¶ Titulustate nō cupit inflari. Nō em̄ honor hoī tribuitperitatē: ſꝫ opinionē. que tāto ē fragilior. quāto multitudo q̄ d̓ hoīe oppinat̉ eſt mutabilior.Infinitis em̄ modis aut ꝑſuaſionibꝰ. aut circarē n̄ mutatā accidētibꝰ mutatis: vulgi opiniomutat̉. Exēplū d̓ xp̄o. qͥ dn̄ica in ramis palmarū fuit ita honorificatꝰ ⁊ magnificatus in ppl̓oiudeoꝝ. ⁊ ſeq̄nti feria ſexta ita abhoīatꝰ ⁊ deſpectus ⁊ mortuus ē. Narrat etiā valeriꝰ de qͦdaꝫalio noīe Craſſo. qͥ tāta in ꝯſulatu claritate refulſit. vt ſenatus pr̄onus diceret̉. Deinde ppl̓iopinione mutata. an̄ totiꝰ romani vulgi aſpectū. māibꝰ carnificū fuit laceratꝰ. Itē accidētiaegritudinū et incōmoda ſenectutis tm̄ corpusfrāgūt. ad animū at̄ n̄ attingūt. Corpus eī inſtrumētū ē aīe. maxīe in acqͥrēdo v̓tutē. Nō refert aūt qͣle ſit inſtrum̄tū vl̓ cuiuſmōi materiedūmodo deẜuiat agēti ad effectū ſui oꝑis. Animus at̄ ordinatus. eque corꝑe ꝯfracto ſicut ſanō vtit̉ ad b̓tutē. īmo corpus validū frequēterinfirmis animus occaſio ruine ē. Un̄ Ambro.Qd̓ nocet corpori iuuat ſpūi. Egritudo carnispct̄m repellit. Luxuria et ꝓſperitas pct̄m adolet .i. nutrit. d̓ pe. di. iij. Non gͦ aduerſa q̄cunqꝫpn̄t animū tāgere. niſi qn̄ in eis īmergit̉. Und̓Sen̄. in li. de ira dicit. vt ſuꝑior ꝑs mūdi. et ordinatior et ꝓpinqͥor ſideribꝰ nō impellit̉ tempeſtate. ⁊ caret tumultū omī. inferiora v̓o fulmināt. Sic ſublimis animus .ſ. ꝑ virtutē. ſemꝑ eſtqͥetus. et trāquilla ſtatōne locatus. Et iō ꝓbatidem ſupͣ. in eodem li. ꝙ ſapiens nihil p̄t ꝑde re.qꝛ om̄ia in ſe repoſuit. Qd̓ ꝓbat exēplo cuiuſdam ph̓i. qui capta ciuitate ſua. cū om̄ia ꝑdidiſſet etiā filios. veniēs ad aliā patriā. interrogatus an̄ aliquid ꝑdidiſſet. Rn̄dit nihil. Om̄iaem̄ mea mecuꝫ ſunt. Et loquebat̉ de v̓tutibꝰ etſcīa. In huius figurā legit̉ Mat. iiij. Dominūxp̄m ſiccis pedibꝰ ſuꝑ vndas ambulaſſe. ad innuēdum ꝙ diuinus hō ſuꝑ huius mūdi varioseuētus. tanꝙͣ ſuꝑ fluctuātes vndas. pedes ſuorum affectuū debet habere eleuatos. Hoc autēhomo aſſequit̉ qn̄ per ꝯtemplatōem ad diuinaꝯſurgit. Tunc em̄ aduerſa nō timet. Und̓ Iobdicebat. Pone me iuxta te. ⁊ cuius vis manuspugnet ꝯtra me.Undecimū remedium. §. xiiij.eſt ꝯſideratō penaꝝ qͣs mūdani hoīes ſuſtinentin pct̄is adīplēdis vel tꝑalibꝰ acqͥrendis. Uidemus em̄ qd̓ hoīes mūdi vt adīplere poſſint ſuadeſideria. aut aliqͣ lucra damnoſa face̓: īfinitaꝑicula ſubeūt qͦtidianis cruciatibꝰ affligūtur.mortibꝰ itineribꝰ. et ꝑiculis maris et latronuꝫſe exponūt. et frequēter ꝯcupita n̄ aſſecūtur:ſed poſt multos labores qͦs in hꝰ conatibꝰ hn̄tcrutiatū gehēnalem pro fructu recipiūt. Und̓dr̄ Eccͣi. xxj. Uia peccantiū ꝯplantata lapidibus. ⁊ in fine illiꝰ inferi et tenebre et pene. Adlr̄am. Uia peccantiuꝫ ē lapidoſa et difficilis adtrāſeundū. Et terminus ad quē deducit eſt doloribꝰ plenus. Et hoc ē quod dicunt damnati

