3¶ Eccleſiaſtici Ca.Glo. ordi.III V Nico. de lyra

Quis enim ꝑmanſit in manda­ atis eiꝰ: ⁊ derelictꝰ eſt? Aut quisʸīuocauit eū: ⁊ deſpexit illū? Qm̄ d̓pius ⁊ miſericors eſt deꝰ: ⁊ remittet in die tribulatiōis peccata: etprotector eſt omnibus exquirenatibus ſe in veritate. Uę dupliciecorde: et labijs ſceleſtꝭ: ⁊ manibꝰ gͦmalefacientibus:⁊ ⁊ pctōri terrāingrediēti duabꝰ vijs: Uę diſſo­ hlutis corde: qui nō credunt deo:⁊ ideo nō ꝓtegent̉ ab eo. Uę his ꝑqui ꝑdiderunt ſuſtinentiā: ⁊ qͥ dereliquerūt vias rectas: ⁊ diuerte lrūt in vias prauas. Et qͥd faciēt icum inſpicere ceꝑit dn̄s? Qui ti­ 8mēt dn̄m nō erūt īcredibiles verbo illius: ⁊ qui diligūt illum con pſeruabunt verbum illius. Qui ti ꝙment dn̄m inquirēt quę beneplacita ſunt ei: et qui diligunt eū re­ rf plebūtur lege ipſius. Qui timētsdn̄m pręparabūt corda ſua: et incōſpectu illius ſanctificabūt animas ſuas. Qui timēt dn̄m cuſtov§opere.boni operis.dient mādata eiꝰ: et patiētiaꝫ haxFagnitionem illius.bebūt vſqꝫ ad inſpēctionē illius. ydicētes: Si penitētiā non egeri­ 3mus: incidemꝰ in manꝰ dn̄i: ⁊ nō a¶ Scd̓m altitudinē celi a terra cōfirmauit dn̄siſericordiā ſuā ſuꝑ timentes ſe ⁊cͣ.in manꝰ hoīm. Scd̓m enī magni vtudineꝫ ip̄iꝰ: ſic ⁊ miſericordia il­ ctꝰ cū ip̄o eſt. ¶ Ca. III tIlij ſapientię eccleſia iuiſtorum: ⁊ natio illorums§obedientia ⁊ dilectio ꝟtutes ſunt iuſtoꝝ: ſꝫ tyice ꝑ ꝟtutes ſignificat virtutū poſſeſſorē.s ōbediētia ⁊ dilectio. Iudiciū pa­ htris audite filij dilecti: ⁊ ſic facite

rentibus deū in veritate: qꝛ ſacrificiū deo ſpiritus ⁊cͣ. Et prope eſt deꝰ oībus inuocātibꝰ ſe ī veritate. a Ue duplici cor. ⁊ la. ⁊cͣ. Admonuitne quis duplici corde accederet ad deū. nūc aūtdicit: Ue duplici corde ⁊cͣ. Qui enī praua cogitat ⁊ loquit̉: ⁊ prauis inſiſtit operibus: niſi penituerit in eternū ꝑibit.b Duabꝰ vijs terramingredit̉: qͥ facit mala etſperat bona: vel qui carnis ſectat̉ opera: ⁊ ſpiritus ſanctificationē ſe arbitrat̉ ꝑficere in timore: vel qd̓ dei eſt oꝑe exhibet: ⁊ qd̓ mūdi eſt cogitatione querit. Talesvero incōſtātes ſūt in oībus vijs ſuis: qꝛ facile īaduerſis terrent̉: ⁊ ꝓſpiris irretiunt̉. c Diſſolutꝭ corde ⁊cͣ. Adhuc docet errorē cauere: et ꝟtitem amare. Oportet enīſincerā fidē ſeruare: ⁊ cōſtantiaꝫ mētis hr̄e: ſi qͥsdeſiderat dei ꝓtectionē.Qui enī ī fide dubitat:ſpe vacillat: nō peruenitad coronā vite: q̄ tn̄ veretimētibꝰ ꝓmittit̉: qui .ſ.fructū afferūt in patientia. Qui autē in iudicioſcꝫ ꝑ apoſtaſiā vel hereſim a fide diſcēdūt: ⁊ prauis oꝑibꝰ inſiſtūt: perpetuo cruciabunt̉. Un̄ hisqͥ nō acqͥeſcunt veritati:credūt aūt iniqͥtati: ira ⁊dindignatio ⁊c̄ſpicere ce. ⁊cͣ. Licet om̄itꝑe inſpiciat oīa deꝰ: tūctn̄ inſpicere d̓r: cū ꝓbarevel improbare aliqͥd dinoſcit̉. e Qui timētdn̄m nō erunt incre. ⁊cͣ.Alternādo de amore ettimore ⁊ dilectiōe dei agit: qꝛ timor dn̄i ꝑmanetin ſeculū ſeculi: ⁊ omnisqui diligit: ex deo natuſeſt: et cognoſcit deum.Qui ergo timet deum ⁊diligit: credit ſcripturiſ:ſeruat oꝑando preceptadei: ⁊ ſemꝑ meditādo q̄rit que beneplacita ſuntilli: replebit ergo ſapīa⁊ charitatę dei. Finis eīprecepti charitas: ⁊ qͥ diligit proximū legē impleuit. f Qui timēt d.pre. ⁊cͣ. Felix anīa q̄ quotidie mūdat cor ſuum vtſuſcipiat habitatoreꝫ deum: cuiꝰ poſſeſſor nullo eget bono: qꝛ omniū bonorū auctorem in ſe habet: ⁊ quia ad hoc neceſſaria eſt mandatorum cuſtodia ⁊ boni operꝭ patientia: qua ꝑuenitur ad agnitionem veritatis.Sequit̉: Qui timēt dominū cuſtodiūt mandata illius ⁊c̄. Iuſtus in primis accuſator eſt ſui.Sicut enī humilitati premiuꝫ: ſic ſuperbie reſtatſuppliciū. Vnde Ioh̓es: Si dixerimus quoniaꝫęccatum nō habemus: ip̄i nos ſeducimus.Qui vere ſapiēs eſt: verꝰ iuſticie cultor ē: qꝛ ſapiētia dictat iuſticie normā.¶ Ca. IIIg Iudiciū pa. dei: exqͦ pr̄nitas oīs ī celo ⁊ ī t̓ra:qꝛ ex ip̄o ſt̓ oīa. Qui diligit eā q̄ fecerit: ⁊ vt ī eoI maneant

