Druckschrift 
4 (1479)
Entstehung
Einzelbild herunterladen
 

Titulusſūmā plenitudinē accepit qͣntū creatura ē capax. Un̄ de eo intelligit̉ illud ioh̓is. adſurā dat deꝰ ſpm̄ .i. eodē modo tantā menſuraꝫſicut oībꝰ alijs āgelis ſct̄is ſed qͣſi ī finē. Et qͣnto qͥs magis ꝓficit. minꝰ videt̉ ſibi habe̓: quiamagis ꝯgnoſcit qd̓ ſibi deeſt ad qd̓ pt̄ ꝑtingereEt ſic intelligit̉ illd̓ Sap̄. ꝯſūauerit homotūc incipiet .ſ. ẜm eſtimatōꝫ ſuā Ꝙͣtū ad teꝫtiuꝫ nota oēs v̓tutes in vno hoīe eodē tꝑeſūt eqͣliter intēſe ẜm. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxvj.Ꝙͣuis vna ſit excellētior alia inter ſe eas ꝯꝑādo. ſic caritas maior fide. ſpe alijs. prubentia excellētior alijs cardinalibꝰ: tn̄ ẜm ꝑticipationē ſubiecti. ꝓut .ſ. intēdunt̉ vel remittūt̉ inſubiecto. om̄es v̓tutes vniꝰ homīs ſūt equaleseqͣlitate ꝓportōis. inqͣtū eqͣliter creſcūt ꝓportōnaliter in homīe. Sicut digiti manꝰ ſūt ineqͣles ẜm quātitates ſed ſūt eqͣles ẜm ꝓportōꝫ.ꝓportōnalit̓ augeant̉. Un̄ Augꝰ ī li. de trini.dicit. quicūqꝫ ſūt eqͣles in fortitudine. ſūt eqͣles in fortitudine temꝑantia ſic de alijs.aūt vnꝰ ſct̄us laudat̉ magis de vna v̓tute ꝙͣ dealijs. vt abrahā de fide. moyſes māſuetudineIob de paciētia. ſic de alijs. de qͦlibꝫ ꝯfeſſorecantat̉ in eccl̓ia. eſt inuētus ſil̓is illi ⁊cͣ. eo habuit p̄rogatiuā alicuiꝰ v̓tutis: hoc ē ꝓpterexcellētiorē ꝓmptitudinē ad actū talis v̓tutisqd̓ pt̄ ꝓcedere. vel ex natura. vel ex ꝯſuetudīe.vel ex gr̄a. Ex qͦlibꝫ aūt actu v̓tutis auget̉Sed vel auget̉ vel ſaltim diſponit̉ ad augmē. ſic gutta cauat lapideꝫ. vno ictu ſꝫ ſepecadēdo. Sil̓r actum malū corrūpit̉ v̓tus veldiſponit̉ ad corruptōꝫ. vt ceſſatōneꝫ a bonooꝑe. vl̓ negligēter faciēdo. tūc dicit̉ diminuiEt de his habes infra ī tractatu caritate. c. j. De ꝯnexiōe v̓tutū. ſic ſt̄ cathenate adinuicē. vt vna ſine altera haberi pt̄ Ca. V.E ꝯnexione vtutū. vtꝝſcꝫ oēs ſint ꝯcathenate adinuicē vtvna non poſſit haberi ſine altera.Ad qd̓ dīc. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxv. qͣntū ad v̓tutes intellectuales. claꝝ ē nonſūt ꝯnexe adinuicē. nec etiā cum alijs v̓tutibꝰ.Et ratō ē. Quia ſt̄ circa diuerſas materias adinuicē ordinatas. ideo inuenit̉ ī eisnexio. Qd̓ ptꝫ ex hoc. qꝛ habēs ſciētiam habet ſapiētiā: habens vnā ſciētiā. habꝫ aliam: habens artē vel ſcientiā. habet virtutes morales nec theologicas. Ꝙͣtum auteꝫ adcardinales v̓tutes cōcathenate quidē ſunt. ẜmſuū eſſe ꝑfectū. Nam vt dicit idē vbi ſupͣ. Uirtmoralis pt̄ accipi dupl̓r. Uno imperfectaAlio modo ꝑfecta. Et imꝑfecta quidē nihil aliud eſt. ꝙͣ inclinatō quedā ad facienduꝫ aliqd̓opus de gene̓ bonorū. ſiue talis inclinatō inſitnobis a natura. ſiue ex aſſuetudīe operuꝫ. Ethoc modo v̓tutes morales ſūt ꝯnexe. Uidemus em̄ aliquē ꝓmptū ex ꝯplexionē corꝑis vl̓aſſuetudīe ad oꝑa liberalitatis. tamē eſt

