vita cognoſcendum ſe magis debet queri ꝙͣquerere. Vn̄ eti ā bernh̓. Hulta ſciēda neſciūtur aut ſciendi incuria aūt diſcēdi deſidia a̓verecūdia inquirēdi ⁊ quidē huiuſmōi ignorācia non habet excuſacionē. Et iterū Fruſtra ſibi de infirmitate vel ignorācia blandiūt̉ quivt liberius peccent libenter vel ignorāt vel infirmant̉ Hec bernͥh̓ Sed pauci ꝑ ignorāciāexcuſant̉ qꝛ ut ait zeo papa. intonante cōtidie auribꝰ nr̄is eloqo dei omnis homo quiddiuine iuſticie placeat ſcire cōuincit̉ Vn̄ et bedaNemo igit̉ ex eo qd̓ dictū eſt ſeruū neſciētem voluntatē dn̄i vapulare plagis paucis īterpretādū de remedio neſciendi p̄ſumat quivt alia taceam ex eo ipō ꝙͣ homo eſt nec mala q̄ caueat nec bo poteſt ignorae̓ que appetaVt autē dicit h̓ gloſa inter om̄s penas mitiſſima eſt eorū qui preter originale pcc̄m nullūaddiderūt. minor poſtea eoꝝ qui ex ignorāciapeccauerūt. poſtea eorū qͥ ex infirmitate tn̄ ſcienter. poſtea eorū qui ex malicia. Et nota ꝙlicet grauius ſit peccare ex certa ſciēcia ꝑiculoſius tamē eſt peccare ex ignorācia Deindereddit cauſam iam dictoꝝ qꝛ ab omni cui plꝰdatur et cui plus cōmittitur de gracijs. plusexiget̉ ⁊ queretur in hoc tꝑe vt non ſoū ſibiſed etiā alijs proficere conet̉ et in die iudicijqn̄ de oībꝰ cōmiſſis racio exiget̉. Quāto em̄dominus plura dona et boͣ homini cōfert tantomagis ⁊ maiora contēptu dominū offendittum peccat et ideo magis puniet̉ qͥa potentespotent tormenta pacient et forcioribꝰ forcior inſtat cruciatus Et ergo merito cognoſcēsplus et non cognoſcens minus vapulabit qꝛiſti plus illi minus eſt cōmiſſum. Hoc ſpecialiter poteſt intelligi de hijs que data ſunt pͥlatis ad regimē aliorū vel generaliter d̓ hijsque data ſūt vniciūqꝫ ad regimē ꝓpriū⁊ hocſiue ſint bona nature. ſiue fortune ſiue gracieVnde beda Hultū ſepe datur etiam quibuſdāpriuatis quibus etiam cognicō dn̄ice voluntatis ⁊ exequendi que cognoſcūt facultas impeditur Hultū autē cōmendat̉ illi cui cū ſua ſalute dn̄ici quoqꝫ gregis paſcendi cura cōmittitur Haiori ergo gracia donatos ſi deliquerint maior vindcā ſequet̉ Vn̄ et criẜ. Quātoem̄ maius aliqͥs bn̄ficiū accipit tāto magis ēobnoxius pene ingratus exiſtens et neqꝫ honore melior effectus ꝓpter hoc vtiqꝫ et diuites pauꝑibꝰ magis puniunt̉ mali exiſtētesquoniam neqꝫ in cōpioſitate facti ſunt māſueti Hec Criſoſtimus. Et non tantū reddemusracōnem de hijs que accepiminnis ſed etiam d̓hijs que accipere potuimus ſi per nos non ſtitiſſet quod intelligentes et deſides valde terrere deberet;OracioO mine iheſu criſte qui iuſſiſti et lumbos reſtrīgere ⁊ lucernas ardētes tenere. tuipſe lūbos noſtros p̄cinge vtnulla nobis dn̄etur īiquitas et ad nullum declinemꝰ pcc̄m lucernas nrās tuipſe fac ardereardētesqꝫ cuſtodi vt nō refrigeſcat nrā taritas ſed ſemꝑ ad tuā iuſticiam faciēdam omnis noſtra cogitacio locucio ⁊ oꝑacio dirigat̉Fac me domine vigilāter ⁊ ſollicite aduētumtuum expectare vt letus te ſuſcipiens ad gaudia eterna valeā te miſerāte vuenire. Amen.Dē virginibꝰ Capitulum XLVIIIOſtꝙͣ dn̄s on̄dit q̄dam antēcedēcia iudiciū et monuit advigilandū ꝯn̄ter deſcribit ipſum iudiciū. Et qͥa vniu̓ſitasiudicāda diſtīguitur in tresſtatus ſtiliꝫ actiuoꝝ ꝯtēplatiuoꝝ ⁊ p̄latorū. Ideo tres poīt parabolas ad iſtos tres ꝑtinētes. pͥma ē de decē virginibꝰ etptiꝫ ſpeālit̓ ad ꝯtēplatīos virginitas em̄ vitācōtēplatiuā ſigͥficat qͥa caſtitas mente a carnalibus eleuat et ſic ad contēplacionem veritatis diſponit numerꝰ autē denariꝰ vniu̓ſitatēcōtēplatiuorū ſigͥficat qͥa numeri ſolum vſqꝫad decē ꝓcedunt vel decem ꝓpter operū legisobſeruanciam. Nichilominꝰ tamē ad omnegenꝰ hominū poteſt hec parabola referri. Etpͥmo circa vitā cōtēplanciū et conſeq̄nter eciāaliorū ponitur meritū et demeritum ſecūdo examinacionis iudicium Optat quippe dominꝰvt nos cū venerit īueniat p̄paratos et cū eo ianuā celeſtis regni intremꝰ et ne excludamurin ꝓuidēcia fatuitatis et claudat ianua ſpōſiceleſtis. Vn̄ vigilare oportet qͥa neſcimꝰ qn̄ſponſus veniet. Et cur ſit opus vigilare docetet ad hoc parabolā de decē virginibꝰ inducitSimile eſt regnū celorū id eſt p̄ſens eccleſiamilitās ſpecialiter ꝙͣtū ad ſtatum contēplācium et nichilominꝰ ꝙͣtum ad ſtatum aliorūdecē virginibꝰ continētibus quarū quinqꝫ erant fatue quia vanitati quinqꝫ ſenſuū ſeruierunt et opera ſua bona de genere non ad finemdebitum ordinantes ꝓp̓am gloriam et fauorem ſeu laudē hominum vel queſtum prīcipaliter in eis ītenderunt. et quinqꝫ prudētes qͥaveritati pro eternis ſeruierunt et opera ſua bona ad finem debitum ſcilicet ad gloriam deiprincipaliter et ad perfectionem ſui et ad deificacionem ꝓximi cōſeq̄nter ordinauerunt.Vijs recte eccleſia ſimiliter perhibet̉ qͥa in eaboni et mali religioſi et ſuperſticioſe cōuiuētespermixti continent̉ qui per quinqꝫ prudentes⁊ per quinqꝫ fatuas virgines per quinqꝫ ꝑtitāſenſuum continēciam a carnis illecebris et voluptatibꝰ ſignanter ītelligunt̉ Quicūqꝫ enim