V1a Quis enī ꝑmāſit in mādatis eiꝰ. ea cuſtodiendo. h Et derelictꝰ eſt.id eſt priuatꝰ auxilio diuino. c Aut qͥs innocauit ⁊cͣ. q. d. nullus. ⁊ ſubditur ratior d Qm̄ pius ⁊ miſericors deꝰ ⁊cͣ. ⁊ ptꝫ lr̄a. e Ue du. corde. Hic ꝯn̄ter inducit ad timorē dei cōminādo penā: ⁊ ꝑ ꝯn̄s boni amiſſionem carentibꝰ dei timore. d. Ue duplici corde .i. p̄tēdēti bonū exteriꝰ et habenti malū interius. f Et labijs ſceleſtis .i. ꝯtradeū blaſphemis: g Et manibꝰ malefaciētibꝰ .ſ.homicidio: rapina ⁊ huiuſmōi. Et ſic tangit̉ hic triplex peccatū .ſ. cordis: oris ⁊ oꝑis ꝓcedens ex defectu diuini timoris. h Ue diſſolutis corde ⁊cͣ.quoꝝ cor eſt ſolutū ⁊ ſeparatū ꝑ infidelitatē a deo.Et ideo n̄ ꝓtegent̉ ab eo .ſ. a malo culpe ī p̄ſenti: ⁊ a malo pene in futuro. k Ue his qͥ ꝑdiderunt ſuſtinentiā .i. patientie virtutē. l Qui dereliquerūt vias rectas ⁊cͣ. Sicut enim declinare amalo ⁊ facere bonū ſunt due partes iuſticie: ſic peroppoſitū deſerere bonū ⁊ facere malū ſunt due partes iniuſticie. m Et qͥd faciēt cū inſpicere .i. punire: n Ceperit dn̄s. licet enī om̄ia nuda ⁊ aꝑta ſint oculis eiꝰ Heb̓. iiij. tn̄ dicit̉ inſpicere peccataqn̄ punit ea. o Qui timēt. Hic ꝯſequēter cōcludit intentū .ſ. ꝙ ex timore dei ꝓcedit multiplex bonum. d. Qui timent dn̄m nō erūt incredibiles verbo illiꝰ: ſed magis credibiles. p Et qͥ piliguntillū ⁊cͣ. qꝛ vera fides ꝑ dilectionem operatur.Qui timent dominū inquirent que beneplacita ſunt ei. nā de voluntate eius implenda ſunt ſolliciti: r Et qui diligūt illū replebunt̉ lege ip̄iꝰ:qꝛ plenitudo legis eſt dilectio. Roma. xiij.s Qui timent dn̄m preparabūt corda ſua. ꝑ mūdiciam interiorē: t Et in cōſpectu illius ſanctificabunt anīas ſuas. ⁊ non in ꝯſpectu hominū tm̄:quod eſt propriū hypocritaruꝫ. v Qui timentdominū cuſtodiunt mandata eius. corde retinendo: ⁊ opere adimplendo: x Et patientiaꝫ habebunt. in aduerſis: y Uſqꝫ ad inſpectionem anime illius. ⁊ accipitur hit anima ꝓ voluntate diuina: que tunc aſpicit patientes: quādo eos liberando reddit gaudentes. z Si penitentiā nō egerimus de peccatis. a quibus homo non poteſt in p̄ſenti vita eſſe immunis totalit̓. iuxta illud j. Ioh̓.j. Si dixerimus quia peccatū non habemꝰ ip̄i nosſeducimus: a Incidemus in manus domini.id eſt in diuinam punitionē valde grauem. Heb̓. x.Horrendum eſt incidere in manus dei viuentis.Scd̓m enim magnitudinem ipſius. id eſt poteſtatem puniēdi obſtinatos: c Sic ⁊ miſericordia illius. penitentibus parcendo: d Cum ipſoeſt. nam vtraqꝫ eſt eadem cū eſſentia dinina.