¶ Titulusſūmā plenitudinē accepit qͣntū creatura ē capax. Un̄ de eo intelligit̉ illud ioh̓is. Nō ad mēſurā dat deꝰ ſpm̄ .i. eodē modo tantā menſuraꝫſicut oībꝰ alijs āgelis ſct̄is ſed qͣſi ī finē. Et qͣnto qͥs magis ꝓficit. minꝰ videt̉ ſibi habe̓: quiamagis ꝯgnoſcit qd̓ ſibi deeſt ad qd̓ pt̄ ꝑtingereEt ſic intelligit̉ illd̓ Sap̄. Cū ꝯſūauerit homotūc incipiet .ſ. ẜm eſtimatōꝫ ſuā ¶ Ꝙͣtū ad teꝫtiuꝫ nota ꝙ oēs v̓tutes in vno hoīe ꝓ eodē tꝑeſūt eqͣliter intēſe ẜm. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxvj.Ꝙͣuis vna ſit excellētior alia inter ſe eas ꝯꝑādo. ſic caritas maior fide. ⁊ ſpe ⁊ alijs. ⁊ prubentia excellētior alijs cardinalibꝰ: tn̄ ẜm ꝑticipationē ſubiecti. ꝓut .ſ. intēdunt̉ vel remittūt̉ inſubiecto. om̄es v̓tutes vniꝰ homīs ſūt equaleseqͣlitate ꝓportōis. inqͣtū eqͣliter creſcūt ꝓportōnaliter in homīe. Sicut digiti manꝰ ſūt ineqͣles ẜm quātitates ſed ſūt eqͣles ẜm ꝓportōꝫ. cūꝓportōnalit̓ augeant̉. Un̄ ⁊ Augꝰ ī li. de trini.dicit. ꝙ quicūqꝫ ſūt eqͣles in fortitudine. ſūt eqͣles in fortitudine ⁊ temꝑantia ⁊ ſic de alijs. Ꝙaūt vnꝰ ſct̄us laudat̉ magis de vna v̓tute ꝙͣ dealijs. vt abrahā de fide. moyſes d̓ māſuetudineIob de paciētia. ⁊ ſic de alijs. ⁊ de qͦlibꝫ ꝯfeſſorecantat̉ in eccl̓ia. Nō eſt inuētus ſil̓is illi ⁊cͣ. eoꝙ habuit p̄rogatiuā alicuiꝰ v̓tutis: hoc ē ꝓpterexcellētiorē ꝓmptitudinē ad actū talis v̓tutisqd̓ pt̄ ꝓcedere. vel ex natura. vel ex ꝯſuetudīe.vel ex gr̄a. Ex qͦlibꝫ aūt actu v̓tutis nō auget̉Sed vel auget̉ vel ſaltim diſponit̉ ad augmētū. ſic gutta cauat lapideꝫ. nō vno ictu ſꝫ ſepecadēdo. Sil̓r ꝑ actum malū corrūpit̉ v̓tus veldiſponit̉ ad corruptōꝫ. vt ꝑ ceſſatōneꝫ a bonooꝑe. vl̓ negligēter faciēdo. ⁊ tūc dicit̉ diminuiEt de his habes infra ī tractatu d̓ caritate. c. j.¶ De ꝯnexiōe v̓tutū. nā ſic ſt̄ cathenate adinuicē. vt vna ſine altera haberi nō pt̄ ¶ Ca. V.E ꝯnexione vtutū. vtꝝſcꝫ oēs ſint ꝯcathenate adinuicē vtvna non poſſit haberi ſine altera.Ad qd̓ dīc. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxv.ꝙ qͣntū ad v̓tutes intellectuales. claꝝ ē ꝙ nonſūt ꝯnexe adinuicē. nec etiā cum alijs v̓tutibꝰ.Et ratō ē. Quia ſt̄ circa diuerſas materias adinuicē nō ordinatas. ⁊ ideo nō inuenit̉ ī eis cōnexio. Qd̓ ptꝫ ex hoc. qꝛ habēs ſciētiam nō habet ſapiētiā: ⁊ habens vnā ſciētiā. nō habꝫ aliam: ⁊ habens artē vel ſcientiā. nō habet virtutes morales nec theologicas. Ꝙͣtum auteꝫ adcardinales v̓tutes cōcathenate quidē ſunt. ẜmſuū eſſe ꝑfectū. Nam vt dicit idē vbi ſupͣ. Uirtmoralis pt̄ accipi dupl̓r. Uno mō imperfectaAlio modo ꝑfecta. Et imꝑfecta quidē nihil aliud eſt. ꝙͣ inclinatō quedā ad facienduꝫ aliqd̓opus de gene̓ bonorū. ſiue talis inclinatō inſitnobis a natura. ſiue ex aſſuetudīe operuꝫ. Ethoc modo v̓tutes morales nō ſūt ꝯnexe. Uidemus em̄ aliquē ꝓmptū ex ꝯplexionē corꝑis vl̓aſſuetudīe ad oꝑa liberalitatis. qͦ tamē nō eſt
