¶ Capitulum¶ Ouodecimum
inſtabilitas. Sen̄. ne lectio multoꝝ auctorū etom̄is generis voluminū: hēat aliqͥd vagū ⁊ inſtabile. Cauēdi ē etiaꝫ rixiādi libido. q̄ ꝑitos inarte loÿca ml̓tū ſolꝫ vexare. ij. ad thimo. ij. Noli ꝯtende̓ v̓bis. Cauēda ē etiaꝫ nimia velocitasin trāſcurrēdo. Nō eī vidꝫ aīmꝰ latētes ſnīas ītrāſcurrēdo. Sapiēs. Nil magnū reꝝ ip̄a nat̉ acito effici voluit. ¶ Sextū ē vt ſit aſſiduꝰ in ſtudēdo Hiero. Diuine ſcripture ſꝑ in māibꝰ ⁊ iugit̉ in mēte voluēt̉. Nec ſuffice̓ putes mādatamēorie tene̓ ⁊ oꝑbꝰ obliuiſti. Idē. Diuīas ſcripturas ſepiꝰ lege. īmo nūꝙͣ ſacͣ lectō d̓ māu tuadepōat̉. In decre. di. xxxviij. Oēs pſallētes qͦtidie deo r̄promittimꝰ. In iuſtificatōibꝰ tuis meditabor. n̄ obliuiſcar ẜmōes tuos. Qd̓ etſi oībꝰfidelibꝰ obẜuare ſaluberrimū ē. p̄cipue his quieccl̓iaſticā ꝯſecuti ſūt dignitatē. Dꝫ aūt qͥs laborare vt ſcripturas ip̄as ītellige̓ poſſit ⁊ mēorie retine̓. Qd̓ ſi vtrūqꝫ n̄ p̄t: p̄eligēdū ē intelligere magiſꝙͣ mēorie hr̄e. De ſapīa at̄ acceptaſi ſit ingͣtus deo ⁊ doctoribꝰ. ne eā mereat̉ amittere. Ad qd̓ optime facit. c. reuertimī. xvj. q. j.¶ De humilitatis quidditate. ¶ Capitu. xij.Ehuilitate demuvidēdū ē. quā ſic diffinit Bern̄. Ꝙ hūilitas ē qͣ qͥs veriſſīa ſuip̄ius ꝯgnitōne ſibi vileſcit. Nota tn̄ ẜm Tho.ſcd̓a ſcd̓e. q. clxj. Ꝙ hūilitas n̄ ꝯſiſtit eēntialit̓in ip̄a ſui ꝯgnitōe: ſꝫ ī moderatōe motꝰ appetit̉vt .ſ. aliqͥs repͥmat ne ferat̉ in ea q̄ ſūt ſupra ſe.Ad hoc aūt eſt neceſſariū vt hō ꝯgͦſcat id in qͦdeficit a ꝓportōne eiꝰ qd̓ ſuā v̓tutē excedit. Et iōꝯgnitō ꝓprij defectꝰ ꝑtinꝫ ad hūilitatē ſic regl̓aquedā directiua appetitꝰ. Eſt autē v̓tus ſpālisvn̄ dīc Origenes ſuꝑ illd̓. Quia reſpexit hūilitatē anc ille ſue Lu. j. In ſcripturis vna de v̓tutibꝰ hūilitas p̄dicat̉. Pro cꝰ declaratōe dīc tho.vbi ſupͣ. ꝙ bonū arduū hꝫ aliqͥd vn̄ att̄hit appetitū .ſ. ip̄am rōnē boni. ⁊ hꝫ aliqͥd retͣhens .ſ.ip̄am difficultatē adipiſcēdi. ẜm quoꝝ primūinſurgit motꝰ ſpei. et ẜm aliud motꝰ deſꝑatōis.Circa motꝰ aūt appetitiuos qͥ ſe hn̄t ꝑ modū impulſionis: oꝫ eſſe v̓tutē moralē moderantē ⁊ refrenātē. Circa illos aūt qͥ ſe hn̄t ꝑ modū retractōis: oꝫ eſſe v̓tutē moralē impellētē ⁊ firmantē. Et iō circa appetitū boni ardui. nccͣia ē duplex v̓tus. Una q̄ tꝑet ⁊ refrenet aīm ne īmoderate tēdat in excelſa. et hoc ꝑtinꝫ ad hūilitatē.Alia q̄ firmet animū ꝯͣ deſꝑatōem ⁊ īpellit ip̄mad ꝓſecutōnem boni ẜm rōnē rectā. ⁊ hoc facitmagͣnimitas. Et ſic pꝫ ꝙ hūilitas ē v̓tus Receoria magͣnimitati. ꝙͣuis repͥmat animū ne tenbat in magna. qꝛ hoc n̄ facit ſimpl̓r: ſed in illamagͣ q̄ ſūt ſup̄ ſe. et ꝑ ꝯn̄s p̄ter rōem rectā. Magnanimitas aūt īpellit ad magna. n̄ q̄cūqꝫ: ſecei ꝓportōnata. ⁊ ꝑ ꝯn̄s ẜm rectā rōnē. Un̄ vtͣqꝫꝯueniūt in eo qd̓ ē ẜm rectā rōnē. Ꝙ aūt hūilitas nō cōnumerat̉ a ph̓o inter v̓tutes morales. ratio p̄t eſſe. qꝛ ip̄e intēdebat age̓ de v̓tutibꝰẜm qd̓ ordinant̉ ad vitam ciuilē. in qua ſubie
