¶ Quintus
¶ Titulus
ꝯploret ſibi. Sꝫ ml̓iebres hoīes gaudēt ī hoc vtꝑ triſticiā ſit alij ſecū āguſtiati. Quarto amicq̄ ē ī aduerſitate. ſi petat auxiliū ab amico qͥ ē īꝓſperitate: dꝫ iſta ẜuare. Prīo vt ſit tardꝰ ī nūciando ei ſua aduerſa. qꝛ caue̓ debꝫ triſtari ip̄uꝫSecūdo dꝫ eſſe verecūdꝰ ī petēdo ab eo auxiltū⁊ hoc ne ī petēdo reddat ſe oneroſū et īportunūTertō dꝫ eſſe diſcretꝰ inuocando ad infortuniaamicū ꝓ auxilio: qꝛ ſi ē leue infortuniū ml̓iebreē ꝙ vocet amicū adiuuādū eū. cū ꝑ ſe ſufficiatſibi ꝓuide̓. Si aūt eſt infortuniū excedēs viresetiā alioꝝ. ita ꝙ iuuare nō pn̄t ne tūc debꝫ amicos ad hoc vocare. ſꝫ ſi ē magna aduerſitas ⁊ ꝑeos iuuari pt̄. Raÿneriꝰ poſt tho. et albertum.¶. Secūdū ꝯſiderādū circa. §. v.amicitiā ē amatōis ꝯueniētia ſpālis. Ml̓ti eī vident̉ velle amari potiꝰ ꝙͣ amare. credētes ꝙ v̓tamicitie magis ꝯſiſtat ī amari ꝙͣ ī amare. Cꝰ ſignū ē ꝙ ml̓ti ſūt amatores adulatōis. amantesvt adulet̉ eis. tn̄ qꝛ amari ꝓpinquū eē videt̉ honorari. qd̓ plꝰ appetit̉ ꝙͣ honorare. Sꝫ ꝙ amicitia magis ꝯſiſtit ī amare ꝙͣ amari on̄dit̉ rōnibꝰſil̓itudībꝰ ⁊ auctoritatibꝰ. Sex at̄ rōnibꝰ ꝓbat̉ꝙ magis ꝓpriū amicitie ē amare ꝙͣ amari. ⁊ prīorōne ꝯgnitōis. Nā cū nobiliꝰ ſit ſcire ꝙͣ crede̓. ⁊ꝙ amamꝰ aliquē ſcimꝰ ſꝫ ꝙ amemur credimꝰ nōſcimꝰ certitudīalit̓: gͦ ꝑfectiꝰ ē amare ꝙͣ amari.Secūdo rōe oꝑatōis. Nobiliꝰ ē em̄ bene age̓ ſeuoꝑare ꝙͣ ſibi bn̄ agi: ſꝫ amare ē bn̄face̓. qꝛ amicꝰē oꝑatiuꝰ bonoꝝ ad amicū ꝓpt̓ illū. Amari at̄ ēbn̄ pati. gͦ ⁊cͣ. Tertō rōne ꝯmēdatōis. Uidemusem̄ ꝙ amici laudāt̉ ex hoc ꝙ amāt. n̄ ex hoc ꝙamāt̉ ab alijs. Quarto rōe v̓tutis. Unuſqͥſqꝫ eīlaudat̉ ꝓpt̓ ꝓpriā v̓tutē. Amare at̄ alios ē ꝓprie v̓tutis. Amari v̓o ab alijs ē v̓tutis aliene. Quītorōne obligatōis. Meliꝰ ē em̄ ꝙ alij obligēt̉ nob̓ꝙͣ nos eis. ſꝫ cū alios amamꝰ eos obligamꝰ nobis. cū amamur ab alijs ip̄is obligamur. gͦ ⁊cͣ.Sexto rōe p̄miatōis. Illd̓ em̄ qͦ meremur ⁊ premiamur ē meliꝰ eo qͦ nō p̄miamur. ſꝫ amādo .ſ.recte meremur ⁊ p̄miamur. In hoc at̄ ꝙ amamur ab alijs nō ē ibi meritū. vn̄ nec p̄miū nr̄mſꝫ alioꝝ: eoꝝ .