¶ Primusꝓmptꝰ ad oꝑa caſtitatis. Perfecta aūt b̓tꝰ moralis ē habitꝰ inclinās ad opꝰ bonū bn̄ agēdūEt ẜm hāc acceptōnem. ſūt v̓tutes cardinalesom̄es ꝯnexe. Et hoc ē qd̓ dīc Gregꝰ ī. xxij. moraliū. ꝙ vna v̓tꝰ ſine alijs. aut oīno nulla ē. autimꝑfecta ē. hmōi ꝯnexiōis ratō ē ẜm ph̓m. ꝙnulla p̓tus moralis pt̄ ſine prudētia hr̄i. eo ꝙꝓpriū v̓tutis moralis ſit face̓ electionē rectam.cū ſit habitꝰ electiuus. Ad rectā aūt electōneꝫnō ſufficit inclinatō in debitū finē. qd̓ eſt directe ꝑ habitū v̓tutis moralis: ſed etiaꝫ ꝙ aliqͥsdirecte eligat ea que ſūt ad finē. qd̓ fit ꝑ prudētiam. que ē ꝯſiliatiua. iudicatiua. ⁊ p̄ceptiua.de his que ſūt ad finē. Sil̓r prudētia haberi n̄pt̄ niſi habeant̉ cetere v̓tutes morales: cū prudētia ſit rct̄a rō agibiliū. q̄ (ſic ex pͥncipijs) ꝓcedit ex finibꝰ agibiliū. ad qͦs aliqͣs recte ſe ht̄ꝑ v̓tutes morales. Et ſic ptꝫ eas eſſe ꝯnexas.Uirtutes tn̄ ille q̄ nō ꝑficiūt hoīeꝫ ẜm ꝯmunēſtatū .i. qͣntū ad ea q̄ ꝯmūit̉ in om̄i vita hoīmoccurrūt agēda: ſꝫ ꝑficiūt ẜm eminētē ſtatuꝫ.vt magnificētia. magͣnimitas. v̓ginitas. inꝙͣtū acqͥſite n̄ ſūt ꝯnexe. cū moralibꝰ ẜm habitūſꝫ ẜm ꝓpinquā potētiaꝫ. qꝛ .ſ. defacili ab habētibꝰ ip̄as morales ꝑ exercitiū acqͥri pn̄t. Nō ſolū aūt ſūt ꝯnexe adinuicē cardinales. ſedetiaꝫſi ſint īfuſe ſūt ꝯnexe cū theologicis ⁊ cū donisNeqꝫ .n. ꝑfecte ſūt ip̄e cardinales. ꝑfectōe .ſ. ducēte in vltimū finē: niſi fuerīt cū fide. ſpe ⁊ caritate. Et cū dīc ꝓſper. ꝙ oīs v̓tꝰ p̄ter caritatēpt̄ eſſe cors bonis ⁊ malis: loquit̉ de v̓tute imꝑfecta. vt ſūt acqͥſite ſiue infuſus. Acqͥſite .n. nōſūt ꝯnexe cū theologicis. ¶ Ꝙͣtū aūt ad virtutes theologicas ſciendū. ꝙ ſūt ꝯnexe adinuicēſcd̓m ſuū eſſe ꝑfectū. Nam ẜm imꝑfectū eſſe etinforme. poſſunt eſſe fides ⁊ ſpes ſine caritateſed actus eaꝝ nō ſunt ꝑfecti nec meritorij. Caritas aūt ſine fide ⁊ ſpe eſſe nō pt̄. Sed cum fides ⁊ ſpes ſūt formate ꝑ grām. ſunt ꝯnexe adinuicē ſicut ꝯnexe theologice cardinalibꝰ infuſis. Cū em̄ in lege diuina dent̉ p̄cepta de actibꝰcardinaliū. ⁊ xp̄c dicat Ioh̓. xiiij. Si diligitisme mādata mea ẜuate: qui habꝫ caritatē. implet illa mādata que dant̉ de actibꝰ illaꝝ v̓tutū. Sūt etiā ꝯnexe cū donis ſpūſſct̄i. qui eī ht̄caritatē. habet ſpiritū ſct̄m. Un̄ dicit̉ ad Ro.v. Caritas dei diffuſa eſt in cordibꝰ nr̄is. ꝑ ſpm̄ſanctū qui datꝰ eſt nobis. Qui habet ſpiritumſct̄m. habet ⁊ dona eius. Ꝙͣtuꝫ v̓o ad dona. ſciendū ẜm. b. tho. pͥma ſcd̓e. q. lxviij. ꝙ ſunt cornexa adinuicē: ita ꝙ vnuꝫ ſine alio haberi nōpt̄. Un̄ gregꝰ ī ſcd̓o moraliū dīc ſignari ip̄a ꝑvij. fil̓ Iob. quoꝝ qͥlibꝫ faciebat ꝯuiuiū alijs īdie ſuo. qꝛ dona ip̄a reficiūt ſeinuicē .i. hoīeꝫ inqͦ ſūt delectāt. nō vnū ſine altero. Sūt etiā cōnexa cū virtutibꝰ. qꝛ ꝯnectunt̉ ī caritate: itaꝙ qͥ ht̄ caritatē. habꝫ dona: ⁊ ecōuerſo v̓tutescardinales. que ꝑfecte ſine caritate hr̄i n̄ pn̄t.¶ De duratione virtutum. Capitulum. VI.