¶ Titulus
¶ Quintus
citia ꝑfecta ē ꝓpt̓ v̓tutē. Et ſic q̄libꝫ v̓tꝰ pt̄ eē tāꝙͣ cā amicitie qꝛ bonū ē oībꝰ amabile vt dīc dÿoni. Et ad hāc amicitiā ꝑtinēt tāꝙͣ ſigͣ ⁊ effectuseiꝰ. velle amico eē ⁊ viue̓ .ſ. ꝯẜuatōeꝫ eiꝰ et velleei bonū. ⁊ ad hoc oꝑari ⁊ ꝯdelectabilit̓ viue̓. Idēvelle ⁊ nolle oīa ꝯmūia habe̓. Caritas at̄ includit hāc amicitiā cū deo ⁊ ꝓxīo. vn̄ xp̄c Ioh̓. xv.Uos amici mei eſtis ſi feceritis q̄ p̄cipio vob̓. etiteꝝ. Maioreꝫ caritatē nemo ht̄. ꝙ vt ponat qͦsaīaꝫ ſuā ꝓ amicis ſuis. Et hec n̄ ē illa v̓tꝰ ſpālisde qͣ hic agit̉. Eſt alia amicitia ad quam ꝑtinetin ſolis exterioribꝰ v̓bis vl̓ factis decēt̉ ſe hr̄e adillos cū qͥbꝰ ꝯuerſat̉. ſiue ſit noti ſiue extranei.Et hec n̄ ht̄ ꝑfectā rōeꝫ amicitie pͥmo mō dicteſꝫ quādā eiꝰ ſil̓itudinē. Ꝙ at̄ aliqͥs on̄dat ſignaamicitie ad extraneos ⁊ ignotos .ſ. ī placide alloquēdo ⁊ ꝯuerſādo. nō ꝑtinꝫ iſtud ad ſimulatōnē q̄ viciū ē. Nō em̄ ꝑ hoc on̄dit ſigͣ ꝑfecte ⁊ intime amicitie. ſic ad eos q̄ ſūt eī ſpāli amicitiaiūcti: qꝛ nō eodē mō familiari ſe ht̄ ad extͣneosCū at̄ om̄is hō naturalit̓ om̄i homī ſit amicusquodā generali amore ẜm illd̓ Eccͣi. xiij. Omneanimal diligit ſibi ſil̓e: hūc amorē rep̄ſentāt ſigͣhmōi amicitie. quaꝫ aliqͥs exteriꝰ on̄dit v̓bis etfactis ad om̄es: ⁊ ſic nō ē ſimulatō ī hmōi. necobſtat ſi dicat̉. ꝙ eccͣs. vij. ſcribit̉. Cor ſapientūvbi triſticia. ⁊ cor ſtultoꝝ vbi leticia. Sed ph̓sdicit ī .iiij. ethicoꝝ. ꝙ amicitia deſiderat delectare: veret̉ aūt ꝯtriſtare. Nā nō ſic ē intelligēdūꝙ cor ſapientū ſit vbi triſticia. vt triſticiā ſapiens .i. v̓tuoſus inferat ꝓximo. immo ab hoc ſibicauet. dicēte apl̓o ad Ro. xiiij. Si ꝓpt̓ cibū frat̓tuꝰ ꝯtriſtat̉. iā nō ẜm caritatē ābulas. Sꝫ corſapiētū vbi triſticia. qꝛ .