¶ Capitulum¶ primum
admonitio. et contumelia careat obiurgatio.¶ Decimoſexto erubeſcendū ē ab improꝑatōedati. Imitari em̄ dꝫ qͥ dat aliqͥd deū. q̄ dat oībꝰaffluēter ⁊ nō improꝑat. Sꝫ de fatuo dr̄ Eccͣi.xx. Exigua dabit ⁊ multa improꝑabit. Qui at̄n̄ erubeſcit mala face̓ ē ſicut equus ſine freno.Aultos retͣhit a malo pudor mūdi qͦs n̄ retͣhe̓ttimor vel amor dei. ⁊ qūocūqꝫ qͥs recedat vl̓ retrahat̉ a malo: bonū ē. Sꝫ dīc Anẜ. in li. de ſimilitudinibꝰ. ꝙ diabolꝰ cū tēptat de malo, oēmerubeſcētiā tollit de mēte: ſꝫ ip̄o ꝑpetrato tātāerubeſcētiā an̄ponit. ne pct̄m ꝯfiteat̉. ꝙ apparet ꝙ nō poſſit tolerare illā verecūdiā. et iō taceat. Un̄ Gernh̓. O nimia inſania hoīm. pubetſordes pct̄oꝝ abſtergere. et nō pudet ꝯtrahere.¶ De honeſtate que ē pars. §. vij.tꝑantie. Prīo ſciēdū ē. ꝙ honeſtas ē idē cū v̓tute. Un̄ Tulliꝰ in. j. de offi. diuidit honeſtatē in qͣtuor v̓tutes pͥncipales. ſic ip̄a b̓tꝰ diuidit̉. Procꝰ declaratōe no. ẜm tho. ſcd̓a ſcd̓e. q. cxlv. ꝙ honeſtas dr̄ qͣi honoris ſtatꝰ. vt dīc Iſidorꝰ in lib̓.ethimol̓. Un̄ ex hoc videt̉ aliqͥd dici honeſtuꝫ.qd̓ ē honore dignū. honor aūt debet̉ excellētieEſt em̄ quedā ꝯteſtatō ſeu teſtīoniū de excellētia alicꝰ. Excellētia autē hoīs maxīe ꝯſiderat̉ẜm v̓tutē. qꝛ ē depoſitō ꝑfecti ad optimū. ⁊ ideohoneſtas in idē refert̉ cū v̓tute. Sic at̄ pͥncipalis v̓tus ꝯſiſtit ī īteriori electōe. vt dr̄. viij. eth̓.ita honeſtas radicalit̓ ꝯſiſtit ī interiori electōeſꝫ ſignatīe in exteriori ꝯuerſatōe. Interior em̄electō n̄ innoteſcit hoī niſi ꝑ exteriores actꝰ. ⁊iō exterior ꝯuerſatō hꝫ rōneꝫ honeſti. ẜm qd̓ ēd̓mōſtratīa īterioris rectitudīs. Et ſic dīc apl̓s.j. ad corin. xiiij. Oīa honeſte ⁊ ẜm ordinē fiāt īvob̓. Et adamātiꝰ. Lenta qͥdē v̓tꝰ ⁊ ꝑcūctatrixan̄ iudicat ꝙͣ īcipit. qͥd decoꝝ. q̄d honeſtū ſit: iniqͥtas oīa p̄cipitat. de pe. di. iij. int̓ hec. ¶ Itē ꝙͣuis honor d̓beat̉ n̄ſolū v̓tuti: ſꝫ etiā deo ⁊ ſct̄isꝓpt̓ bt̄itudinē. ⁊ nobilitas. diuitie. potētia. ⁊ hꝰTn̄ qꝛ deus ⁊ bt̄itudo n̄ ſūt nob̓ ita nota ꝑ experientiā. ſicut v̓tutes. ẜm qͣs qͦtidie oꝑamur. iōv̓tus magis ſibi vēdicat nomē hōeſti. Alia v̓oq̄ ſūt infra v̓tutē. vt potētia. diuitie. ⁊ hꝰ. honorant̉ inqͣtū coadiuuāt ad oꝑatōem v̓tutis. Sꝫẜm veritatē ſolus bonꝰ ē honorādus. Bonꝰ at̄ ēqͥs ẜm v̓tutē. ¶ Itē ſciendū. ꝙ cuꝫ dīc Tulliꝰ inretbo. honeſtū eē qd̓ ꝓpt̓ ſe appetit̉: intelligēduꝫē ſane. Pro cꝰ declaratōe dīc ph̓s ī. .j. eth̓. ꝙ eoꝝq̄ ꝓpt̓ ſe appetunt̉. aliqͣ appetūtur ſolū ꝓpter ſe. ⁊nūꝙͣ ꝓpter aliud. ſic felicitas q̄ ē vltimus finis.aliqͣ appetūtur et ꝓpter ſe et ꝓpt̓ aliqͥd aliud. ꝓpt̓ſe quidē inꝙͣtum hn̄t in ſe aliquā rōnem bonitatis. et ſi nihil aliud boni ꝑ ea nobis acciderꝫꝓpter aliud at̄ ſūt appetibilia. inqͣtum ꝑducūtnos in aliqd̓ bonū ꝑfectū. et hoc modo v̓tutesꝓpter ſe ſunt appetitiui. et ꝑ ꝯſeq̄ns honeſtas.De decore ſeu pulcritu. §. viij.dine ſpūali q̄ ē eadē cū honeſtate. Un̄ cū apl̓usdīc. jͣ. ad corin. xij. Hone ſta nr̄a nullius egent.
