¶ Capitulumſeruatōeꝫ amicitie eſt reſidentia in ꝯuictu. Nādiſtātia bonitatis. dignitatis. ⁊ localitatis impedit amicitiā. Cuiꝰ rō ē. qꝛ ꝯuiue̓ adinuicē cōẜuat amicitiā: ſꝫ diſtātia illoꝝ triū īpedit ꝯuiue̓ adinuicē. Aalꝰ aūt ⁊ ſi querat ꝯuiue̓ alijs. etꝯuiuat: hoc n̄ facit vt ꝯuiuat alijs. ſꝫ vt fugiatcōuiue̓ ſecū ⁊ vt ponat̉ extͣ ſe. qꝛ ī ſe nō reperitbonū v̓tutis dn̄ delectari poſſit. ſꝫ malū pct̄i ꝑcōſciētiā remordētē. Et iō vt fugiat illā triſticiāq̄rit alijs cōuiue̓. vnde nec ad ſe nec ad alios ht̄verā amicitiā. Un̄ pͣs. Qui diligit iniqͥtatē ⁊cͣ.Inter illos etiā qͥ ſūt in ſup̄mo gradu v̓tutis vl̓dignitatis. vt eos q̄ ſūt in infimo gradū. vt int̓reges et viles ꝑſonas. inter ſapiētiſſimos ⁊ ſimplices. nō pt̄ eſſe ſeu cōẜuari amicitia: qꝛ eqͣlitas requirit̉ ad amicitiā circa actū amicitie .ſ.in cōueniēdo ⁊ cooꝑando. ibi at̄ eſt nimia ineq̄litas ⁊ diſtātia. Diſtātia at̄ multa locoꝝ. amicitiā qͥdē ciuilē ſoluit. Et hoc qn̄ ē ſine ſpe oīnoiterate ꝯgregatōis adinuicē ⁊ cooꝑatōis. Cꝰ rōē. qꝛ ſubtractis ſpēbꝰ pͥoris amicitie a ſenſibꝰ etcogitatōe q̄ erāt fomēta amicitie. ⁊ ſuꝑuenientibꝰ alijs fātaſmatibꝰ alioꝝ amicoꝝ int̓ qͦs conuiuit̉: diſſoluit̉ amicitia prior ꝙͣtū adhabitū etoꝑatōeꝫ exteriorē. Un̄ ph̓us dīc. ꝙ nimia diſtātia amicitie cauſat obliuionē. Sꝫ ſi diſtātia locoꝝ ſit cū ſpe iterate cōgregatōis īpedit qͥdē aīcitiā ꝙͣtū ad oꝑatōeꝫ exteriorē tm̄: ſꝫ nō ꝙͣtumad habitū: qꝛ ſpes ⁊ intentō reuidēdi amicū. nōꝑmittit deleri habitū amicitie pͥoris. Amicitiaaūt ꝑfecta ſpūal̓ .ſ. caritatis ꝓpt̓ diſtātiā locorū nō ſoluit̉. Un̄ Hiero. ad paulinū ī ꝓlogo biblie. Illa ē vera neceſſitudo .i. amicitia ⁊ xp̄i glutinio copulata. quā nō p̄ſentia tm̄ corꝑum. nōpalpās ⁊ ſb̓dola adulato. ſꝫ dei timor ⁊ ſcpͥturarū ſtudia ſibi cōciliāt. ¶ Quarto ⁊ vltīo reqͥrit̉ad cōẜuatōeꝫ amicitie correſpōdētia in effectuNō em̄ amicitia ē ad ſeip̄m. ſꝫ ad alteꝝ: iō oꝑtꝫꝙ vnꝰ amicoꝝ īpendat alteri ea que ſūt de rōeamicitie ⁊ ecōuerſo. Et cū amicitia ſic ⁊ iuſtitiaeqͣle reſpiciat ⁊ ꝯſiſtat in eqͣlitate eſt tn̄ triplexeqͣlitas. Prima ẜm quātitatē qd̓ ꝑtinet ad iuſtitiā cōmutatiuā. ⁊ ẜuat̉ ī amicitia vtili vel delectabili. vt .ſ. tātū retribuat̉ qͣntū dedit amicus.Secūda eqͣlitas attēdit̉ ẜm ꝓportōꝫ. ⁊ hec ī iuſticia diſtributīa ⁊ ī amicitia. vt .ſ. melior plꝰ amet̉ ꝙͣ amet. ſic et maior honor ⁊ dignitas dat̉meliori. Tercia ē eqͣlitas reputatōis ⁊ ſic ī multis recōpēſatōibꝰ amicoꝝ ē .ſ. amicitia ẜm reputatōꝫ. ſic v̓bi gr̄a. Cū ſuꝑior amat īferiorē ꝓpt̓honorē. ⁊ inferior ſuꝑiorē ꝓpt̓ vtile: ibi ē eqͣlitasẜm reputatōeꝫ. qꝛ ꝙͣtū īferior reputat ſibi lucꝝamari a ſuꝑiori. tātū ſuꝑior r̄putat ſibi honorēamari ab īferiori. Que aūt vnꝰ amicoꝝ debeatalteri īpende̓ oꝑa. hēs in. §. ſequēti. Dicit autēclemēs grecoꝝ qͥdā ſapiētiſſimꝰ. Amicorū debēeſſe oīa cōmūia. xij. q. j. dilectiſſimis. Raÿneriꝰpoſt tho. ⁊ albertū ſuper libro ethic orum.¶ Preter predicta circaᵐ. §. iiij.amicitiā cōſiderāda ſūt tria. ⁊ diligēter ad ītel-