ctio vnius hoīs ad alteꝝ ẜm legis ordinē deriuatur. ⁊ iō ꝯtinet̉ ſub iuſticia legali. Hūilitasaūt ẜm qd̓ ē ſpālis v̓tus. reſpicit ſubiectōeꝫ hominis ad deū. ꝓpter quē etiā alijs humiliādo ſeſubijcit. Uel etiā p̄t dici ꝙ ph̓s in. iiij. eth̓. eumqui tēdit in ꝑua ẜm modū ſuū. n̄ pocat magnanimū: ſꝫ tꝑatum. quē nos hūilem dicere poſſumus. Et Origenes dicit. Si vis hꝰ potū audirevirtutis qūo etiā a ph̓is appellet̉. aſculta eanbem eſſe hūilitatē quā r̄ſpicit deus. que ab illisdr̄ menſuratō ſiue moderatō. que manifeſte ꝑtinet ad modeſtiā ⁊ tꝑantiam. Humilitas autē ēquedā moderatio ſpūs vt dictum eſt.¶ Or̄ aūt hūilis ẜm Iſidoꝝ. §. j.qͣi humi accliuis .i. inherēs. Quod cū ꝯtingita pͥncipio extrinſeco .ſ. cū qͥs ab alio deijcit̉. ſichūilitas ē pena. ẜm illd̓. hūiliauerūt ī ꝯpedibꝰpedes eius. Cū aūt fit a pͥncipio intrinſeco debito mō .ſ. cū qͥs ꝯſiderās defectum ſuū: tenet ſeinfimū ẜm ſuū modū vt abrahā cū dixit. Loqͣrad dn̄m meū cū ſim puluis et cinis Gen̄. xviij.ē v̓tus. Sꝫ cū q̄s deijcit ẜm ſigna exteriora tm̄ficte .ſ. ad gl̓am q̄rēdā: ē falſa hūilitas. ¶ Qūoꝑ hūilitatē dꝫ ſe hō om̄ibꝰ ſubijcere. ẜm illd̓ adphi. ij. In hūilitate ſuꝑiores ſibinuicē arbitrātes. Sic declarat Tho. vbi ſupͣ. In homīe duopn̄t ꝯſiderari .ſ. id qd̓ eſt dei. ⁊ id qd̓ ē hoīs. Hoīsē quitqͥd ꝑtinet ad defectū. Dei aūt eſt qͥcquidꝑtinet ad ſalutis ꝑfectōem. ẜm illud Oſee. xiij.Perditio tua iſrahel ex te tm̄. ex me auxiliumtuū. Hūilitas aūt (vt dictuꝫ ē) ꝓprie importatreuerentiā qua hō deo ſubijcit̉ et ꝓximo ꝓpterdeū. Et iō qͥlibet homo ẜm id qd̓ ſuuꝫ eſt: debetſe cuilibet ꝓximo ſubijcere. ꝙͣtum ad illd̓ quoddei eſt in illo. Non aūt hoc reqͥrit humilitas. vtid qd̓ eſt dei in ſeip̄o: ſubijtiat ei qd̓ apparet eſſedei in altero. Nā illi qͥ dona dei ꝑtic ipāt ꝯgnoſcūt ſe ea hr̄e ẜm illud. vt ſciamus q̄ a deo donata ſūt nobis. j. ad Corin. ij. Et iō abſqꝫ hūilitatis p̄iuditio. pn̄t dona dei q̄ ip̄i acceperūt p̄ferri donis dei q̄ apparent eſſe alijs collata. Sicutapl̓s ad eph̓. iij. dicit. Alijs generatōnibꝰ nō eſtagnitū filijs hoīm. ſicut nūc reuelatū ē ſāctiaapl̓is eius. Sil̓r etiā nec hoc reqͥrit humilitasvt id qd̓ ē ſui in ſeip̄o: ſubijtiat ei qd̓ eſt hoīs inꝓximo. Alioqͥn oporteret vt quilibet reputarꝫſe maiorē peccatorē quolibet alio. cum tn̄ apl̓sabſqꝫ p̄iuditio hūilitatis dicat. Nos ex naturaiudei et nō ex gentibꝰ pct̄ores. Ad Gal̓. ij. Pōttn̄ aliqͥs reputare aliqͥd boni eſſe in ꝓximo qd̓ipſe nō hꝫ. Uel aliqͥd mali eſſe in ip̄o qd̓ in alionon eſt. ex qͦ p̄t ſe ei ſubijcere ꝑ humilitatē. Un̄dicit glo. ſuꝑ illud ſuꝑiores inuicē arbitrātes.Nō hoc ita debemus eſtimare vt nos eſtimarefīgamꝰ. Sꝫ vere eſtimemꝰ poſſe aliqͥd occultūeſſe in alio. qͦ nobis ſuꝑior ſit. Etiā ſi bonū noſtrū qͦ illo videmur ſuꝑiores eſſe n̄ ſit occultuꝫ.Nō em̄ ſolū debemꝰ deū reuereri in ſeipſo. Sedetiā id qd̓ ē eius debemꝰ reuereri in qͦlibet. etſinon eodem mō quia nō veneratōne latrie.