Hec Criẜ. Vidētur etiam eſſe de ſtatu hominum ſicut de ludo ſcacorum. In illo enim ludo ſūt reges et milites. ſenes ⁊ iuuenes. magni et parui. et cetera huiuiſmodi quorū in ipōludo continua fit de loco in locum mutacio etquaſi quedam mutua ad inuicem oppugnacōſed completo curſu ludi et temporis omnia ꝓīciuntur in ſaccum et maiora queqꝫ et magisgrauia cadunt in profundum. Sic diuerſaꝝcondicionum homines in diuerſis locis ponuntur et frequenter de loco in locū mutant̉ac ſepe mutuo ſe impugnant et ſibi inuicemaduerſantur. ſed completo curſu eorum mittuntur in terre ſaccum et maiores ac de onerepeccatorum magis graues deſcendunt cū diuite in infermi abyſſum. Et dixit illi ſcꝫ diuiti abraham. Fili ſcꝫ genere non imitarione ⁊vocāt eum filium vt dolor eius augeat̉ de ꝑdita hereditate. recordare ſed melius eſſet p̄uidiſſe quia r̓cepiſti bona in vitā tua id ē illaque vera et ſola putaueras eſſe bona ſcꝫ temporalia que ſepe dantur quibuſdam in ſignumdiuine reprobacionis et hoc ſibi dicitur adaugmentum ſue pene ⁊ infelicitatis vt cogitetſtatum preterite felicitatis. quia vt dicit Boecius. in omni adu̓ſitate fortūe infeliciſſimūeſt genus infortunij fuiſſe felicem ⁊ lazarusſimiliter mala. ſcꝫ tranſitoria recepit in vitaſua non mala ſcd̓m eſt imacionem ſuam. ſeddiuitis qͥ inopiā ⁊ famē. ⁊ egritudinē exiſtīabat mala. Et horum recordacio malorū fuitlaꝫ aro conſolacionis augmentū. Vnde Boecius. Dulcior eſt apum mage labor. Si malꝰora pͥꝰ ſapor edat. Forte diuēs iſte aliqͥd bonihabuit ꝙ felicitas tranſeuntis vite remunea̓uit. et lazarus aliquid mali. qd̓ ignis inopīepurgauit Et ideo ſcd̓m Gregꝰ. ſi honorem veldiuicias ſeu aliquid aliud exterioris boni velproſperitatis in hoc mundo accipimus pertiieſcere debemus ne nobis pro quorundamnoſtrorum actuū bonorū recompenſacione dominus dederit. et a retribucōne boni intimi repellat. et ſi pauperes forte reprehenſibiles cōſpicimus. deſpicere non debemus quia fortaſſe eos caminus pauperratis purgat. Habentiuſti bona mundana ſed in recompenſacōe meritorum ſuorum non recipiunt quia ad eterna ſanctis deſiderijs eſtuantes. que adſuntminima bona reputāt Iniuſti vero omne gaudium ſuum felicitateꝫ tranſitoriam putantesexteriora ſola ſūma bona eſtimāt. Vnde CriẜDixit etiā recepiſti bona in vita tua quaſi debita. Quaſi dicat. Si quid boni feciſti vnde p̄mium deberetur omnia recepiſti in illo mūdoepulans ditatus oblectatus ſucceſſibus proſperis. Hic autem ſi quid mali cōmiſit. vni-uerſa recepit paupertate fame et ēxtrem̄e oppreſſus miſerijs et vterqꝫ veſtrū huc nudusacceſſit hic quidem de peccatis. ꝓpter quod⁊ conſolacionē ſortitur. tu vero a iuſticia ꝓpt̓quod et immitigabilē perfers penam. Vnde ſequitur. Nunc autē hic conſolatur ſcꝫ eternaconſolacione pro modica tribulacione. ⁊ ꝓpt̓meritum paciencie. tu vero cruciaris. ſcꝫ eterno crucīatu pro temporali delectacōne et ꝓpt̓defectum miſericordie. Vt enim dicit Greg.Iuſtum eſt vt in ſe dolorem inueniat. qui relicto vero gaudio in ſe et in mūdo gaudia vana querebat. Vnde Bernh̓. Quantos inquitvidetis ⁊ ipſi lazaros eſurientes nudos egrotos. et plus de iumentis veſtris. plus de eoꝝfaleris ꝙͣ de iſtorum miſerijs cogitatis. Sedad tremēdum abrahe iudiciū. veniamus. Nōenim abrahe ſed domini ſentencia eſt. Nemēto inquit fili ꝙ recepiſti bona in vita tua et lazarus ſimiliter mala. Nunc autem hic conſolatur tu vero cruciaris. Heccine cruciatuumcauſa tota eſt ꝙ in hoc ſeculo bona recepit. Ipſa plane neqꝫ enim ad hoc nos de ꝑadiſo voluptatis animaduerſio diuina. eieciſſe videt̉vt alterū ſibi hic paradiſū adinuencō humana pararet: ſed vt in cinere et cilicio miſeriāſue ſubuerſionis deploraret. Ceterū ſi ſic cruciandi ſunt qui in vita ſua bona receperūt. ethabentibꝰ conſolacōnem preſentē. vere poſitūeſt ſempiternū. quis nam eorū poterit eſſe finis ſi ſcd̓m multi tudinē conſolacōnum ſuarūdolores apprehenderint animas miſerorum.Conſequens enim videtur: vt bona omnia etomnem ſeculi huius recipientibꝰ conſolacionem nichilominus vniuerſum ve et vniuerſimaneant cruciatus. At vero et illud eque exeadem abrahe ſentenciā coniciendū videtureos qui contrario ducti ſpiritu vite preſentisomnia bona reſpuūt et eligunt mala. omniabona domini ⁊ omnem habituros conſolationem. Et iterum. Si de penarū diminucōne. ſolacium prebere voluero crudelis ero et nō miſericors. Quantū enim ſubtraham de pena.tantum de cōrona furabor. Tantum minus erit de fructu. quantū de ſemine ſubtraxero.Rennuat ergo conſolai̓ aīa nr̄a huiuſmodi cōſolacionē. ſed memor ſit dei et conſoletur ineo. Apud ipſum nanqꝫ ipſa quoqꝫ tribulacōmagna quedam conſolacio poterit inueniriHec Bernh̓. Sic ergo huius vite felicitas diuitem infelicem fecit. quia vt dicit Augꝰ.nichil eſt infelicius felicitate peccācium quapenalis nutritur impunitas et mala volūtasvelut hoſtis interior roboratur. Vnde Seneca. Breuem tibi formulam dabo qua te meciaris qua te perfectum eſſe iam ſencias. Tunc