¶ Hiceſimumligēdū verā amicitiā. pͥmo diffinitōis cōtinētiaītegͣlis. Secūdo dilectōis cōueniētia ſpāl̓. Tertio oꝑatōis euidētia v̓tual̓. ¶ Ꝙͣtū ad pͥmū .ſ. d̓diffinitōe amicitie ſciēdū. ꝙ ex areſto. dictis inviij. ethi. ſic pt̄ diffiniri. Amicitia ē beniuolētiamutua. nō latēs rōne boni. Ex qͥbꝰ v̓bis qͣtuorelici pn̄t ītegrātia amicitiā .ſ. dilectō. readamatio. oſtēſio. ⁊ ītentō. Et pͥmū .ſ. dilectō ſeu amorreq̄rit̉. Nā amor nō ē cuiuſcūqꝫ obiecti. ſꝫ determīati qd̓ ē bonū. Unuſq̄ſqꝫ em̄ videt̉ amare velqd̓ eſt bonū ſimpl̓r. vel qd̓ eſt apparēs bonū. ſcꝫquod ſibi videt̉ bonū: ſꝫ hoc nō ſufficit ad amicitiā. ſed requirit̉. Et ſcd̓m .ſ. readamatō vt .ſ.amās amet̉ ab amato. Nā amicitia reqͥrit quādā viciſſitudinē ſeu cōmutatōeꝫ amoris ẜm ꝓportōeꝫ. Un̄ ſi aliqͥs amet aliquē ⁊ nō reamet̉.erit amor nō amicitia. ſic cū qͥs amat vinū ⁊ hꝰ.Ꝙ etiā aliqͥs amet aliū ꝓpter aliquā ſuā vtilitatē. ⁊ nō ꝓpter ſeip̄m .i. ꝓpter bonū ip̄iꝰ amati. ē amor cōcupiſcētie nō amicitie. Tertō reqͥritur oſtēſio amicitie ꝑ ſigna exteriora maīfeſtata. ita ꝙ amici n̄ late āt ſeinuicē. ſꝫ ꝙ vnꝰ cognoſcat alteꝝ. ⁊ ſciat ſe amari ab altero: ml̓ti em̄ ſūtbeniuoli ad eos qͦs nūꝙͣ vider̄t. inqͣtū extimanteos iuſtos. Tales ⁊ ſi ſint beniuoli cū readamatōne. n̄ tn̄ pn̄t dici ꝓprie amici. cū lateāt ad ſeinuicē. Reqͥrit̉ vltīo finis amoris .ſ. rōne alicuiꝰboni. Et cū bonū ſit t̓ plex .ſ. vtile. delectabile. ⁊honeſtū. ſolū amicitia q̄ fūdat̉ ī honeſto. .i. cumamat̉ amicꝰ rōne boni v̓tutis q̄ ē in eo. eſt vera⁊ ꝑfecta ⁊ ſtabilis amicitia. Nā alie cito ſoluūt̉ſ. cū deficit delectatō vt ī amore libidinoſo. Velcū deficit vtilitas vt ī amore ſeu amicitia alicꝓpter tꝑalia bona. vn̄ Seneca. Sic mel muſceformice grana. cadauera lupi. ſic iſta t̉ba amicoꝝ predā ſequit̉. ſed v̓tute ꝑmanēte in amicoſꝑ durat amicitia. ¶ Et notandū ꝙͣtū ad oſtenſionē amicitie ꝑ ſigna ꝙ amicꝰ qͣtuor debꝫ ẜuare erga amicū ſuū. Prīo debꝫ eū ꝓmpte ad ſuabona vocare. Huiꝰ rō ē. qꝛ cū amicꝰ ſciat aliumamicū ſuū d̓ ſuis bonis gaude̓ ⁊ delectari. ⁊ hocei ſit delectabile: oꝑtꝫ ꝙ cito vocet amicū ad ꝓſpera ſua ⁊ ei coīcet ea. Oꝑtet em̄ ꝙ bonꝰ amic⁊ bonꝰ hō cito bn̄faciat amico indigēti. vnde ꝓuer. iij. Ne dicas amico tuo vabe ⁊ reuerte̓ crascū ſtatim poſſis dare. Et ꝓuer. vj. Diſcurre feſtina ſuſcita amicū tuū. Secūdo amicꝰ qͥ ē ī bonis fortūijs .i. ꝓſperitate. debꝫ coīcare bona ſuaamico qͥ eſt in neceſſitate: nec debꝫ expectare ꝙamicꝰ reqͥrat eū de ſeruitō. cū ſciat indigētiā eine ille habeat erubeſce̓ in petēdo. Terciꝰ amicꝰſi qͣ mala ei eueniūt. debet tarde nūciare amicoſuo. Ratō hꝰ ē. qꝛ amicꝰ nō vult cōtriſtari amicū ſuū. cōſiderat aūt ꝙ amicꝰ audita aduerſitate ſua ille cōtriſtabit̉. Patet hoc etiā ꝑ ſimilitudinē. qꝛ illi qui ſunt virilis animi ẜm naturamꝑfectam virtutē. fugiunt ꝙ ſint amici ſui ſecumin triſticijs. Et niſi ſit triſticia ita magͣ ꝙ excedat vires ſuas. nullo mō ſuſtinꝫ ꝙ cōdoleat ſibiqꝛ cū ip̄e nō ſit ploratiuꝰ. nō delectat̉ ꝙ aliquis