Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Viceſimum Capitulum

pegrini declināt a viā recta. eos ab errore viereuocamꝰ. on̄dimꝰ viā rectā qn̄ cadūt erigimꝰ eos. ad on̄dendū oīs om̄i homī ē amicnaturalit̓. Ea at̄ ſūt naturalit̓ bona oībꝰ neceſſaria ſūt: qͣle bonū ē amicitia. hoc etiā ꝓbat̉ex ꝯuictu ſpāli. Quia ſic ī alijs aīalibꝰ ē amicitia natural̓. vt ptꝫ ſigͣ amicitie. vt qꝛ ꝯuerſāt̉ſil̓ obſequūt̉ hꝰ: ita ml̓tomagis int̓ eos quiſūt vniꝰ gētis vl̓ pr̄ie. inqͣtū coīcāt ī ꝯuictu moribꝰ obſequijs. Tertō acqͥre̓ amicitiā ē neceſſariū rōne pacis ꝯẜuāde. hoc ſic ꝓbat̉. Illudē nccͣriuꝫ acqͥre̓ habe̓ qd̓ ē maxīe ciuitatis etcoītatis ꝯẜuatiuū. vitare eiꝰ oppoſitū. Sꝫ int̓oīa amicitia ē ꝯcordie pacis vnitatis ꝯẜuatiua. Qd̓ on̄dit̉ exēplo rōne. Exēplo qͥdeꝫ. qꝛlegiſlatores magis ſtudēt ad amicitiā int̓ homines ꝯſeruādā ſeu ciues. ꝙͣ ad iuſticiā. Qd̓ patꝫex hoc. qꝛ legiſlatores aliqn̄ int̓ mittūt ſe. puta īpenis inferēdis. ne amicitia exclubat̉ ne diſſenſio oriat̉. Un̄ qꝛ ꝯcordia amicitie aſſimilat̉quā ꝯcordiā maxīe legiſlatores appetūt. eꝯͣtentōes maxīe expellūt vt inimicā ſalutis ciuitatis: ideo amicitia ē maxīe neceſſaria. Ratōnehoc idē ꝓbat̉ ſic. Illud habito indiget̉ altero. ſꝫ ecōuerſo magis ē neceſſariū. Sꝫ amicitia habita ꝙͣtū ad oēs. eſſꝫ nccͣria iuſticia: iuſticia habita adhuc tn̄ eſſꝫ nccͣria amicitiaquerēda. Qd̓ ſic ꝓbat̉. qꝛ ſi aliqͥ ſūt amici ī nullo indigēt amicitia ꝓprie dicta. Cꝰ ē. qꝛ ſi oēsciues ſūt vere amici. oīa hn̄t qͣi coīa. amicꝰlibꝫ ſit alter ip̄e. ē iuſticia ad ſeip̄m ſꝫ ad alteꝝ. Sꝫ ſi ſit iuſticia nihilominꝰ indigent ciuesamicitia adinuicē. Et ſi iuſticia ē nccͣria. ml̓tomagis amicitia ſine iuſticia pt̄. Quarto ē neceſſariū habe̓ amicitiā rōe ncc̄itatis ſupplēde. hoc ſic ꝓbat̉. Illud ē nccͣriū habe̓ neceſſitati vl̓ indigētie oīm ꝓuidet̉ ſubueīt̉. ſedamicitia ē hmōi. ⁊cͣ. at̄ amicitiā ncc̄itati oīm ꝓuideat̉. ptꝫ ex ſex generibꝰ vl̓ ꝯditōnibꝰhoīm qͥbꝰ ē vtilis et nccͣria amicitia. Amicitiaem̄ ē vtilis nccͣria diuitibꝰ. pauꝑibꝰ. iuuenibꝰ ſenibꝰ. t̓bulatis ꝑfectis ſeu felicibꝰ. Et pͥmoamicitia ē vtilis diuitibꝰ. Qd̓ ſic ꝓbat̉ ad coīcatōeꝫ bonoꝝ. Om̄e illd̓ ſine nullꝰ eligit viue̓.etiā habitis diuicijs pt̄atibꝰ oportūis ad vitāē maxīe nccͣriū. Sꝫ hoc ē p̄cipue ẜm bn̄ficiumqd̓ diues pͥnceps potēs īpendit alijs: qꝛ nullaeſt vtilitas bonoꝝ fortune. ſi ex his aliqͥs nullibn̄faciat. Bn̄ficiū aūt maxīe laudabiliſſīe fitad amicos. Ergo amicitiā ad coīcatōeꝫ diſtributōeꝫ bonoꝝ diuitibꝰ ē nccͣria. Unde xp̄odixit Luc. xv. Facite vob̓ amicos de māmonainiqͥtatis .i. diuicijs pauꝑibꝰ erogādo. Eſt etiāvtil̓ nccͣria amicitia diuitibꝰ ad ꝯẜuatōꝫ bonoꝝ. Bona .n. fortū ſine amicis ꝯẜuari pn̄tEt ꝙͣto maior fortūa .i. maior ſtatꝰ ī potētia diuicijs hꝰ: tāto ē minꝰ ſecura plures ht̄ īſidiatores: et īdiget magis amicis adiuuātibꝰ adꝯẜuatōeꝫ ſui ſtatꝰ. Sic maxīa arbor īdiget̉ ml̓tis fulcimētis a nat̉a ꝑatis radicibꝰ. Secūdo

