Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Capitulumſeruatōeꝫ amicitie eſt reſidentia in ꝯuictu.diſtātia bonitatis. dignitatis. localitatis impedit amicitiā. Cuiꝰ ē. qꝛ ꝯuiue̓ adinuicēẜuat amicitiā: ſꝫ diſtātia illoꝝ triū īpedit ꝯuiue̓ adinuicē. Aalꝰ aūt ſi querat ꝯuiue̓ alijs. etꝯuiuat: hoc facit vt ꝯuiuat alijs. ſꝫ vt fugiatcōuiue̓ ſecū vt ponat̉ extͣ ſe. qꝛ ī ſe reperitbonū v̓tutis dn̄ delectari poſſit. ſꝫ malū pct̄icōſciētiā remordētē. Et vt fugiat illā triſticiāq̄rit alijs cōuiue̓. vnde nec ad ſe nec ad alios ht̄verā amicitiā. Un̄ pͣs. Qui diligit iniqͥtatē ⁊cͣ.Inter illos etiā ſūt in ſup̄mo gradu v̓tutis vl̓dignitatis. vt eos ſūt in infimo gradū. vt int̓reges et viles ꝑſonas. inter ſapiētiſſimos ſimplices. pt̄ eſſe ſeu cōẜuari amicitia: qꝛ eqͣlitas requirit̉ ad amicitiā circa actū amicitie .ſ.in cōueniēdo cooꝑando. ibi at̄ eſt nimia ineq̄litas diſtātia. Diſtātia at̄ multa locoꝝ. amicitiā qͥdē ciuilē ſoluit. Et hoc qn̄ ē ſine ſpe oīnoiterate ꝯgregatōis adinuicē cooꝑatōis. Cꝰē. qꝛ ſubtractis ſpēbꝰ pͥoris amicitie a ſenſibꝰ etcogitatōe erāt fomēta amicitie. ſuꝑuenientibꝰ alijs fātaſmatibꝰ alioꝝ amicoꝝ int̓ qͦs conuiuit̉: diſſoluit̉ amicitia prior ꝙͣtū adhabitū etoꝑatōeꝫ exteriorē. Un̄ ph̓us dīc. nimia diſtātia amicitie cauſat obliuionē. Sꝫ ſi diſtātia locoꝝ ſit ſpe iterate cōgregatōis īpedit qͥdēcitiā ꝙͣtū ad oꝑatōeꝫ exteriorē tm̄: ſꝫ ꝙͣtumad habitū: qꝛ ſpes intentō reuidēdi amicū.ꝑmittit deleri habitū amicitie pͥoris. Amicitiaaūt ꝑfecta ſpūal̓ .ſ. caritatis ꝓpt̓ diſtātiā loco ſoluit̉. Un̄ Hiero. ad paulinū ī ꝓlogo biblie. Illa ē vera neceſſitudo .i. amicitia xp̄i glutinio copulata. quā p̄ſentia tm̄ corꝑum.palpās ſb̓dola adulato. ſꝫ dei timor ſcpͥtura ſtudia ſibi cōciliāt. Quarto vltīo reqͥrit̉ad cōẜuatōeꝫ amicitie correſpōdētia in effectu em̄ amicitia ē ad ſeip̄m. ſꝫ ad alteꝝ: oꝑtꝫ vnꝰ amicoꝝ īpendat alteri ea que ſūt de rōeamicitie ecōuerſo. Et amicitia ſic iuſtitiaeqͣle reſpiciat ꝯſiſtat in eqͣlitate eſt tn̄ triplexeqͣlitas. Prima ẜm quātitatē qd̓ ꝑtinet ad iuſtitiā cōmutatiuā. ẜuat̉ ī amicitia vtili vel delectabili. vt .ſ. tātū retribuat̉ qͣntū dedit amicus.Secūda eqͣlitas attēdit̉ ẜm ꝓportōꝫ. hec ī iuſticia diſtributīa ī amicitia. vt .ſ. melior plꝰ amet̉ ꝙͣ amet. ſic et maior honor dignitas dat̉meliori. Tercia ē eqͣlitas reputatōis ſic ī multis recōpēſatōibꝰ amicoꝝ ē .ſ. amicitia ẜm reputatōꝫ. ſic v̓bi gr̄a. ſuꝑior amat īferiorē ꝓpt̓honorē. inferior ſuꝑiorē ꝓpt̓ vtile: ibi ē eqͣlitasẜm reputatōeꝫ. qꝛ ꝙͣtū īferior reputat ſibi lucꝝamari a ſuꝑiori. tātū ſuꝑior r̄putat ſibi honorēamari ab īferiori. Que aūt vnꝰ amicoꝝ debeatalteri īpende̓ oꝑa. hēs in. §. ſequēti. Dicit autēclemēs grecoꝝ qͥdā ſapiētiſſimꝰ. Amicorū debēeſſe oīa cōmūia. xij. q. j. dilectiſſimis. Raÿneriꝰpoſt tho. albertū ſuper libro ethic orum. Preter predicta circaᵐ. §. iiij.amicitiā cōſiderāda ſūt tria. diligēter ad ītel-