ſ. ꝯtriſtātibꝰ adeſt vt cōſolet̉ eos. ẜm illd̓ Eccͣi. vij. Nō deſis plorātibꝰ īꝯſolatōeꝫ ⁊ cū lugētibꝰ ābula. Cor at ſtultoꝝ dicit̉ eē. vbi leticia: nō vt letificet alios ꝯſolādo:ſꝫ vt alioꝝ leticia ꝑfruat̉ ī gaudēdo mūdialiter⁊ ī mūdana leticia cor eoꝝ v̓ſat̉. Pertinꝫ gͦ adſapiētē vt delectatōꝫ afferat his cū qͥbꝰ ꝯuerſat̉nō qͥdē laſciuiā quā v̓tꝰ cauet: ſꝫ honeſtā. ẜm illud pͣs. Ecce ꝙͣbonū ⁊ ꝙͣiocūdū ⁊cͣ. Tū ꝓpt̓ aliqd̓ bonū ꝯſequēs. Ul̓ ꝓpt̓ aliqd̓ malū excludēdūnō refugit v̓tuoſus eos cū qͥbꝰ ꝯuiuit ꝯtriſtarevt ph̓us dīc ī. iiij. ethi. Un̄ ⁊ apl̓s. ij. ad Co. vij.Si ꝯtriſtaui vos in epl̓a nō me penitet. Et poſtea gaudeo. nō qꝛ ꝯtriſtati eſtis: ſꝫ qꝛ ꝯtriſtatieſtis ad penitētiaꝫ. Et ideo hi q̄ ſūt ꝓni ad peccandū nō debemꝰ vultū on̄de̓ ad eos delectādūne videamur eoꝝ pct̄o ꝯſentire. ⁊ quādā peccati audaciā mīſtrare. Un̄ eccͣi. vij. dr̄. Filie ſūt tibi ẜua corpꝰ illaꝝ. ⁊ nō on̄das faciē tuā hilareꝫillis ¶ Ponit̉ aūt v̓tus hec amicitie ꝑs iuſtitieinqͣtū adiungit̉ ei ſic ſcd̓aria pͥncipali. Cōueītem̄ cū iuſticia in hoc. qd̓ ē ad alteꝝ ſic iuſticia.Deficit aūt a ꝑfecta rōne iuſticie. qꝛ nō ht̄ plenā debiti rōeꝫ. ꝓut aliqͥs alteri obligat̉. vl̓ debito legali ad cuiꝰ ſolutōeꝫ lex cogit. vel etiā aliqͦdebito ꝓueniēte ex aliquo bn̄fitō ſuſcepto. Sedſolū attēdit quoddā debitū honeſtatis quod eſt
magis ex ꝑte ip̄ius v̓tuoſi. ꝙͣ ex ꝑte alterius. ptſ. faciat alteri quod decet eū facere. Cū em̄ homo naturalit̉ ſit animal ſociale: ſic ex qͣdā honeſtate debꝫ veritatē maīfeſtare alijs hoībꝰ. ſine qͣ ſocietas hoīm durare nō poſſet. ita etiā cūſine delectatōe hō viue̓ nō poſſit. qꝛ vt dīc ph̓usin. viij. ethi. Nullꝰ pt̄ cū triſti ꝑ diē morari. neqꝫ cū delectabili: ideo hō tenet̉ ex quodā debitonaturali honeſtatis. vt alijs ꝯdelct̉abilit̉ viuatNiſi ꝓpt̓ aliquā cām ncēe ſit aliqn̄ alios vtiliterꝯtriſtare. ⁊ qꝛ hec v̓tꝰ ꝯſiſtit circa delectatōes inꝯuictu q̄ ex rōne ꝓueniūt inqͣtū vnꝰ ad alterūdecēt̉ ſe ht̄: iō has delectatōes n̄ oꝫ refrenare vtnoxias. vl̓ circa cibos vl̓ potꝰ ꝑ abſtinentiā. velcirca venerea ꝑ caſtitatē. vl̓ circa ludos ꝑ eutrapeliā ſeu vrbanitatē. Opponūt̉ at̄ huic v̓tuti aīcitie adulatō ꝑ exceſſū. ⁊ litigiū ꝑ defectū. pͥmūintēdit delectare. ſcd̓m ꝯtriſtare pluſꝙͣ oꝫ ⁊ decet. Et de his in. ij. parte habes diffuſe.¶ De amicitia large ſūpta .