Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulus Tercius

iij. ethi. ponit qͥnqꝫ modos fortitudīs. Prīa fortitudo ē politica. fortit̉ oꝑat̉ ꝓpt̓ timorē exhoneratōnis vl̓ pene. Secūda militaris fortiteroꝑat̉ ꝓpt̓ artē exꝑientiā reipublice. Tercia eſt fortit oꝑat̉ ex paſſiōe p̄cipue ire. Quarta ēfortit̉ oꝑat̉ ꝯſuetudinē victorie. Quīta fortiter oꝑat̉ ignorantiā ꝑiculoꝝ. Quia v̓o iſtaqͥnqꝫ deficiūt a vera rōe v̓tute. qꝛ ſi ꝯueniāt inactu fortitudīs. dn̄t tamē in motiuo: ideoponūt̉ ꝑtes fortitudīs: ſed dicunt̉ modi eiꝰ ẜmtho. Differt aūt ſpes a fiducia. qꝛ ſpes ē virtustheologica. qua qͥs ꝯfidit de deo: fiduciā autēque eſt virtꝰ moralis pars fortitudinis. habꝫhomo fiduciam in ſeipſo. tamen ſub deo. De magnanimitate. Capitulum. V.Einde ꝯſiderādū reſtatde ꝑtibꝰ fortitudī ānexis. qͣs ꝓtātoānexas dicimꝰ. qꝛ ei adiūgūt̉ ſic ſecūdarie pͥncipali. Et hoc ideo eſt. qꝛfortitudo obẜuat circa maxīa difficilia .ſ. circaꝑicula mortis. Alique alie v̓tutes obẜuāt circaquaſdā alias materias minꝰ difficiles. in qͥbꝰ or eas aggredi ardua. Ponit at̄ tulliꝰ ī ſua r̄thorica. has v̓tutes pͥncipali ānexas qͣtuor. vicꝫfiduciā loco cꝰ ponimꝰ magͣnimitatē. Sicvocat areſto. magnificētiā. pacīaꝫ ꝑſeuerātiāDe vnaquaqꝫ iſtaꝝ aliqͥd dicenduꝫ. vt ꝯpletiorſit ꝯſideratō fortitudīs. Primo de magnanimitate tractemꝰ de qua tria ꝯſiderāda occurrūtPrimo circa quid exiſtit. Secūdo ſi eſt dicēdavirtus. Tertō de ſignis ꝓprietatibꝰ eius. Ꝙtum ad primū eſt ſciēdū. §. j. magͣnimitas ex ſuo noīe imꝑtat qͣndā extenſionē anī ad aliqd̓ magnū. Unde ẜm ph̓m. iiijethi. Magnanimꝰ ē magnitudīe extremꝰ. receſſū a medio rōnis: ſed qꝛ ad magnadit. Inter res at̄ hūanas. p̄cipue exteriores.in vſū hoīs veniūt. vel ſibi aliqͦ impendūt̉.maximū locū tenet honor. qꝛ ꝓpinquiſſimꝰ ēv̓tuti: vtpote teſtificatō eiꝰ exiſtēs. qͥa deo etoptīs exhibet̉. etiā qꝛ hoīes ꝓpt̓ honorē ꝯſequendū. vt vituperiū vitandū oīa alia poſtponūt. oīs virtꝰ ſit ꝑfectō potētie reſpectu vſtimi ſimpl̓r et difficilis. Sic abſolute dr̄ fortisex his ſūt ſimpl̓r difficilia. aliqͥs dicet̉ magͣnimꝰ ex his ſūt ſimpl̓r magna. cuiuſmōi ſūt honores: vt dictū ē. Un̄ ꝯn̄s ē magͣnimitatē circahonores ꝯſiſte̓. tanꝙͣ circa ꝓpriā materiā.aūt magͣnimitas ſit v̓tus hinc pate̓ pt̄. Ubi .n.errare ꝯtingit ꝯtra ordinē ratōis habundantiam defectū. neceſſe eſt ibi pone̓ remediū virtutis. que mediū ꝯſtituat inter extrema. Eſtvirtus habitꝰ electiuꝰ in mēte exiſtēs: ꝓut ratōdetermīabit. vt ptꝫ. ij. ethi. Circa honores autēmagnos qui ſūt materia magͣnimitatis: vt dictum eſt. ꝯtingit errare exceſſū p̄ſumptōis.defectū puſillanimitatis. que ſūt vitia extrema.Preſumptuoſus em̄ peccat ſuꝑhabundātiaminꝙͣtum mediū ratōis excedit ẜm ꝓportionē. ad

