtilitatē a qͥbꝰ recipiat obſeqͥa. oꝑtet etiā ml̓tis obeſeqͣt̉ ecōuerſo. Sꝫ hoc ē balde laborioſū. qꝛ ſufficit tēpusvite his volūt hoc age̓. Secūdo ꝓpt̓ defectūtualis oꝑatōis. vl̓ ꝓprie ſolicitudīs: qꝛ cumml̓tos amicos a cqͥrit ꝓpt̓ ſui vtilitatē ip̄i amici ſuꝑflui ip̄m diſtrahūt et īpediūt a bona vita ꝯſiſtit in oꝑatōne v̓tutis: qꝛ ſuꝑflue intēdit negocijs alioꝝ. ꝯſequēs ē poſſit debitam curam gerere de ſeip̄o. amicitia que eſt