ſ. §. j.ꝓ amore vniꝰ ad alteꝝ reciproco fūdato ī v̓tutecirca quā vidēda ſt̄ tria. pͥmo acqͥſitōis ncc̄itas.ſcd̓o amiſſiōis temeritas. tertō ꝯẜuatōis ſagacitas. Ꝙͣtū ad pͥmū notādū ꝙ hr̄e amicitiā ⁊ acqͥre̓ ē nccͣriū ꝓpt̓ qͣtuor rōes. Prīo rōe v̓tutis habēde. Secūdo rōe vtilitatis coīcāde. Tertō rōepacis ꝯẜuādē. Quarto rōe ncc̄itatis ſupplende¶ Ꝙͣtū ad pͥmū .ſ. ꝙ ſit nccͣriū vnicuiqꝫ hr̄e amicitiā ꝓpt̓ v̓tutē acq̄rendā. iſtud ꝓbat̉ ſic. Unicuiqꝫ ē neceſſariū hr̄e v̓tutē. ſicut ē neceſſariuꝫeſſe bonū: qꝛ v̓tus ē ẜm ph̓m q̄ bonū facit habētē. ⁊ opus eiꝰ bonū reddit. Sed amicitia ē v̓tus⁊ pars iuſticie v̓tutis. Qd̓ patet: qꝛ v̓tus moralis ꝯſiſtit īmediate ẜm rōeꝫ. ⁊ hoc ht̄ amicitia.Nam in ꝯmūi ꝯuerſatōe hoīm in factis ⁊ dictiaſe habet ad vnūquēqꝫ ſicut decet vt ſupͣdictū ē.Eſt etiā amicitia ānexa iuſticie. ſic v̓tus ſecūdaria pͥncipali. Nā reddit vnicuiqꝫ qd̓ ſuū ē nō qͥdē ex debito legali qd̓ facit iuſticia. ſꝫ ex debitohoneſtatis. Ex qͦdā eī debito nat̉ ali honeſtatisobligat̉ qͥs vt delectabilit̉ alijs ꝯuiuat ī dictis ⁊factis. qd̓ ꝑtinꝫ ad amicitiā. Si at̄ ſumat̉ amicitia large. tūc ip̄a ē cū b̓tute. ſic cū cā eꝰ. inqͣtūſ. v̓tus ē cauſa amicitie vere. q̄ facit tende̓ ī alterū. ⁊ ip̄m amare ꝓpt̓ bonū honeſtū qd̓ eſt in eo.¶ Secūdo ē neceſſariū hr̄e amicitiā vtilitatisrōe coīcāde. hoc ſic ꝓbat̉. Si illd̓ qd̓ ē ex inclīatōne nat̉ali ē nccͣriū: ml̓tomagis illd̓ qd̓ ē ex aſſimulatōe ſpēi. ſꝫ amicitia īeſt ẜm naturā generātis ad genitū. qd̓ ptꝫ ꝑ bn̄ficia q̄ ſt̄ amicitie ſigna. n̄ſolū ī hoībꝰ: ſedetiā ī alijs aīalibꝰ ⁊ volatilibꝰ: q̄ vt maīfeſte apparet adhibꝫ ſtudiū lōgotꝑe ad educatōeꝫ ⁊ nutritōeꝫ ꝓlis: ergo maxīeē neceſſaria amicitia illa q̄ ē hominū adinuiceꝓpter ſil̓itudinē ſpeciei. Et ꝓbat̉ ꝑ locū a mīori. ⁊ ex ꝯuictu ſpāli .ſ. ꝑ quoddā ſignū amicitieqd̓ inuenit̉ in oībꝰ hoībꝰ nat̉ alit̓ .ſ. cuiuſdā familiaritatis ⁊ beniuolētie. Nā ad extraneos etignotos de quibꝰ minꝰ videt̉. on̄dimꝰ ⁊ impendimus quedā bn̄ficia ⁊ obſeqͥa. ſicut qn̄ ignoti et