¶ Capitulum¶ Secundum

polūtatē: ⁊ fortitudo ⁊ tꝑātia appetitū ſēſitiuūſeu ſēſualē. Sꝫ qꝛ ē alia bt̄itudo ſiue felicitas.naturā hoīs excedēs ad quā hō ſola dīna v̓tuteꝑuenire pt̄. ẜm qͣndā dīnitatis ꝑticipatōꝫ. ẜmqd̓ dr̄. ij Pe. ij. Per xp̄m fct̄i ſumꝰ dīne nat̉e cōſortes: ⁊ hꝰ bt̄itudo ꝓportōꝫ hūane nat̉e exceditcū naturalia pͥncipia hoīs ex qͥbꝰ ꝓcedit ad bn̄agēdū. n̄ ſufficiāt ad ordinādū hoīeꝫ ī p̄bct̄aꝫbt̄itudinē. ſic ſt̄ v̓tutes ītellectuales ⁊ moralesIdeo oꝑtꝫ ꝙ ſuꝑaddant̉ homī dīnitꝰ aliqͣ pͥn cipia. ꝑ qͥ ita ordīet̉ ad bt̄itudinē ſuꝑnat̉alē. ſicꝑ pͥncipia nat̉alia ordīat̉ ad finē ꝯnat̉alē ⁊ felicitatē. n̄ tn̄ abſqꝫ dīno adiutorio. Et hmōi pͥncipia dicūt̉ v̓tutes theologice. tū qꝛ hn̄t deū ꝓob̓o. īꝙͣtū ꝑ eas rct̄e ordīamur ī deū. tū qꝛ a ſolo deo nob̓ īfūdūt̉. tū qꝛ ſola dīna reuelatōe nobis ī ſacͣ ſcpͥtura hꝰ v̓tutes tͣdūt̉. Et ꝙͣuis ad deuꝫ nat̉alit̓ rō ⁊ volūtas ordinēt̉. ꝓut ſt̄ naturepͥncipiū ⁊ finis. ſꝫ ad ip̄m ẜm qd̓ ē ob̓m bt̄itudīs ſuꝑnatural̓. rō ⁊ volūtas n̄ ordīant̉ ſufficient̉ ẜm ſuā naturā. Ꝙͣuis at̄ ꝑ nat̉ alē īclīatōꝫordīet̉ hō in finē ſibi ꝯnat̉alē ſeu bt̄itudinē: qͥad ītellectū. ꝑ lumē nat̉ale ip̄iꝰ: qͦ ad volūtatēꝑ rct̄itudinē eꝰ tēdētis ī bonū rōis; tn̄ hꝰ deficiunt ab ordīe bt̄itudīs ſuꝑnat̉ al̓ ⁊ ꝑfct̄e. iuxtailld̓. j Coꝝ. ij. Ocl̓us n̄ vidit nec auris audi. ⁊cͣ.Un̄ oꝑtuit. ꝙ aliqͥd hoī ſuꝑadde̓t̉ ꝙͣtū ad vtrūqꝫ ad ordīandū ip̄m ī finē ſuꝑnat̉ alē. Et ītellectꝰ qͥdē ordīat̉ ī ip̄m finē ſuꝑnat̉ alē. ꝑ hoc ꝙ addūt̉ hoī q̄dā pͥncipia ſuꝑnat̉ alia q̄ dīno lumīecapiūt̉. ⁊ hec ſt̄ credibilia d̓ qͥbꝰ ē fides. Secūdoordīat̉ volūtas ꝙͣtū ad illū finē. ⁊ ꝙͣtū ad motū ītentōis ī ip̄am tēdentē. ſic ī id qd̓ ē poſſibile ꝯſequi. qd̓ ꝑtinꝫ ad ſpem. Et ꝙͣtū ad vnionēquādā ſpūalē. ꝑ quā qͦdāmodo tn̄ſformamur īillū finē qd̓ fit ꝑ caritatē. Appetitꝰ eī cꝰcūqꝫ reinat̉ alit̓ mouet̉ ⁊ tēdit ī finē ſibi ꝯnat̉alē ⁊ iſtemotꝰ ꝓueīt ex qͣdā ꝯformitate rei ad ſuū finē.Motꝰ ī finē vltimū ē ꝑ ſpem. ꝯformatō ad finēꝑ caritatē. ¶ Eſt at̄ ordo hic int̓ ip̄as ꝙͣtū adactꝰ. nā ꝙͣtū ad habitū ſil̓ īfundūt̉. Ordīe generatōis. p̄cedit fides. ſpem. ⁊ caritatē. ⁊ ſpes caritatē. Nō .n. pt̄ motꝰ appetitꝰ ī aliqͥd tende̓ amādo vl̓ ſperādo. niſi illd̓ ſit app̄henſū ſēſu vl̓ ītellectu. Per fidē at̄ app̄hēdit ītellectꝰ q̄ ſperat etamat. Et ex hoc ꝙ aliqͥs ſperat de aliqͦ ꝓceditad amādū. Ordīe at̄ ꝑfectōis caritas p̄cedit fidē ⁊ ſpem. qꝛ vtͣqꝫ ꝑ caritatē formāt̉. ⁊ hn̄t ꝑfectōeꝫ v̓tutis. Hec figurāt̉ ꝑ tres cītates r̄fugijvltͣ iordanē. ⁊ tres citra iordanē: ad qͣs fugiēsqͥ homicidiū fecerat a caſu. ſaluꝰ erat a mortecorꝑali. Sic pꝰ baptiſmū īchoatū ī iordāe tꝑegr̄e. ⁊ an̄ .ſ. ī veteri teſtam̄to: qͥ occidit aīaꝫ ſuāꝑ pct̄m. vl̓ etiā qͥ ht̄ origīale ꝯtͣctū ex pͥmis parētibꝰ. qͥ occider̄t hūanū genꝰ n̄ hoc intendētesſaluari n̄ pt̄ d̓ morte et̓na. niſi reꝑiēs ſe ī iſtisv̓tutibꝰ ⁊ ꝑſeuerās. Qui .n. ht̄ vnā ꝑfecte. ht̄ etalias. ſigͣnt̉ ⁊ ꝑtres filios Iob ẜm greg. ī pͥmo⁊ vltīo moraliū. ¶ De acqͥſitōe virtutū. ⁊ quōſumatur medium in eis. ¶ Capitulum . II.

Eacquiſitōe pͥtutū ſciēdū. ꝙ modꝰ acqͥrēdi v̓tutes ē triplexſeu tria debēt ẜuari. Primū ē appetitū dirige̓. ſcd̓m īfectiuū exclude̓.terciū ē mediū attēde̓. Et ꝙͣtū ad pͥmū dꝫ appetitū dirige̓. vt .ſ. ꝯͣriū eiꝰ faciat. ad qd̓ magis īclīat̉ ⁊ d̓lct̄at̉ ex natura ſua īfecta. vt ſi īclīat̉ex nat̉a vl̓ ꝯſuetudīe ad vnū vitiū. ad eiꝰ ꝯͣriūad qd̓ īclīat̉ nitat̉. exēplo illoꝝ qͥ dirigūt lignadiſtorta. qͥ ī aliā ꝑtē torquēt̉ ꝯͣriā vt dirigant.Et ſic ītelligit̉. ꝙ regnū celoꝝ vī patit̉. ⁊ violēti rapiūt illd̓ Mat̉. xj. Iſta eī violētia infert̉ ſibip̄i qͦ ad appetituꝫ ſēſualē. vn̄ ⁊ de pe. diſt. ij. dr̄Siqͥs ſel̓ notatꝰ fuerit īuidie vl̓ ꝯtētōis vitō. etrurſꝰ ī hocip̄m īciderit: ſciat ſe pͥmā cām ex qͣ īuidia vl̓ ꝯtentō naſcit̉. ī īterioribꝰ medull̓ hr̄erecōditā. Oꝑtꝫ gͦ eū ꝑ ꝯͣrīa ⁊ aduerſa curari .i.