¶¶ Ilij ſapientie. Poſtqͣꝫ au­ ¶ Ca. IIItor tractauit de originē virtutū. hic conſe-quenter agit de exercitio earuꝫ. Et diuidit̉in duas partes: qꝛ primo tractat de huiuſmodi exercitio. ſcd̓o de ſtatibus in qͥbus fit hec exercitatioxxiiij. ca. Prima adhuc in duas: qꝛ primo tractatde virtutū exercitio in ordine ad proximū. ſecundoin ordine ad deum. xiiij. ca. Prima adhuc in tres:ẜm ꝙ proximꝰ eſt ſuꝑior: inferior vel eqͣlis: qꝛ prīotractat de virtutū exercitio ad ſuꝑiores. ſcd̓o ad inferiores. ibi: Ignē ardentē. tertio ī ordīe ad pares.xij. ca. ibi: Nō agnoſcit̉ amicꝰ. Parētes aūt ſūt ſuperiores: qͥ ſunt honorādi. iō tractat̉ hic de honore parentū. Et diuidit̉ in duas partes .ſ. pͥncipaleꝫ⁊ incidentalē: q̄ incipit ibi: Fili in māſuetudīe. Sciendū tn̄ ꝙ iſte diuiſiōes ⁊ ſupra p̄dicte ⁊ ſubſequentes vſqꝫ ad. xliiij. ca. excluſiue nō ſunt ita p̄ciſe: qͥn de ꝑtinentibꝰ ad partesaliqͣs tractet̉ aliqͥd ī alijs ꝑtibꝰ: ⁊ ecōuerſo: ⁊ hͦ ꝓpter ꝯnexionē virtutū: deqͥbꝰ agit̉ in hͦ libro. Pars aūt pn̄s in duas diuidit̉: qꝛ pͥmo ꝓbat̉ ꝙ parentes ſint honorādi.xcitat̉ ad executionē huiꝰ obſequij. ibi: Honora pr̄em ⁊cͣ.rādi: pͥmo ꝓbat̉ auctoritate diuini p̄rētes ſint hcepti. Exo. xx. Inter parētes vero deꝰ eſt:ex qͦ oīs paternitas in celo ⁊in terra noīat̉. Eph̓. iij. iō dicit: Filij ſapīe .i. dei qͥ eſt ip̄a ſapīa ꝑ eſſentiā.f Eccl̓ia iu. qͥ ſunt dei filij ꝑ adoptiōEt natio il. obe. ⁊ di.gr̄amſicut de hoīe notabilit̓ liberali nō ſolū d̓r ꝙ ſit liberalis in ꝯcreto: ſed etiā liberalitas ī abſtracto. ꝓpt̓ qd̓ ſubdit̉Iudiciū pr̄is .i. decretū dei qͥ pater eſt pͥncipalis: vt dictum eſt: i Audite filij. aure corporis ⁊ etiā mentis: k Et ſic facite vt ſalui ſitis. qꝛ nō auditores legis ſupple tm̄: ſed factores iuſtificabuntur. Roma. ij.Deus enim

G

C

De regila. c. ante.penul̓De apoſtꝭ.c. quidam.

D

A

Lio. 1. a-

i. Ioh̓. i. e

k k 4