Primusꝓmptꝰ ad oꝑa caſtitatis. Perfecta aūt b̓tꝰ moralis ē habitꝰ inclinās ad opꝰ bonū bn̄ agēdūEt ẜm hāc acceptōnem. ſūt v̓tutes cardinalesom̄es ꝯnexe. Et hoc ē qd̓ dīc Gregꝰ ī. xxij. moraliū. vna v̓tꝰ ſine alijs. aut oīno nulla ē. autimꝑfecta ē. hmōi ꝯnexiōis ratō ē ẜm ph̓m.nulla p̓tus moralis pt̄ ſine prudētia hr̄i. eoꝓpriū v̓tutis moralis ſit face̓ electionē rectam. ſit habitꝰ electiuus. Ad rectā aūt electōneꝫ ſufficit inclinatō in debitū finē. qd̓ eſt directe habitū v̓tutis moralis: ſed etiaꝫ aliqͥsdirecte eligat ea que ſūt ad finē. qd̓ fit prudētiam. que ē ꝯſiliatiua. iudicatiua. p̄ceptiua.de his que ſūt ad finē. Sil̓r prudētia habeript̄ niſi habeant̉ cetere v̓tutes morales: prudētia ſit rct̄a agibiliū. (ſic ex pͥncipijs)cedit ex finibꝰ agibiliū. ad qͦs aliqͣs recte ſe ht̄ v̓tutes morales. Et ſic ptꝫ eas eſſe ꝯnexas.Uirtutes tn̄ ille ꝑficiūt hoīeꝫ ẜm ꝯmunēſtatū .i. qͣntū ad ea ꝯmūit̉ in om̄i vita hoīmoccurrūt agēda: ſꝫ ꝑficiūt ẜm eminētē ſtatuꝫ.vt magnificētia. magͣnimitas. v̓ginitas. inꝙͣ acqͥſite ſūt ꝯnexe. moralibꝰ ẜm habitūſꝫ ẜm ꝓpinquā potētiaꝫ. qꝛ .ſ. defacili ab habētibꝰ ip̄as morales exercitiū acqͥri pn̄t. ſo aūt ſūt ꝯnexe adinuicē cardinales. ſedetiaꝫſi ſint īfuſe ſūt ꝯnexe theologicis donisNeqꝫ .n. ꝑfecte ſūt ip̄e cardinales. ꝑfectōe .ſ. ducēte in vltimū finē: niſi fuerīt fide. ſpe caritate. Et dīc ꝓſper. oīs v̓tꝰ p̄ter caritatēpt̄ eſſe cors bonis malis: loquit̉ de v̓tute imꝑfecta. vt ſūt acqͥſite ſiue infuſus. Acqͥſite .n.ſūt ꝯnexe theologicis. Ꝙͣtū aūt ad virtutes theologicas ſciendū. ſūt ꝯnexe adinuicēſcd̓m ſuū eſſe ꝑfectū. Nam ẜm imꝑfectū eſſe etinforme. poſſunt eſſe fides ſpes ſine caritateſed actus eaꝝ ſunt ꝑfecti nec meritorij. Caritas aūt ſine fide ſpe eſſe pt̄. Sed cum fides ſpes ſūt formate grām. ſunt ꝯnexe adinuicē ſicut ꝯnexe theologice cardinalibꝰ infuſis. em̄ in lege diuina dent̉ p̄cepta de actibꝰcardinaliū. xp̄c dicat Ioh̓. xiiij. Si diligitisme mādata mea ẜuate: qui habꝫ caritatē. implet illa mādata que dant̉ de actibꝰ illaꝝ v̓tu. Sūt etiā ꝯnexe donis ſpūſſct̄i. qui ht̄caritatē. habet ſpiritū ſct̄m. Un̄ dicit̉ ad Ro.v. Caritas dei diffuſa eſt in cordibꝰ nr̄is. ſpm̄ſanctū qui datꝰ eſt nobis. Qui habet ſpiritumſct̄m. habet dona eius. Ꝙͣtuꝫ v̓o ad dona. ſciendū ẜm. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxviij. ſunt cornexa adinuicē: ita vnuꝫ ſine alio habeript̄. Un̄ gregꝰ ī ſcd̓o moraliū dīc ſignari ip̄avij. fil̓ Iob. quoꝝ qͥlibꝫ faciebat ꝯuiuiū alijs īdie ſuo. qꝛ dona ip̄a reficiūt ſeinuicē .i. hoīeꝫ in ſūt delectāt. vnū ſine altero. Sūt etiānexa virtutibꝰ. qꝛ ꝯnectunt̉ ī caritate: ita ht̄ caritatē. habꝫ dona: ecōuerſo v̓tutescardinales. que ꝑfecte ſine caritate hr̄i pn̄t. De duratione virtutum. Capitulum. VI.