ſ. a qͥbꝰ amamur debite. Nā mr̄esqͣꝝ amor ē vehemēs ad filios. magis gaudēt etdelectāt̉ ꝙ amēt filios ſuos. ꝙͣ ꝙ ament̉ ab eis.Quedā eī mr̄es dāt filios nutricibꝰ ad nutriendū. ⁊ ſciētes eos eē filios amāt eos. nō tn̄ ml̓tuꝫcurāt vl̓ querūt ꝙ reamēt̉ ab eis. qꝛ nec eas reamare pn̄t. cū adhuc neſciāt illas eē ſuas mr̄esTertō hoc idē on̄dit̉ aucͣtoritate. dīc eī augꝰ ī li.de catetizādis rudibꝰ. Nulla maior ꝓuocatō adamorē. ꝙͣ p̄ueīre amādo. Nullꝰ ē em̄ tā fere mētis. qͥ ⁊ ſi nō impende̓ vult tn̄ repēdere. Et ſeneca in epl̓a ad lucillū. Si q̄ris qͦmō ſis facturusamicitiā vl̓ amicū. mōſtrabo: inqͥt. tibi amatoriū ſine medicamēto. ſine herba ſine vlliꝰ bn̄ficijcarmīe. ſi vis amari ama. Et ſubdit cām. Iocūdiꝰ ē amicū face̓ īqͥt ꝙͣ hr̄e. quō artifici iocūdiꝰē pīge̓ ꝙͣ pīxiſſe. Sciēdū tn̄ ꝙ ex ꝑte ob̓i ſeu amabilis. nobiliꝰ ē amari ꝙͣ amare. qꝛ amabile ētm̄ bonū exiſtēs vl̓ apparēs ſꝫ ex ꝑte vinculi .i.
amoris tūc nobiliꝰ ē amare. vt dictū ē ꝙͣ amari.qꝛ magis ſaluat̉ vīculū amoris ī eo qͥ amat ꝙͣ īeo qͥ amat̉. Ray. ex dct̄is. tho. ⁊ alb̓. ſr̄ li. ethi.¶ Terciū ī amicitia cōſide §. vj.rādū ē oꝑatōis v̓tual̓ euidētia: poſſūt at̄ oīa amicitie oꝑa reduci ad tria. Probatō dilectōis q̄ē ꝑfecta amicitia exhibitō ē oꝑis ẜm greg. Primū ē beniuolētia ī int̓iori affectu. Secūdū ē cōcordia ī ml̓tiplici actu. Terciū ē bn̄ficiētia ī extiori effectu. ¶ Ꝙͣtū ad p̄mū r̄qͥrit̉ beniuolētiaī affectu. Eſt .n. pͥncipiū eꝰ ſine qͣ n̄ pt̄ eē amicitia. Nō eī pn̄t fieri amici īuicē niſi priꝰ facti ſūtbe niuoli. Un̄ tulliꝰ d̓ amicitia. In hoc p̄ſtat aīcitia ꝓpinqͥtati. ꝙ exꝓpinqͥtate beniuolētia tollipt̄. ex amicitia n̄ pt̄ tolli. Sublata beniuolētiatollit̉ amicitia ſꝫ ꝓpinqͥtas manꝫ. Et licꝫ beniuolētia reqͥrat̉ ad amicitiā. n̄ tn̄ beniuolētia ē amicitia. vbi ē notādū ꝙ ad amicitiā ſic iuuenesſūt apti ex nat̉ali ꝯplexiōe. ita ⁊ ſenes ⁊ litigioſi ſūt īepti: iuuenes eī nat̉alit̓ ml̓tū gaudēt ī aſfectu ī aſpectu ī colloqͥo in obſeqͥo alioꝝ. Taliaat̄ ſūt cauſatīa amicitie vt dicet̉ gͦ ⁊cͣ. Sꝫ ſic iuuenes ſūt faciles ad amicitiā. ita defacili ſoluūtamicitiā. Et rō hꝰ ē. qꝛ amicitia iuuenū vt plurimū ē ꝓpt̓ delectabile vl̓ vtile. qͥ eī viuūt ẜm paſſiōes his maxīe ꝯpetit ꝓſeqͥ delectabile. ſꝫ iuuenes maxīe ferūt̉ a paſſiōibꝰ nōduꝫ roborato ineis iuditō rōis: ⁊ iōꝓſequūt̉ maxīe illd̓ qd̓ ẜmp̄ſens tp̄s ē delectabile. Qd̓ at̄ nūc ē delectabilepaulopꝰ n̄ ē delectabile. Et ſi al̓n iuuenes n̄ mutuo ꝯuiuāt ꝓpt̓ delct̄abile. tn̄ q̄rūt hr̄e amicitiāꝓpt̓ vtile inꝙͣtū ꝑ hoc hn̄t aliquā ſpēm boni. .i. li.criꝓpt̓ qd̓ ē ī eis vtil̓ tal̓ ſocietas. Senes at̄ ⁊ litigioſi ⁊ mordaces ſūt īepti ad amicitiaꝫ. Et rōhꝰ ē ml̓tiplex. Prīa q̄dē qꝛ nimis diligūt ſeip̄os ⁊nimis ītendūt ſibi. de alijs paꝝ curātes ⁊ mingaudēt d̓ colloquijs alioꝝ. Secūdo qꝛ ſenes ſūtꝓni ad ſuſpicādū mala de alijs ꝓpt̓ mala q̄ ꝯmiſerint ip̄i ī p̄terito. ⁊ iō nec de alijs ꝯfidunt necalijs ꝯuiuūt. Tertō qꝛ antiqͥ de ſeip̄is p̄ſumētesnimis ſenſū ſuū ſequūt̉ ⁊ cū alijs nō ꝯcordant.Quarto qꝛ ſubtͣhūt alijs colloqͥa ⁊ obſeqͥa. Hecaūt ſūt ꝯtraria amicitie. Poſſūt gͦ ſenes ⁊ ſeueri eſſe alijs beniuoli ī affectu ⁊ effectu ſubuētōnis. ſꝫ n̄ ꝑfecte alioꝝ amici coīter loquēdo. Sciendū etiā ꝙ amicitiaꝫ habe̓ ad ml̓tos nō ē benepoſſibile. loquēdo d̓ ꝑfecta amicitia ciuili. ⁊ hocptꝫ diſcurrēdo ꝑ ſingl̓as ſpēs amicitie .ſ. vtil̓. delectabil̓. ⁊ honeſti. Et ꝙ amicitia q̄ ē ꝓpter bonivtilitatis. n̄ poſſit hr̄i ad ml̓tos. ꝓbat̉ pͥmo ꝓpi̓defectū n̄ recōpēſatōis. qꝛ ſi hō habeat ſuꝑfluaꝫml̓titudinē amicoꝝ ꝓpt̓ vtilitatē a qͥbꝰ recipiat obſeqͥa. oꝑtet etiā ꝙ ml̓tis obeſeqͣt̉ ⁊ ecōuerſo. Sꝫ hoc ē balde laborioſū. qꝛ nͥ ſufficit tēpusvite his qͥ volūt hoc age̓. Secūdo ꝓpt̓ defectū t̓tualis oꝑatōis. vl̓ ꝓprie ſolicitudīs: qꝛ cum hōml̓tos amicos a cqͥrit ꝓpt̓ ſui vtilitatē ip̄i amici ſuꝑflui ip̄m diſtrahūt et īpediūt a bona vitaq̄ ꝯſiſtit in oꝑatōne v̓tutis: qꝛ dū hō ſuꝑflue intēdit negocijs alioꝝ. ꝯſequēs ē ꝙ nō poſſit debitam curam gerere de ſeip̄o. Ꝙ amicitia que eſt