Qui enim tanꝙͣ canes reuertuntur ad vomitum hij ſunt nouem qui poſt adeptam ſanitatem non laudabant dominum. Et quia pauciſunt reſpectiue qui grati ſunt de beneficijs largitatis diuine et remanent in reꝑata ſanitate ideo vnus reuertitur dans gloriam deoDeo enim gloriā clare eſt percepta pcc̄i ſui cūracōne in bonis operibꝰ perſeuerare. Et hic eſtſamaritanus qui interpretat̉ cuſtos nam illiſunt grati deo qui ſe cuſtodiunt a peccati recidiuo. Et eſt alienigena dicens cū Apl̓o. nonhabemus hic manentē ciuitatem ſed futuraminquirimus. Hinc colligitur quia hij qui deberent eſſe magꝭ grati domino et familiares vtlitterati prelati et diuites quibus ſcienciā dedit vel opes magis ſunt ei ingrati ſeſeqꝫ elōgant ab eo nec referūt ſibi gracias ſicut ſimplices ⁊ pauperes quibus tot bona non contulit. Quaſi dicerent. Labia noſtra et diuiciea nobis ſunt qͥs noſter dominus eſt. Ipſe aūtvnus gracias agendo in faciem cecidit quiaſola vnitas ecc̄ie cadit in faciem adorās. Indeeſt ꝙ qn̄qꝫ proſtrati oramus vbi quatuor pretendimus. infirmitatē corporis. quia de puluere ſumpti ſumus. infirmitatē animi. ꝙ caſūex nobis non erectionē a nobis. ſed a deo habemus. erubeſcentiā de malis. quia pre multitudine peccatorū oculos ad celum leuare nonaudemus. prudenciā. quia in faciem cadimuset videmus vbi cadimus id eſt ꝙ in terrenisaffigimur. Quandoqꝫ vero flexis genibꝰ vtſalomon. ſed erecto capite et eleuata facie oramus quaſi dicentes pro deſiderio prīe. trahe me poſt te. Qn̄qꝫ aūt ſtantes orāmus nosſpem in celeſtibꝰ habere deſignantes ⁊ quaſidicentes. noſtra cōuerſacio in ceſis eſt ⁊ illudin domū domini letantes ibimus In primo ergo exprimimus condicionē noſtram. in ſcd̓odeſideriū. in tercio ſpem. In memoriā quoqꝫreſurrectionis dominice tꝑe paſchali ⁊ diebꝰdominicis exemploſanctarū mulieꝝ niclinatis in terram vultibꝰ oramus nos rerrā ⁊ puluerem eſſe cum abraham recolētes. Vnus ergo reuerſus in faciem ad pedes ih̓u cecidit. acnobis humilitatis ⁊ penitencie exemplū oſtēdit. Vnde ſcd̓m Bedam. in faciem cadit qui d̓perpetratis malis erubeſcit. Ibi enim homocadit vbi confūditur. Qui in faciem cadit. videt quo cadat qui retro lapſum ſuum nō videt. Boni ergo in faciem cadunt quia humiliant ſe in hijs viſibilibꝰ vt ad inuiſibilia erigantur. Nali retro cadunt quia cadunt in īviſibilibus vbi modo nō vident qͥd eos tūcſequatur. Ad pedes etiam iheſu cadit et gracias agit qui ſe ad ꝑcipienda dei beneſicia humiliat qui nichil ſibi virtutis attribuit quibona que habet de miſei̓cordia dei ſe habere intelligit. Et ſcd̓m eundē qui deuotus ante dominum cecidit ſurgere ⁊ ire precipitur qꝛ quiinfirmitatē ſuam agnoſcens humiliter iacetper diuini v̓bi conſolacionē ſurgere ad forciaoꝑa ⁊ creſcentibꝰ quotidie meritis ad perfectiora paſſim proficere iubetur. Hunc autē fides ſaluū facit quem ad gracias agendas inclinat et econtra perfidia illos dampnat quide acceptis beneficijs ingrati ſunt ⁊ deo daregloriam negligunt. In hoc ergo capitulo ingrati debeneficijs reprehenduntur a domino.Multū eſt laudabilis virtus gratitudo et valde acceptabilis deo graciarū actio. ac deteſtabile vicium ingratitudo. Vnde Augꝰ. Quidmelius animo geramus aut ore promamusaut calamo exprimamus ꝙͣ vt deo gracias agamus. Hoc nec dici breuiꝰ nec agi fructuoſius poteſt Et iterū. Scio ꝙ ingratitudo diſpliceat tibi que radix eſt tocius mali ſpūaliset ventus vrens et exficcans omne bonū obſtruens fontem diuine miſericordie ſuꝑ hominem qua ⁊ mala mortua iam reoriuntur nevltra bona adipiſcant̉. Vnde et Bernh̓. Dignum eſt ſemper gracias agere qꝛ deus nunꝙͣceſſat benefacere. Et iterū. Diſce in referendograciaꝫ non eſſe tardus aut ſegnis. diſce adſingula dona gracias agere. Diligenter inqͥtconſidera que tibi apponunt̉ vt nulla videlicet dei dona debita graciarū actione fruſtrentur. non grandia. non mediocra. nō puſillaDeniqꝫ iubemur colligere fragmenta ne periant id eſt minima beneficiā obliuiſci. Nūqͥdnon perit quod donatur ingrato. Ingratitudoinimica eſt anime exinanicio meritorū virtutum diſſipacio bonorū diſperſio beneficiorumperdicio. Ingratitudo eſt ventus vrens et ſiccans ſibi fontē pietatis rorem miſericordiefluenta gracie. Qualis vero debeat eſſe graciarum actio docet idem Bernh̓. dicens. Nōtantū verbo et ligua. ſed opere et virtute exhibeamus noſmetipſos gratos non enim graciarum dictionē ſed graciarū actionem exigit anobis dominus deus noſter. Vnde etiā CriẜAgamus igitur ei iuges gracias et nō modoverbis hoc noſtris verūetiam operibꝰ imo ipſis principaliter impleamus. Agamus verogracias non de ꝓprijs tantum veru etiam dealienis bonis. Ita em̄ et inuidiā poterimus extinguere et alere caritatem. Neqꝫ em̄ iā illispoteris inuidere de quoꝝ bonis gracias deo referendo letaris. Quid igitur magnū repoſcitqui pro liberalitate in nos ſua ſolummodo gͣtos ſibi eſſe nos precipit. Ingratitudinis autem viciū ex arroganciā potiſſimū gigni ſolꝫcum ſe aliquis dignū eſſe beneficijs eſtimat