maiora tendēs ꝙͣ ſibi ꝯueniat. Eſt em̄ vitioſumqn̄ aliqua actio ꝯmēſurat̉ v̓tuti agentis. qd̓ꝯtingit qn̄ aliquis aſſumit ad agendū vel appetendū que p̄ferūt̉ ſue virtuti. quod facit preſūptuoſus. quia temptat magnificare ſeipſū honoribꝰ maioribꝰ ꝙͣ ꝯueniāt ſue virtuti. que ē imꝑfecta. Uel querit honorari ex his ſūt diḡmagno honore. vt ſūt bona fortune. ſic diuicie.nobilitates alia hmōi. Sicut aūt p̄ſūptōemaliqͥs excedit ꝓportōem ſue potētie. nitit̉ admaiora ꝙͣ poſſit: ita puſillanimitatē deficita ꝓportōe ſue potētie. recuſat in idē tendere.qd̓ ē ei ꝯmenſuratū: ideo ſic p̄ſumptō ē vitiuꝫ exceſſū: ita puſillanimitas defectū. Un̄ ẜuqui acceptā pecuniā dn̄i ſui fodit in terrā. nihil ex ea eſt oꝑatus: ꝓpter timorē puſillanimitatis digne punit̉ a dn̄o. vt habet̉ Math̓. xxv.Exemplū Marchdocheꝰ inter p̄ſumptōeꝫ puſillanimitatē tenēs mediū. videt̉ magnanimusfuiſſe. em̄ extra ſuā v̓tutē p̄ſūptuoſe efferebat̉. intrudēdo ſe ad interiora facta regis: ſꝫ extra demorādo ad ianuā deābulando quottidiaan̄ veſtibulū domꝰ. curā habēs ſalutis regīe heſter. ſua neptis erat. fuit etiā puſillanimitate deiectus: nec minis nec terroribꝰ. nec ſpecōmodi tꝑal̓ voluit ſuꝑbū aman adorare. Quitn̄ ab eo honorē reuerētiā mirabilē ſibi īpēdiſuſtinuit. arbitrās ſe dignū talibꝰ ꝓpt̓ multātutē ſibi datā diuinitꝰ Sꝫ poſſꝫ videri alicui magͣnimitas ſit v̓tꝰ. hūilitati magͣnimitas videt̉ ꝯͣria. Nulla at̄ v̓tus v̓tuti eſt ꝯͣria. magͣnimitas ē virtꝰ vt videt̉. que ſe dignificat alios ꝯtēnit cuiꝰ ꝯtrariū facit hūilitas.Sed ad hoc intelligēdū. ſcire oꝑtꝫ in homīeīuenit̉ aliqd̓ magnuꝫ qd̓ ex dono dei poſſidet. etaliqͥs defectꝰ qui ꝯpetit ei ex infirmitate natureMagnanimitas igr̄ facit ſe magnis dignificet ẜm ꝯſideratōeꝫ donoꝝ que poſſidet ex deo.Sic ſi habꝫ magnā v̓tutē animi. facit ad ꝑfecta oꝑa v̓tutis tendat. Et ſil̓r eſt dicēduꝫ de vſucuiuſlibꝫ alteriꝰ boni: puta ſciētie vl̓ exteriorisfortune. Hūilitas aūt facit homo ſeip̄m paruipendat. ẜm ꝯſiberatōeꝫ ꝓprij defectꝰ. Similit̓etiā magnanimitas ꝯtemnit alios ẜm quod deficiūt a donis dei. em̄ alios tātū app̄ciat̉ eis aliqͥd indecens fiat. Sed hūilitas alios honorat. ſuꝑiores extimat: inqͣtū ī eis aliqͥd inſpicit de donis dei. Vnde in pͣs. dr̄ de viro iuſto.Ad nihiluꝫ deiectꝰ eſt in ꝯſpectu eiꝰ malignusqd̓ ꝑtinet ad ꝯtemptū magͣnimitatis: timētesat̄ dn̄m glorificat. qd̓ ꝑtinꝫ ad honoratōꝫ hūilEt ſic ptꝫ. magͣnimitas hūilitas ſūt contraria. ꝙͣuis in cōtraria tendere videāt̉. qꝛ procedunt ẜm diuerſas rōes ſeu ꝯſideratōes. Exēplum dauid humilis fuit magͣnimus. Humilis fuit. qn̄ coram deo ꝯſiderās ſuam ꝑuitatemante archaꝫ ſaltabat. regno adepto. Magnanimus v̓o. qn̄ ꝯſiderans ſe ex dono dei. vnctꝰ inregē ad regnū aſpirabat vt debebat. deuitandoaſtutias ſaulis. ipſum donum eius a regno