Hiceſimumligēdū verā amicitiā. pͥmo diffinitōis cōtinētiaītegͣlis. Secūdo dilectōis cōueniētia ſpāl̓. Tertio oꝑatōis euidētia v̓tual̓. Ꝙͣtū ad pͥmū .ſ.diffinitōe amicitie ſciēdū. ex areſto. dictis inviij. ethi. ſic pt̄ diffiniri. Amicitia ē beniuolētiamutua. latēs rōne boni. Ex qͥbꝰ v̓bis qͣtuorelici pn̄t ītegrātia amicitiā .ſ. dilectō. readamatio. oſtēſio. ītentō. Et pͥmū .ſ. dilectō ſeu amorreq̄rit̉. amor ē cuiuſcūqꝫ obiecti. ſꝫ determīati qd̓ ē bonū. Unuſq̄ſqꝫ em̄ videt̉ amare velqd̓ eſt bonū ſimpl̓r. vel qd̓ eſt apparēs bonū. ſcꝫquod ſibi videt̉ bonū: ſꝫ hoc ſufficit ad amicitiā. ſed requirit̉. Et ſcd̓m .ſ. readamatō vt .ſ.amās amet̉ ab amato. amicitia reqͥrit quā viciſſitudinē ſeu cōmutatōeꝫ amoris ẜmportōeꝫ. Un̄ ſi aliqͥs amet aliquē reamet̉.erit amor amicitia. ſic qͥs amat vinū hꝰ. etiā aliqͥs amet aliū ꝓpter aliquā ſuā vtilitatē. ꝓpter ſeip̄m .i. ꝓpter bonū ip̄iꝰ amati. ē amor cōcupiſcētie amicitie. Tertō reqͥritur oſtēſio amicitie ſigna exteriora maīfeſtata. ita amici late āt ſeinuicē. ſꝫ vnꝰ cognoſcat alteꝝ. ſciat ſe amari ab altero: ml̓ti em̄ ſūtbeniuoli ad eos qͦs nūꝙͣ vider̄t. inqͣtū extimanteos iuſtos. Tales ſi ſint beniuoli readamatōne. tn̄ pn̄t dici ꝓprie amici. lateāt ad ſeinuicē. Reqͥrit̉ vltīo finis amoris .ſ. rōne alicuiꝰboni. Et bonū ſit plex .ſ. vtile. delectabile.honeſtū. ſolū amicitia fūdat̉ ī honeſto. .i. cumamat̉ amicꝰ rōne boni v̓tutis ē in eo. eſt vera ꝑfecta ſtabilis amicitia. alie cito ſoluūt̉ſ. deficit delectatō vt ī amore libidinoſo. Vel deficit vtilitas vt ī amore ſeu amicitia alicꝓpter tꝑalia bona. vn̄ Seneca. Sic mel muſceformice grana. cadauera lupi. ſic iſta t̉ba amicoꝝ predā ſequit̉. ſed v̓tute ꝑmanēte in amicoſꝑ durat amicitia. Et notandū ꝙͣtū ad oſtenſionē amicitie ſigna amicꝰ qͣtuor debꝫ ẜuare erga amicū ſuū. Prīo debꝫ ꝓmpte ad ſuabona vocare. Huiꝰ ē. qꝛ amicꝰ ſciat aliumamicū ſuū ſuis bonis gaude̓ delectari. hocei ſit delectabile: oꝑtꝫ cito vocet amicū adſpera ſua ei coīcet ea. Oꝑtet em̄ bonꝰ amic bonꝰ cito bn̄faciat amico indigēti. vndeuer. iij. Ne dicas amico tuo vabe reuerte̓ cras ſtatim poſſis dare. Et ꝓuer. vj. Diſcurre feſtina ſuſcita amicū tuū. Secūdo amicꝰ ē ī bonis fortūijs .i. ꝓſperitate. debꝫ coīcare bona ſuaamico eſt in neceſſitate: nec debꝫ expectareamicꝰ reqͥrat de ſeruitō. ſciat indigētiā eine ille habeat erubeſce̓ in petēdo. Terciꝰ amicꝰſi mala ei eueniūt. debet tarde nūciare amicoſuo. Ratō hꝰ ē. qꝛ amicꝰ vult cōtriſtari ami ſuū. cōſiderat aūt amicꝰ audita aduerſitate ſua ille cōtriſtabit̉. Patet hoc etiā ſimilitudinē. qꝛ illi qui ſunt virilis animi ẜm naturamꝑfectam virtutē. fugiunt ſint amici ſui ſecumin triſticijs. Et niſi ſit triſticia ita magͣ excedat vires ſuas. nullo ſuſtinꝫ cōdoleat ſibiqꝛ ip̄e ſit ploratiuꝰ. delectat̉ aliquis