¶ TertiusSap̄. v. Laſſati ſumus in via iniqͥtatis ⁊ ꝑditōnis. ambulauimꝰ vias difficiles. Uiā autē dn̄iigͦrauimꝰ. Si gͦ tot aduerſa ſuſtinēt ꝓ his noxijſacqͥrēdis. ad q̄ freq̄nt̉ ſequit̉ pena eterne dānationis: magnū remediū dat̉ iuſtis ad ſuſtinēdūpacient̓ aduerſa ꝓ vita bona et beata.Quodecimū reniedium. §. xv.eſt ꝯſideratio irritatōnis et triſticie. quā incurrit hō ꝑ impatīam. Ubi ſciendū ꝙ homo habꝫduplex generale refugiū. ad qd̓ debꝫ recurrereqn̄ aduerſa patit̉. Unū quidē ē regl̓a ꝓpe rōnisꝑ quā p̄t ſuos motus ꝯpeſce̓ ⁊ infra ꝓprios limites ſe tenere. Dꝫ em̄ hō bonū rōnis p̄ponderare om̄ibꝰ bonis extrinſecis ⁊ vindictis qͣrūcūqꝫiniuriaꝝ. qͣs tanꝙͣ magͣnimus debet ꝑuipende̓et a memoria repelle̓. tunc em̄ in mēte ſua quietus erit. nulla modeſtia agitatus. Un̄ dicit̉ deOctauiano. ꝙ oīm r̄cordabat̉ p̄terꝙͣ iniuriaꝝAliud remediū efficatiꝰ et pͥncipalius ē regulaeterna. que ē ip̄e deus. Qn̄ em̄ homo ꝑ v̓tutemrōnis ſibi nō ſufficit: hūanis ſiquideꝫ ſubſidijsvndiqꝫ defitiētibꝰ: animū dꝫ ad dn̄m leuare. etab ip̄o qͥ ſolus ē adiutor in tribulatōibꝰ: ſubſidiū pete̓. Un̄ malignis mouētibꝰ ẜmōes aduerſus iuſtos. ⁊ iacl̓a penet rātia corda. pͣs hoc remediū ꝑſuadꝫ: dicēs. Iacta cogitatū tuū ī dn̄oet ip̄e te enutriet. Qd̓ bn̄ legit̉ feciſſe ioſaphatrex iuba. qui audito ꝙ multitudo maxīa ꝯͣ euꝫveniebat. a qͣ nullo hūano ſubſidio poterat ſedefēdere. totū ſe ꝯtulit ad rogandū dn̄m: dicēsCū ignoremꝰ qͥd agere debeamus. hoc ſolū reſidui habemus. vt oculos nr̄os ad te erigamusij. ꝑalip. xx. hoc duplici refugio pͥuat ſe homoꝑ impatīam .ſ. rōnis et dei. Nihil aūt hoī ꝑiculoſius ⁊ dānoſius ꝙͣ irruētibꝰ aduerſitatibꝰ dare ſe impatīe et deſperatōni. Exēplū in achitophel. qꝛ ex eo ꝙ nō fuit factū ẜm ꝯſiliū ſuū. tātꝑ doloe̓ ꝯſternatꝰ ē. ꝙ ſeip̄m ſuſpēdit. ij. re. xvi.Tredecimū remediuē. §. xvj.ꝯſideratō neceſſitatis patiēdi. qꝛ alit̓ ad regnuꝫdei nō ꝑuenit̉. Un̄ dr̄ in actibꝰ apl̓oꝝ. xiiij. ca.Per ml̓tas tribulatōes oꝫ nos intͣre in regnūcelorū. Magna eī bona n̄ acqͥrunt̉ niſi magnolabore. aut magno p̄tio ſeu valore. Ecce vt lucreris rē terrenā: maria trāſis. ſpatia t̓raꝝ ꝑagis. īfinitis ꝑiculis laboribꝰ ſudoribꝰ te expōisꝙͣtomagis ſi deū ⁊ celū acquire̓ velis. Merito gͦaliqͣ aduerſitate exercitādi ſūꝰ q̄ tot bona reẜuamur. Un̄ dīc Gre. Si illic dulcia petimꝰ. neceſſe ē vt h̓ pͥus amara tolleremꝰ. Et Aug. dīc.Quid miꝝ ſi flagellat cuſtodiens ꝑuulos dn̄s.qͦs grā deus q̄rit he̓des. Gn̄ gͦ dictū ē in eccl̓iaſtico. Uſqꝫ in tp̄s ſuſtinebit patiēs. ⁊ poſtea reditio iocūditatis. qd̓ de eterna iocūditate intelligendū ē. Et ꝙ indubitāter credas de hac vitaalit̓ nō poſſe trāſiri. attende ꝙ ille qui erat dn̄set cui nulla pena debebat̉. qꝛ peccatuꝫ nō fecitnec inuētus eſt dolus in ore eiꝰ. vt dr̄ Iſa. nonaliter de hoc mūdo trāſiuit. Un̄ diſcipl̓is eūtibꝰ