amicitia ē nccͣria pauꝑibꝰ. Et ē. qꝛ illd̓ ad qd̓ refugit ī īfortunijs ē maxīe nccͣriū. Sꝫ pauperes r̄fugiūt ad amicos ī ncc̄itatibꝰ ſuis. eoextimāt amicos diuites pauꝑtatis eoꝝ refugiū ſingl̓are. pauꝑibꝰ ē nccͣria amicitia. Tertio amicitia ē nccͣria iuuenibꝰ. hꝰ ē. qꝛ cuꝫ iniuuenibꝰ habūdet ꝓnitas ad peccādū. Un̄ dr̄ gene. vj. Senſꝰ hoīs cūcta cogitatō ꝓna ſūt admalū ab adoleſcētia ſua. Et hoc ꝓpt̓ ꝯcupīas delectatōnuꝫ ſūt ī eis. Sꝫ amicos .ſ. ſūt veriamici .i. honeſti v̓tuoſi (fūdat̉ vt dictū ē amicitia ī honeſtate) r̄ligāt̉ retinēt̉ a peccādo .ſ. admonitōes rep̄hēſiōes. qͣs faciūt veri amici ad ſuos amicos. qn̄ ꝑpendūt eos velle peccareQuarto ē nccͣria ſenibꝰ. hꝰ ē. Quia his īdigent reuerētia carēt nat̉ ali potētia. valꝫ obſequiū familiaritas. ſenes at̄ ſūt hmōi. ꝓpt̓debilitatē corꝑis īdigēt adiutorio corꝑali alioꝝEt ꝓpt̓ ſapīam rōne diutine experientie eis debet̉ honor. ⁊cͣ. Quīto t̓bulatis afflictis ē neceſſaria amicitia. hꝰ eſt. Quia exiſtētes in triſticia dolore. quādā alleuiatōeꝫ ſentiūt ex p̄ſētia amicoꝝ ꝯdolētiū eis. Un̄ amiciIob viſitauerūt ī tribulatōne ad ꝯdolēdū ꝯſolādumIob. aūt ex p̄ſentia amicoꝝ alleuiet̉ grauedo triſticie hoīs afflicti. on̄dit̉ exēplū. Si em̄portet vnꝰ pondꝰ ſibi graue. vtiqꝫ alleuiat̉ ſi alius ferat eo pondꝰ. Ptꝫ etiā ex hoc qꝛ q̄libetdelectatō ſuꝑueniēs minuit triſticiā. Preſētiaat̄ amici ꝯdolētis. īgerit delectatōeꝫ amico ſuo.qꝛ tribulatꝰ videt amicū ſuū p̄ſentē ꝯdolē de ſua triſticia. minuit̉ dolor ſuꝰ. Tamē oꝑtꝫ amicꝰ amicū tribulatū inqͣtū pt̄ viſione. ſermone oꝑe ꝯſolet̉. Sexto vltīo amicitia ē neceſſaria ꝑfectis. huiꝰ eſt. Quia quōcūqꝫ efficiunt̉ aliqͥ potētiores ad agēdū ī vita actiua etad intelligēdū ī vita ꝯtēplatiua. illd̓ ē neceſſarium ad vitā: ſꝫ amicitia ē hmōi. ⁊cͣ. Huiꝰ ē:qꝛ nullꝰ qͣntūcūqꝫ ꝑfectꝰ eligeret viue̓ ſolitariꝰetiā ſi om̄ia alia bona habe̓t: eo naturalit̓eſt animal politicū ſociale. aptꝰ ꝯuiue̓ alijs. etꝯuenientiꝰ v̓tuoſis ꝑfectis a qͥbꝰ v̓tuoſus adiuuat̉. Et in actōne vite actiue qd̓ vnus videt nec pt̄. alius poteſt videre agere. In actōne ꝯtemplatiue. doctrinā diſciplinā quā recipit vnus ab alio. Hec Raÿneriꝰ ex ſententijsbeati thome alberti ſuꝑ li. ethicoꝝ. Ꝙtū ad ſecūdū pͥncipale. §. ij.qd̓ ē amiſſiōis vel diſſolutōis amicitie temeritas. Sciēdū habe̓ aut acqͥre̓ amicos ēmagna ſtoliditas. Cuiꝰ ē. qꝛ amicitia int̓ oīabona fortune ē maxīa. ꝓpt̓ qd̓ dr̄ Eccͣi. vj. Amico fideli nulla ē comꝑato. Sic hr̄e amicos veros eſſe eis: eſt quaſi quid beatum honorgloria adiutoriū. Ita eſſe ſine amicitia. eſt qͥdmiſeꝝ ꝯfuſio verecundia. magnus defectusadiutorij. Unde dicit̉ Eccͣs. iiij. Ue ſoli qꝛ ſi ceciderit ht̄ ſubleuantē. Et amicꝰ dr̄ oculꝰ amici oculo priuatus dicit̉ orbatus: ita qui ſine amico eſt dicit̉ viduatꝰ ẜm ph̓m ī. ij. rethoricorū