ꝑ hūilitatis exercitiū. Et ī ſīgl̓is vicijs ſil̓is cura adhibeat̉. h̓ ibi. ¶ Ꝙͣtū ad ſcd̓m q̄ vult fieriv̓tuoſꝰ dꝫ īfectiuū abice̓. Nō .n. poſſūꝰ ī d̓ lct̄atūnibꝰ diu morari. qͥn gͣtulemur ī eis: ⁊ iō eas inpͥncipio vitae̓ debēꝰ. exēplo ph̓oꝝ ſeu ꝓboꝝ viroꝝ orb̓ troiane. qͥ iudicabāt helenā muliereꝫpulcrimā (quā .ſ. rapuit paris) vt peſtē fugiendā. Sic ⁊ nos oēs corꝑales d̓lct̄atōes abiciāꝰ.qꝛ tc̄ l̓ nihil l̓ paꝝ peccabimꝰ. Nā ꝯcupiſcētiadelct̉atōnū ī plura pct̄a īducit. ¶ Terto dꝫ mediū attēde̓ hoc at̄ facit qn̄ ab extremis q̄ ſt̄ vitūſa r̄cedit. ⁊ p̄cipue qn̄ r̄cedit ab extremo qd̓ magis medio oppoīt̉. ſic ſiqͥs vult ad fortitudinē ꝑueīre. oꝫ ꝙ magis r̄cedat a timiditate. q̄ magisopponit̉ fortitudini ꝙͣ ab audacia. Hec. b. tho.in ſcripto ſuper librum ethicorum.Et nota ꝙ oīs pͥtꝰ aliquoᵐ. §. j.mō ꝯſiſtit ī medio. ſꝫ n̄ vno ⁊ eodē mō. Nā v̓tmoral̓ ꝯſiſtit ī medio rōis ẜm ꝙ mediū rōis dr̄id qd̓ rō ꝯſtituit ī aliqͣ mat̓ia. ſiue c̓ca actōs vtī iuſticia qd̓ etiā dr̄ mediū rei. ſiue c̓ca paſſiōevt ī tꝑātia ⁊ fortitudīe qd̓ dr̄ ſolū mediū rōis.⁊ n̄ rei. Et ꝓ hꝰ d̓claratōe dīc. b. tho. pͥma ſcd̓e. q̄lxiiij. Ꝙ v̓tꝰ d̓ ſui rōe ordīat hoīeꝫ ad bonum.oral̓ at̄ v̓tꝰ ꝓpͥe ē ꝑfectiua appetitiue ꝑtis aīeẜm aliquā d̓t̓ mīatā naturā. Aēſura at̄ ⁊ r̄gl̓aappetitiui motꝰ c̓ca appetibilia. ē ip̄a rō. Bonūat cuiuſlibꝫ r̄gulati ⁊ mēſurati ī hoc ꝯſiſtit. ꝙꝯformet̉ ſue r̄gl̓e ⁊ mēſure. ſic bonū ī artificiatis ē. ꝙ ꝯſeqͣt̉ r̄gl̓aꝫ artis Malū at̄ ꝑ ꝯn̄s ī hē. ꝙ diſcordat a r̄gl̓a ⁊ mēſura ſua. qd̓ qͥdē ꝯtingit dupl̓r. Ul̓ ꝑ hoc ꝙ ſuꝑexcedit mēſurā. vel ꝑhoc qd̓ deficit ab ea: ſic apparꝫ maīfeſte ī oībꝰr̄gl̓atis ⁊ mēſuratis. ⁊ iō pꝫ ꝙ bonū v̓tutis moral̓ ꝯſiſtit ī adeqͣtōe ad mēſurā rōis. Maīfeſtūē at̄. ꝙ int̓ exceſſū ⁊ d̓fectū mediū ē qͣlitas ſiueꝯformitas. prudētia at̄ ꝙͣuis ſit ītellct̄ual̓ v̓thꝫ idē mediū ꝙ ē moral̓ .ſ. rct̄itudo rōis. ſꝫ ī hocdn̄t. qꝛ prudētie ē iſtd̓ mediū vt r̄gl̓antis ⁊ mēſurātis. v̓tutis at̄ moral̓ vt r̄gl̓ate ⁊ mēſurate⁊ ſil̓r exceſſꝰ ⁊ d̓fct̄ꝰ. Aliaꝝ at̄ v̓tutū ītellct̄ualiū vt. ſcīa. ſapīa ⁊ ītellectꝰ. honū̄ ꝯſiſtit ī qͦhā