appellat honeſta membra pulcra. ſic inhoneſtaturpia. Pro cꝰ declaratōe no. ẜm tho. vbi ſupͣ.ꝙ ad rōem pulcri ſeu decori ꝯcurr̄t. ⁊ claritas⁊ debita ꝓportō. Dīc em̄ dÿo. ꝙ deꝰ dr̄ pulcer ſicvniuerſoꝝ ꝯſonātie ⁊ claritatis cā. Un̄ pulcritudo corꝑis ī hoc ꝯſiſtit. ꝙ hēat mēbra bn̄ ꝓportionata. cū qͣdā debiti coloris claritate. Et ſil̓rhoīs pulcritudo ſpūalis in hoc ꝯſiſtit ꝙ ꝯuerſatō hoīs ſeu actō eiꝰ ſit bn̄ ꝓportōnata. ẜm ſpiritualē rōnis claritatē. hoc at̄ ꝑtinꝫ ad rōneꝫhoneſti. qd̓ dicimꝰ idē eē v̓tuti q̄ ẜm rōem moderat̉ oēs res hūanas. Et iō honeſtū ē idē ſpūalidecori. Un̄ Aug. dīc. Honeſtatē voco intelligibilē pulcritudinē .i. ſpūalē. Sic aūt idē ē honorificū et gl̓oſum. qꝛ gl̓ia ē effectus honoris. Exhoc em̄ ꝙ aliqͥs laudat̉ vel honorat̉: clarꝰ reddit̉ in oculis alioꝝ. ita idē eſt honeſtū ⁊ decoꝝ.Et qꝛ ꝙ in ip̄a apprehēſione apparꝫ decoꝝ. accipit̉ vt ꝯueniēs et bonū. cū bonū apprehēſū moueat appetitū. Iō honeſtū ip̄m qd̓ hꝫ ſpūalē pulcritudinē: amabile r̄d̓dit̉. Un̄ dÿo. dīc. Ꝙ oībꝰē pulcꝝ ⁊ bonū amabile. ¶ Ponit̉ at̄ hoeſtasꝑs tꝑantie ẜm macro. Amb̓. etiā attribuit eātꝑantie. Rō hꝰ ē ẜm tho. vbi ſupͣ. qꝛ honeſtas ēq̄dā ſpūal̓ pulcritudo. Pulcro aūt opponit̉ turpe. Oppoſita at̄ maxīe ſeinuicē maīfeſtant. Etiō ad tꝑantiaꝫ ſpāl̓r ꝑtine̓ videt̉. q̄ id qd̓ ē hoīturpiſſimū ⁊ indecētiſſimū: repellit .ſ. brutalesvoluptates. Un̄ et in ip̄o nomē tꝑantie maxīeītelligit̉ bonū rōis cꝰ ē moderari ⁊ tꝑare ꝯcupiſcētias pͣuas. Sic igit̉ honeſtas quadam ſpālirōne attribuit̉ tꝑantie. vt ꝑs eiꝰ integͣlis. ſicutquedā ꝯditio eiꝰ. Et ꝙͣuis fortitudini ⁊ iuſticiemaior honor debeat̉ ꝙͣ tꝑantie. ꝓpter maiorisboni excellentiā. tn̄ tꝑantie debet̉ maior honorꝓpter cohibitōem vitioꝝ magis exprobrabiliūEt ſic honeſtas magis attribuit̉ tꝑantie.¶ De honeſto quo cōcurrat. §. ix.cū vtili ⁊ delectabili. ⁊ qūo differat. Om̄e eī bonū diuidit̉ ẜm Amb̓. ⁊ Tul. in delectabile. vtile. et hōeſtū. Sciēdū igit̉ ẜm tho. vbi ſupͣ. ꝙ honeſtū ꝯcurrit in idē ſubiectū cū vtili ⁊ delectabili. a qͥbꝰ tn̄ dr̄t rōne. Dr̄ aliqͥd hōeſtū inꝙͣtūhꝫ decorē ex ordinatōe rōnis. Hoc aūt qd̓ ē ẜmrōem. ordinatuꝫ ē natural̓r ꝯueniēs hoī. Unūqd̓qꝫ aūt delectat̉ in ſuo ꝯueniēti. ⁊ iō ē hoī natural̓r delectabile. ſic de oꝑatōe ph̓s ꝓbat v̓tutis in. j. eth. Nō tn̄ oē delectabile ē honeſtuꝫ. qꝛp̄t etiā aliqͥd eſſe ꝯueniēs ẜm ſenſū. nō ẜm rōnem: ſꝫ hꝰ delectabile ē p̄ter hoīs rōnem q̄ ꝑficit naturā ipſius. Ip̄a etiā v̓tus q̄ ẜm ſe honeſta ē. refert̉ ad aliud ſicut ad finē. qꝛ ad felicitatē. Et ẜm hoc idē eſt ſub̓o honeſtū delectabile ⁊vtile: ſꝫ rōne differūt. Nā honeſtuꝫ dr̄ aliqͥd qd̓hꝫ quādā excellentiā dignā honore ꝓpter ſpūalem pulcritudinē. Delectabile aūt inqͣtū qͥetatappetitū. Utile quidē inꝙͣtum refert̉ ad aliud.In pluribꝰ tn̄ ē delectabile ꝙͣ vtile vel honeſtū.qꝛ om̄e vtile ⁊ honeſtū eſt aliqͣliter delectabile.ſed nō ꝯuertitur. vt dicitur in. ij. ethicoꝝ.